'Hij zou Nederlands gaan leren en ik Italiaans'

Linda (18): “Mijn vriendin woont in Italië aan de Adriatische kust, samen met haar vriend en zijn familie. Ze nodigde me uit om de zomervakantie bij hen door te brengen. Samen met de broer van haar vriend haalde ze me op van het vliegveld. Ze had me al iets over die broer verteld; een luie vetzak van 30.

Toen ik hem zag, vond ik hem best aantrekkelijk. Hij had zo'n sikje, mooie kleren en een zonnebril op. Ja, hij was stevig, maar niet vet. En hij was zelfverzekerd, daar hou ik van. Ik spreek een beetje Italiaans, hij een beetje Engels. Op het strand zaten we schelpjes naar elkaar te gooien. Ik vroeg of hij mee ging zwemmen, dat deed-ie gewoonlijk nooit, nu ging hij wel. We zaten een beetje in het water te spartelen en ineens waren we aan het zoenen. We woonden in hetzelfde huis alleen op een andere etage. Af en toe kwam hij boven bij mij. We kregen onze eigen woorden en grapjes die niemand begreep. Als ik met vrienden van hem naar het strand ging, belde hij steeds op en vroeg: 'passen jullie wel goed op Linda, doe geen rare dingen'. Hij was jaloers, maar dat vond ik wel leuk. Ik was nog nooit zo verliefd geweest. Na deze zomer zouden we elkaar om de beurt gaan bezoeken.''

“Achteraf gezien was het wel vreemd dat ik aan niemand mocht vertellen dat wij iets hadden. Niet aan zijn moeder, want die was ziekelijk jaloers. Die zou in het hele dorp vertellen dat ze een hoer in huis had. Maar, hallo, meneer is dertig jaar en bang voor z'n moeder? Ook mocht ik niks aan zijn vrienden vertellen. Toen vond ik het wel spannend, ik vond alles goed.”

“Toen ik terugkwam in Nederland, was ik helemaal van slag. Ik wilde hier helemaal niet zijn, ik wilde alleen maar naar Fabio. Hij had me een bandje meegegeven dat we vaak in de auto hadden beluisterd. Elk nummer was een herinnering aan hem. Ik bleef iedere avond thuis, want hij zou misschien bellen. Maar hij belde niet. Ik dacht: hij heeft het druk of hij is op vakantie. Je hoopt, je hoopt. Ik belde hem, stuurde brieven en kaartjes, maar hij reageerde niet. Langzaam begin je aan het idee te wennen. Een heel klein stemmetje zegt: het was voor hem blijkbaar niet belangrijk, een lekker tussendoortje, klaar.”

“Dat ik niets over ons aan zijn vrienden mocht vertellen, was achteraf alleen voor zijn eigen imago, hij wilde niet bestempeld worden als rokkenjager. Ik had hem aan de telefoon willen uitschelden met alle Italiaanse scheldwoorden die ik kende, dat waren er niet veel. Ik ben heel verdrietig geweest, want bij zo'n eerste heftige liefde stel je je heel kwetsbaar op. Maar ik weet nu in ieder geval dat ik verliefd kan worden.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden