Hij hoopte op een stunt, maar het werd een weekeinde vol pech voor Dylan Groenewegen

Dylan Groenewegen in zijn witte trui (als beste jongere) vóór de start van de tweede etappe. Naast hem Marcel Kittel.Beeld ANP

Hij had goede hoop op een stunt, maar sprinter Dylan Groenewegen werd zowel zaterdag als zondag opgehouden door valpartijen. Meedoen om de prijzen zat er niet in.

Zaterdag

Als Dylan Groenewegen om 10.24 uur het startpodium op het Île de Noirmoutier oprijdt om zich officieel in te schrijven voor de Tour de France, krijgt hij geen applaus. Eigenlijk schenkt niemand hem aandacht. Het is een handtekening zetten en weer wegrijden.

Nee, de echte aandacht gaat naar de coureur die net vóór Groenewegen (25) het podium betreedt. Dat is Sylvain Chavanel. Een Fransman die op dat moment het record van meeste deelnames aan de Tour verbetert (nu achttien). Het publiek klapt en joelt. Het is duidelijk: Groenewegen heeft nog niet zo’n status - en hij is geen Fransman.

Terwijl iedereen afgeleid is door Chavanel, begint de Amsterdammer in het westen van Frankrijk wel als favoriet voor de eerste etappe aan de Tour. Als kanshebber op het eerste geel voor Nederland sinds Erik Breukink in 1989 ook. Want met al negen overwinningen dit jaar is hij op voorhand de succesvolste sprinter van het peloton.

De intenties van Lotto NL-Jumbo worden snel duidelijk: Groenewegen maakt kans op de ritzege, dus bepaalt zijn ploeg mede het tempo op kop van het peloton. Robert Gesink, ooit toch echt klassementsrenner, rijdt zich 180 kilometer lang leeg voor zijn sprinter.

Tussensprints en sprints om bonificatieseconden, een nieuwigheid in de Tour, laat Groenewegen bewust aan zich voorbijgaan. Het gaat om de etappe, niet om de leiderstrui. Daar moet je op durven mikken, zegt ploegleider Nico Verhoeven. “Iemand die zich mengt in de sprint voor de seconden, heeft niet het vertrouwen dat hij kan winnen.”

Maar dan volgt de hectische finale. Groenewegen kent de laatste zestien kilometer van de verkenning van twee dagen eerder. Maar hij komt achter een valpartij te zitten. Als concurrent Arnaud Démare valt, moet hij zich weer opnieuw ‘in gang trekken’. Hij komt niet meer over die inspanning heen. In de uiteindelijke sprint wordt hij zesde, ruim achter winnaar Fernando Gaviria.

Hij is er niet tevreden mee. Heeft de benen niet, zegt hij. De teleurstelling daarover is groter dan het niet winnen. Maar hij weet ook: slechte benen zijn slechte benen en dan valt er weinig te analyseren. Op naar sprint nummer twee.

Zondag

De trui waarin Groenewegen de bus uitstapt voor de start van etappe twee naar La Roche Sur-Yon bevat niet het traditionele geel-zwart van zijn ploeg. Het is de witte trui, als leider in het jongerenklassement. Die is eigenlijk voor Gaviria, maar omdat die al de gele trui heeft mag Groenewegen het wit ‘lenen’.

Quick-Step heeft de hele dag de controle, zoals gebruikelijk voor de ploeg die de leider in zijn midden heeft. Gesink hoeft zich niet in te spannen. Groenewegen houdt zich rustig. Tot de finale was ‘genoeg energie gespaard’, zou zijn ploeggenoot Timo Roosen na afloop zeggen.

Dan volgt de bocht op twee kilometer van de finish. Een scherpe, naar rechts. Ook deze bocht is verkend door de ploeg. Maar er is niet geoefend op een valpartij, die ‘twee meter’ voor Groenewegen plaatsvindt. De geletruidrager ligt erbij, Groenewegen valt net niet. De snelheid is er wel helemaal uit, waardoor hij gelijk kansloos is.

Het is de hectiek die hoort bij de eerste Tourweek, zegt Groenewegen. “Je bent op geen enkele positie veilig.” Dat weet hij, en toch is het irritanter om zo een sprint te verliezen dan door op waarde te worden geklopt. Nu kon hij sprinten ‘voor plek 35 of zo, maar daar doe je het niet voor’. Uiteindelijk zou hij 32ste worden.

Er zijn wel twee kleine voordelen. De benen waren beter dan zaterdag, zegt hij. Nog niet perfect, wel beter. Als ze beter waren geweest, hadden ze met het team misschien wel vóór de valpartij gezeten.

En hij is niet gevallen, dat is ook de winst van de dag. De sprinter in Groenewegen is alleen nog steeds boos. Ook van de witte trui heeft hij niet echt genoten. “Tsja, die zie je niet echt als je hem aan hebt, hè.”

De mens Groenewegen wordt even later toch weer blij. Pap, mam, vriendin en hond komen hem allemaal even gedag zeggen. Een knuffel biedt voor even troost.

Lees ook: Voor Dylan Groenewegen lonkt het geel in de Tour de France

Hij heerste vorig jaar op de Champs Élysées, Dylan Groenewegen. De beste Nederlandse sprinter gaat nu voor de eerste gele trui in de Tour de France. Een profiel van de uitgesproken en speelse Amsterdammer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden