'Hier worden ze van nummer weer mens'

HILVERSUM - Iedere keer als er een kist met menselijke resten naar de Hilversumse kazerne wordt gebracht moet hij erbij zijn, vindt Harrie Smit (65). "Elke keer weer. Koste wat kost. Ik wil laten zien dat ik meeleef met die mensen die in zulke verschrikkelijke onzekerheid zitten. Ik weet honderd procent zeker dat nabestaanden hier steun uit halen."

Samen met zijn vrouw Marja Smit-Bakker is hij uit Alkmaar gekomen. Zaterdag waren ze er ook, maar toen was het zo druk dat ze niet meer langs de route naar de kazerne pasten. Alleen een bloemstuk konden ze neerleggen, nadat de drukte wat was opgelost.

Vooral zijn dochter heeft het zwaar, vertelt Smit. Ze verloor een vriendin met wie ze van haar vijfde tot haar dertigste op stijldansen zat. "Ik zie d'r nog met m'n dochter het ijs op stappen met die staartjes en die kromme benen van haar."

Even voor vier uur vanmiddag landde de vijfde repatriëringsvlucht vanuit het Oekraïense Charkov op vliegbasis Eindhoven. Aan boord ditmaal één kist met menselijke resten, gevonden op de rampplek. Eind vorige maand werden in totaal al 227 kisten met menselijke resten naar Nederland gebracht.

De ceremonie is weer dezelfde: ook nu weer één minuut stilte op de vliegbasis, waarna de kist door militairen in de rouwwagen wordt geschoven. Deze keer geen grote verkeersafzettingen; daar waar nodig houden motoragenten de rest van het verkeer even tegen om de weg vrij te maken, zodat de rouwauto ongehinderd naar Hilversum kan rijden.

Nog voor de rouwwagen het terrein van de vliegbasis afrijdt, wachten voor de Korporaal van Oudheusdenkazerne al tientallen belangstellenden, leunend over de dranghekken.

Een man in afritsbroek en sandalen staat voor de berg rozen, gladiolen, hortensia's bij de ingang van de kazerne. Hij kijkt er met gebogen hoofd naar, de pet in de hand. Een echtpaar zit in de berm en eet een krentenbol. De witte rozen die in het hek van de kazerne zijn geprikt zijn bruin en verlept. Ook de kopjes van de zonnebloemen hangen.

René Ligthart (62) staat vooraan. Net als de afgelopen twee keer. Hij past op het huis van zijn zwager, die in de buurt in Maartensdijk woont. "Alle familieleden van de slachtoffers verdienen evenveel aandacht en respect. De rouwauto's waren vrij open, dus ik zag dat iedere kist een nummer had. Hier worden ze van een nummer weer een mens. Deze ramp heeft zo'n impact, om daarbij stil te staan moet je tijd en ruimte vrijmaken. Iedere keer weer. Hier besef ik hoe kwetsbaar we zijn."

Om tien voor vijf arriveren ook nabestaanden. Mannen in donker pak, vrouwen in zwart mantelpakje. Een enkeling in een zomerse jurk. Ze staren. Praten wat. Slaan af en toe een arm om elkaar heen. Bij hen ook vertegenwoordigers van de gemeente Hilversum, onder wie de locoburgemeester.

Na half zes rijden er geen auto's meer over de weg naar de kazerne. Een half uur is het stil. Te horen zijn alleen wat gillende kinderen op het nabijgelegen kampeerterrein. Een wielrenner stopt en gaat naast zijn fiets staan, en neemt zijn helm af. Honderden toeschouwers wachten inmiddels op de rouwwagen.

Die arriveert vlak voor zes uur. Een ingehouden applaus klinkt. De auto rijdt het terrein van de kazerne op. De toeschouwers blijven nog minuten staan. "Telkens als de slachtoffers aankomen is het mooi droog, hè?", fluistert een vrouw. "En tussendoor huilt de hemel."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden