Hier geen Gullit, laat staan een Van den Herik- verhaal en, helaas voor hem, nog geen Co-story.

Gekleurd kijken kan. Ik bedoel: een televisiekijker ziet wat haar of hem wordt voorgehouden. Wat niet getoond wordt, bestaat ook eigenlijk niet.

Deze te simpele redenering gaat voor even op in mijn eenvoudige leven van nu. Ik neem sport tot me via de Spaanstalige uitzendingen van ESPN en moet dus maar geloven dat de echte grote sportwereld draait zoals die veelschreeuwers me doen voorkomen. Nee, hier geen Gullit, laat staan een Van den Herik-verhaal en, helaas voor hem, nog geen Co-story.

De instorting van Basso? Niet meegekregen. De etappezege van Parra natuurlijk wel. Ik zie de NBA-wedstrijden door de zwaar gekleurde bril van Manu Ginobili, de Argentijnse topspeler van de San Antonio Spurs. Ik kijk naar Roland Garros en zie een armada aan Spaans sprekende gravelspelers langstrekken. Inclusief zeldzaam lange interviews vanuit Parijs.

De Champions League finale? Ja hoor, mooi wel gezien. Met, waarschijnlijk door technische onvolkomenheid, Brits commentaar, maar (let nu op) met analist Diego Armando Maradona en Mario A. Kempes (juist, die van de sleepbeweging van 1978).

Diego (afgevallen, maar nog geheel niet teruggekeerd op deze aarde) streek zijn centen wel heel simpel op, bombardeerde vooraf Milaan tot winnaar en brabbelde na afloop waanzinteksten. Kempes probeerde nog iets te redden, maar het noodlot had toegeslagen.

Verbijsterd keek ik naar Spaanstalige voetbalidioterie. Onzin, uitgesproken door een ex-vedette om een paar uur later Miami-Detroit te bekijken waar a) Miami op gênante manier werd bewierookt (gezien de Spaanstalige invloed in Florida) en b) de Portoricaan Arroyo niets verkeerds kon doen bij Detroit.

Nieuws, dus ook sportnieuws, krijgt de inhoud, kleur en lading die de makers (lees de brengers) eraan geven, zo bleek maar weer eens.

Objectiviteit bestaat dus eigenlijk niet, als ware het alleen al door de keuze van onderwerpen en de manier waarop je het opdient.

Toch is zo'n weekje 'ontslakking' wel goed. Je ziet dan vooral dat wij, binnen onze nationalistische gevoelens en binnen onze cultureel bepaalde grenzen, een toch iets bredere kijk op de (sport)wereld hebben. Iets meer objectiviteit ook. Of dat maximaal of zelfs optimaal is, durf ik ook weer niet te stellen. Het (Engelstalige) gezegde different folks, different strokes komt hier wel erg van pas.

De zon mag hier onbarmhartig schijnen en in Kroelendijk is het oorverdovend stil en rustig, maar waar zie of hoor ik de resultaten van de Nederlandse nacompetitie? En hoe rijdt Theo Eltink? En hoe spelen mijn kinderen deze dagen? Zij bellen tenminste nog op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden