Hilarische maar zielloze kopie van meesterwerk

theater

De Warme Winkel speelt De Warme Winkel

Gezien 26 oktober 2016, Stadsschouwburg Amsterdam

***

Hoe heilig is een kunstwerk, wat maakt iets uniek en onvervangbaar? Theatercollectief De Warme Winkel (DWW) wilde ook wel eens een uniek magnum opus en maakte daarom De Warme Winkel speelt De Warme Winkel. Het is een voorstelling over eigendom en vervalsen in de kunsten, en daarbinnen een letterlijke kopie van meesterwerk Café Müller uit 1978.

Die iconische dansvoorstelling zette allerlei vastgeroeste ideeën over wat dans moest zijn aan de kant. Een uniek werk, waarvan de auteursrechten door de nazaten streng worden beheerd. Zo streng dat DWW zegt een rechtszaak te riskeren. Dat weerhoudt hen echter niet en ze bouwen een slimme, grappige maar ergens ook teleurstellende voorstelling eromheen.

In het letterlijke decor van Café Müller (hoge grijze muren en witte deuren, de vloer vol stoelen en tafels) staan in eerste instantie drie stagiairs op het voortoneel, derde- en vierdejaars theaterstudenten. Zenuwachtig, uitgelaten vertellen ze over het megalomane plan en bespreken ze de voors en tegens ervan. Alle kanten worden belicht: "Wie zijn wij om in dit monument rond te banjeren?" vraagt Kim, "Het is een eerbetoon", vindt Sofie, en "Pina zou het begrijpen".

Geleidelijk blijkt dat ze de drie oudgedienden achterop het podium letterlijk napraten, wat leidt tot een hilarische woordenwisseling. Dit roept allerlei vragen op: van wie zijn eigenlijk onze woorden en opvattingen, bestaat er nog zoiets als oorspronkelijkheid? Het hele discours over de waarde van de voorgenomen auteursrechtenschending wordt in een stand-up-achtige vorm aan het publiek voorgelegd en alle mogelijke bezwaren worden getackeld, teneinde ruim baan te maken voor de daadwerkelijke heruitvoering van Café Müller, waar inmiddels iedereen naar uitkijkt.

Vervolgens wordt pijnlijk zichtbaar dat alle theoretische redenaties over oorspronkelijkheid en eigendom bijna onzinnig lijken bij gebrek aan uitvoeringskwaliteit en zeggingskracht. Café Müller is onlosmakelijk verbonden met Bausch: zij heeft het met haar lichaam en haar onalledaagse dansers zeggingskracht gegeven. Maar de spelers van DWW zijn nou eenmaal geen dansers. Hoe goed ze ook bewegen en imiteren, veel scènes zijn eerder potsierlijk dan emotionerend. Bovendien is het zichtbaar niet hun eigen creatie: ze kunnen zich er emotioneel moeilijk mee verbinden, waardoor het geheel weinig zeggingskracht heeft. Teleurstellend? Ja. Maar als de groep ook daadwerkelijk dit essentiële punt wilde maken, dan is ze hierin meesterlijk geslaagd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden