Review

Hij vergeeft zijn vader de vreselijkste dingen

Soms, als ik een slecht boek te lezen krijg, word ik kwaad. Ik schud met het hoofd en stamp met de voet alsof een geliefde mij bedrogen heeft. Maar hoe groot is het geluk als ik iets goeds in handen heb. Bij het eerste boek van Robert Wilson, 'A Small Death in Lisbon', wist ik dat een ster was geboren. Nu straalt hij in volle glorie. 'The Blind man of Seville' gaat, evenals het eerste boek, terug in de tijd en legt de wortels bloot van datgene wat de toekomst heeft gebracht. Wilson is ongetwijfeld een van de allerbeste thrillerschrijvers, zo niet schrijvers tout court, die we op het ogenblik bezitten. Het zou me niet verwonderen als hij genomineerd werd voor de Booker Prize. En dat is nog wat anders dan de Gold Dagger die hij al heeft gekregen.

'The Blind Man of Seville' speelt in Sevilla, tijdens de Semana Santa, de heilige week, de beroemde paasweek vol processies. Een puissant rijke zakenman wordt gevonden voor zijn televisietoestel, vastgebonden op een stoel. Het is duidelijk dat hij werd gedwongen om naar iets te kijken wat hij niet wilde zien, want zijn oogleden zijn weggesneden. Hij is niet gedood, hij heeft zichzelf gedood omdat hij niet wilde kijken. Inspecteur Javies Falcon, die bekendstaat als koude kikker, wordt er doodsbang van. En zijn angst wordt nog groter als een tweede geachte inwoner van Sevilla hetzelfde lot ondergaat.

De beide mannen hebben verschrikkelijke dingen gedaan. Hoe groot moet de verschrikking die voor hen werd afgespeeld zijn geweest om de dood te verkiezen boven het herbeleven? Het zijn niet die twee gruwelijke vondsten alleen die Falcon aan de rand van een zenuwinstorting brengen: hij kan niet verkroppen dat zijn vrouw hem heeft verlaten. En dan zijn er nog de dagboeken van zijn vader, die een beroemd, bijna een geniaal schilder was. Dat die genialiteit zo kort duurde was de grote tragedie van zijn leven: hij probeerde daarna tevergeefs de magie terug te brengen op het doek. Hij heeft bepaald dat de dagboeken na zijn dood vernietigd moesten worden, maar zijn zoon schendt het verbod en leest ze toch. Ze zijn wreed van eerlijkheid: er blijkt uit dat hij niet alleen afschuwelijke dingen heeft gedaan, onder andere als soldaat van het Spaanse vreemdelingenlegioen aan het oostfront in de Tweede Wereldoorlog, maar ook dat hij in de decadente vrijstad Tanger de twee slachtoffers heel goed heeft gekend. Het briljante van Robert Wilson is nu, dat je die dagboeken leest met de ogen van de zoon, dat je met die zoon de vader vreselijke dingen vergeeft... totdat je de schellen van de ogen vallen. Dat is, vooral in een thriller, waar de enigszins geoefende lezer er altijd op uit is de schrijver te ontmaskeren een literaire tour

de force. O, wat is het een genot weer eens een boek te lezen dat in alle opzichten iets te vertellen heeft, dat niet alleen geschreven is voor de oppervlakkige spanning maar vele lagen kent. Waarin onder veel meer ook een hartstochtelijke stad tot leven wordt gewekt. Het is geen vrolijk boek, daarvoor worden te veel ernstige en ook afschuwwekkende zaken behandeld en onze hoofdpersoon is lange tijd een vertwijfeld man. Maar aan het eind danst hij de flamenco, met passie. De waarheid heeft hem een hart gegeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden