Hij kan niet zonder Amsterdam, Ajax en de Febo

“Daar heb je Flipper, Flipper, Flapper-de-Flipper. . .”, neuriën de baretten van het Amsterdamse arrestatie-team (AT) zachtjes in de vroege ochtend van 6 oktober vorig jaar, op weg naar hun doel: de veertigjarige Heineken-ontvoerder Cor van Hout. Voor zijn vrienden 'Flip', of 'Flipper'. Omdat hij niet van de speelautomaten kan afblijven.

Ze hebben hem eindelijk weer te pakken. De politie wist dat Van Hout na het opknappen van zijn acht jaar effectieve celstraf voor de ontvoering van Heineken, in 1992 direct weer het criminele circuit was ingedoken. Maar er was het uitgebreide onderzoek onder de code-naam City Peaks van de Amsterdamse Unit 1 voor nodig om justitie bewijs in handen te geven.

De eenheid legde in twee jaar rond Van Hout een netwerk bloot dat zich schuldig maakte aan de grootschalige smokkel van en handel in hasj en het witwassen van geld door onder andere investeringen in onroerend goed. Bovendien had het tentakels in de prostitutie en de speelautomatenbranche.

Op die maandagochtend in oktober wordt niet alleen Van Hout onder gezang van zijn bed gelicht: vierhonderd politiemensen doen maar liefst honderd huiszoekingen in binnen- en buitenland en arresteren nog eens 33 verdachten. In Hellevoetsluis en Driehuis ontmantelt de politie twee zogenaamde stash-plaatsen, waar de bende hasj opsloeg. Verder neemt de recherche grote aantallen wapens in beslag, waaronder pistoolmitrailleurs, en tien luxe auto's, een jacht, richtmicrofoons en scanners.

Dat Van Hout direct na zijn vrijlating met zijn 'bloedgabber' Willem Holleeder (alias de Neus) opnieuw het criminele circuit indook is één. Dat hij dit bijna openlijk deed zal hem - nu hij weer maanden vastzit - het meeste spijten. In 1993 al ving de Amsterdamse politie uit het circuit berichten op dat Van Hout en Holleeder na hun vrijlating hun oude ambacht weer hadden opgepakt. Ze zouden een spectaculaire overval voorbereiden op de bloemenveiling in Aalsmeer. Omdat 'voorbereidingshandelingen' toen nog niet strafbaar waren, stapte de recherche daarom maar op beide mannen af met de mededeling dat ze op de hoogte was van de plannen en of de heren er maar vanaf wilden zien.

In Aalsmeer bleef het inderdaad rustig, maar op andere terreinen lieten de partners in crime wel van zich horen. Tijdens de IRT-enquête worden de Heineken-ontvoerders genoemd als een van de zestien criminele bendes die de macht op de Amsterdamse wallen proberen over te nemen. Ze storten zich met overgave op het red light district, waar ze in onroerend goed en de seksindustrie gaan. Ze zouden mede-eigenaar worden van sekspaleis Casa Rosso, waarop het concern van Heineken direct de bierpomp dichtdraait.

De Amsterdamse politie moet Van Hout zelfs beschermen na een tip dat vanuit het voormalige Joegoslavië huurmoordenaars zijn ingevlogen om de steeds machtiger wordende crimineel in zijn expansie te remmen. De politie pakt eenmaal een moordcommando op, een andere keer krijgt Van Hout een waarschuwing. Hij ontspringt de dans steeds op het nippertje, tot Van Hout in maart vorig jaar met zijn donkerblauwe Mercedes-Benz de Amsterdamse Deurloo-straat in de Rivierenbuurt binnenrijdt en bij zijn woning stopt. Een man op een fiets lost van dichtbij zeven schoten, en Van Hout wordt met drie kogels in zijn lichaam zwaar gewond naar het ziekenhuis vervoerd. Zijn vrouw Sonja (de zus van Willem Holleeder) en zijn zoontje van drie blijven ongedeerd. Het verhaal gaat dat Russische criminelen niet zouden accepteren dat Van Hout 'hun' seksindustrie zou willen overnemen. Waarvan acte.

De liquidatiepoging wordt overigens keurig geregistreerd door een camera van de politie die heimelijk tegenover Van Houts woning is geïnstalleerd. De Amsterdamse politie is namelijk al maanden bezig met City Peaks, alleen is het de tijd nog niet om Van Hout in te rekenen. Hij wordt daarom keurig bewaakt in het Amsterdamse VU-ziekenhuis en krijgt een escorte naar het vliegtuig dat hem later tijdelijk naar een veilig buitenland moet brengen. De politie weet: Van Hout komt toch terug, hij kan niet zonder Amsterdam, Ajax en de Febo.

Van Hout is en blijft de man van het grote geld, al moet de term 'crimineel' steeds aan dat kapitaal worden verbonden. Je zou bijna vergeten dat hij op 18 augustus 1957 is geboren in een kleine woning in de verpauperde Staatsliedenbuurt. Hij woont daar met zijn moeder, twee broers en twee zussen, van wie een zus en een broer van een andere vader zijn. Van Houts vader, een cafébaas, verlaat zijn moeder wanneer hij twee is. Cor beschouwt zijn stiefvader Maarten Erkamps - een voeger in de bouw - als zijn echte vader.

In het boek 'De ontvoering van Alfred Heineken' van Peter de Vries uit 1987 beschrijft Van Hout zijn leven als schoffie. Op de lagere school kan hij nog aardig meekomen, maar op de mavo gaat het eigenlijk direct verkeerd. Hij blijft meteen zitten, is hondsbrutaal en een 'vechtersbaassie', zo zegt hij van zichzelf. Tijdens het spijbelen haalt hij met een gestolen collectebus op de Dam geld op - voor zichzelf, wel te verstaan.

Op zijn dertiende ontmoet Van Hout Frans Meijer en Jan Boellaard, de maatjes van de Kreidler-Florett-brommerclub, met wie hij later Heineken zal ontvoeren. Ze zijn wel vijf jaar ouder dan hij, maar ze trekken als drie gelijken op. Cor is vooral onder de indruk van Frans, die de eerste pitbull van Amsterdam aan de lijn heeft. Later zal Wimpie Holleeder zich bij de club aansluiten, wiens vader bij Heineken werkt. Dat gegeven zou later nog van pas komen.

In 1976 richten de vrienden een aannemersbedrijf op onder de naam Epan BV, genoemd naar de Griekse mythologische figuur Epancratius: 'Hij die alles beheerst'. Cor wordt mededirecteur van het bedrijf aan de Lindenstraat in de Jordaan. Hij is zeventien. De jongens verdienen aardig, maar in hun ogen niet genoeg. Op elke oudejaarsavond nemen ze zich voor ooit een grote slag te slaan door een rijke, vooraanstaande Nederlander te kidnappen.

In 1981 hakken ze de knoop door. Op hun lijstje staat Wisse Dekker van Philips op nummer één, op twee Alfred Heineken, op drie Albert Heijn, op vier prijkt Anton Dreesmann, op vijf Piet van Doorne van Daf, en op zes 'een bankier'. Heineken merkt in 1983 dat niet Wisse Dekker, maar hij op één is geëindigd wanneer hij wordt ontvoerd op de stoep van zijn concern in hartje Amsterdam en met zijn chauffeur Ab Doderer wordt overgebracht naar geluiddichte cellen in een Romney-loods op het industriegebied De Heining in het westelijk havengebied.

Na weken onderhandelen draagt het concern 35 miljoen gulden losgeld over, maar de politie weet uiteindelijk via een anonieme tip (tip 547) ook waar de biermagnaat wordt vastgehouden. In de afloop van de ontvoering kunnen Holleeder en Van Hout naar Frankrijk ontkomen, worden daar na maanden ontdekt en vastgezet, maar weer vrijgelaten wanneer blijkt dat Frankrijk niet kan uitleveren op basis van de zware delicten 'vrijheidsberoving en afpersing', maar slechts op het ten laste gelegde 'schriftelijke bedreiging' en 'diefstal met geweld'. Waarop Nederland het uitleveringsverzoek intrekt.

Weken verblijven ze in een hotel in Evry, gadegeslagen door veiligheidsmensen van Heineken en journalisten. Ze zitten als het ware gevangen tussen de Franse landsgrenzen. Na een bizarre tocht naar het Caribisch gebied (Nederland wil hen met een truc via het Franse deel van Sint Maarten - Saint Marten - op Nederlands grondgebied doen belanden) besluiten de twee zich in 1986 uiteindelijk 'vrijwillig' aan te geven bij de Nederlandse justitie. Ze kunnen niet zonder Amsterdam.

Van Hout en Holleeder krijgen voor de ontvoering beiden elf jaar cel. Frans Meijer is dan al ontsnapt uit het Utrechtse Pieter Baan Centrum en bij verstek veroordeeld tot 12 jaar cel. Hij wacht momenteel in Paraguay achter tralies op uitlevering. Jan Boellaard krijgt voor de ontvoering 12 jaar cel en zit een nieuwe straf van 20 jaar uit voor moord op een douanier. Martin Erkamps, de halfbroer van Cor, krijgt acht jaar cel en zit nu in Spanje vast voor drugssmokkel. Van de Heineken-ontvoerders is momenteel alleen Holleeder nog op vrije voeten. Terwijl ook hij verdachte is in de zaak van zijn 'bloedgabber' Cor.

Van het Heineken-losgeld is nog steeds 8 miljoen gulden zoek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden