Hier in Tel Aviv heb ik het gevoel dat ik ergens bij hoor

Ik geef toe dat het enigszins vreemd is om een brief aan je te schrijven terwijl je drie hotelkamers bij mij vandaan zit, maar ik wilde je toch vragen hoe jij het nou écht vindt om voor het eerst in jaren weer op vakantie te zijn in Israël.

Toen mama en jij me een weekje Tel Aviv aanboden kon ik dat natuurlijk niet weigeren. Ik was wel verbaasd, want ik dacht dat jij hier niet meer heen wilde omdat jij bang was om door een bom te worden opgeblazen en mama niet omdat ze boos was over wat de 'Israëli's de Palestijnen aandoen'. Van deze angsten of gevoelens van woede heb ik tot nu toe nog niets gemerkt, het lijkt erop dat jullie vooral genieten van het hotelzwembad en de hummus.

Ikzelf kreeg bij aankomst op de luchthaven meteen een warm gevoel, zoals ik vroeger ook altijd had: alsof ik een beetje thuis kwam. Daarna schaamde ik me hiervoor, want ik weet nu meer over de politieke situatie dan toen ik een klein meisje was. Toch kan ik niet ontkennen dat ik hier goed in mijn vel zit, omdat ik op de een of andere manier het gevoel heb dat ik ergens bij hoor: de vrouwen zijn hier even klein als ik, de mensen praten net zo luid en ik word constant in het Hebreeuws aangesproken.

Ook vind ik het gek genoeg leuk als een taxichauffeur vraagt of ik Joods ben en me bemoedigend toeknik als ik dit beaam. Toen we bij kennissen op bezoek gingen werd ons meteen gevraagd op welke manier we ons verhouden tot de Holocaust. In Nederland vinden mensen me meestal hysterisch als ik over dit duistere verleden begin, behalve op 4 mei.

Aan de andere kant voel ik me af en toe dus ook verward. Vanaf onze balkons kan je langs de hele kustlijn kijken, tot aan Jaffa. Zoals je misschien hebt opgemerkt is het werkelijk een adembenemend uitzicht, maar ik kan de gedachte niet loslaten dat Gaza op nog geen 40 kilometer afstand ligt. En dat ik weet dat het een open gevangenis is, maar dat ik er nu bewust voor kies om me er niet mee bezig te houden. Als ik morgen zou besluiten om naar Israël te willen verhuizen, zou ik zo een paspoort kunnen krijgen. Dat is een fijne gedachte, maar de wetenschap dat veel bewoners van de West Bank nog nooit een teen in de Middellandse zee hebben kunnen steken, puur en alleen omdat ze daar geen toestemming voor krijgen van het Israëlische leger, breekt mijn hart.

Lieve papa, waarom voelt het dan toch zo goed om ergens bij te horen? En is dat gevoel belangrijker dan het besef dat andere mensen hier misschien onder moeten lijden?

Maakt het feit dat ik dol ben op Tel Aviv en geniet van luisteren naar bands met namen als The Yiddish Blues Drifters, arak drinken tot in de kleine uurtjes en waterpijp roken op een Israëlisch strand mij een slecht mens, zoals fervente antizionisten ongetwijfeld zullen beweren?

Liefs,

Natascha

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden