Hiddink geeft heel volk zelfrespect

Mysterieuze krachten zijn in Zuid-Korea op veel fronten werkzaam. Met de triomf van Zuid-Korea op Italië is fictie werkelijkheid geworden. Een heel volk ontleent nieuw zelfrespect aan het succes waarvoor men Guus Hiddink adoreert. Maar waar moet het zijn juiste plaats krijgen in de bewogen geschiedenis van het land?

AMSTERDAM - Na de veldslag van de fictie konden de woorden van Guus Hiddink worden opgetekend als waren ze van een echte president. ,,Wij zijn geen nederige, hardwerkende mensen meer.''

De uitspraak sloeg direct op zijn modale spelers, die tegen de Italiaanse grootmeesters het onmogelijke hebben waargemaakt. Zij werd bovenal opgevat als symbool voor de trots die Zuid-Korea heeft bevangen.

Hiddink heeft in korte tijd een natie van 48 miljoen mensen meer zelfrespect gegeven dan regeringsleiders in decennia deden. Lang voor de aanvankelijk voorspelbare, maar gaandeweg meeslepende en op een verbijsterende ontknoping uitgelopen thriller in Daejon, was duidelijk dat het werk van de Nederlander het belang van een balspel ver is ontstegen.

Hoe dat met de onvermoede plaats in de kwartfinales (zaterdag in Gwangju tegen Spanje) tot een verdere climax kan komen, lijkt een zorg van de Koreanen zelf. Als nuchtere man uit de Achterhoek kan Hiddink zijn succes en de waanzin die dat met zich meebrengt als de beste relativeren. Hij wordt geen Zuid-Koreaan, laat staan 's lands politieke coach, zoals wel is gesuggereerd. Een standbeeld is misschien aardig, maar niet te opzichtig. Een leven lang bier drinken, dat spreekt meer tot de verbeelding.

Slechts even ging de geadoreerde coach uit zijn dak bij de Golden Goal van Ahn Jung-Hwan. Rustig gezeten op zijn stoel in de dug-out keek hij vervolgens toe hoe zijn selectie in euforie het publiek op een lange toegift tracteerde. Misschien dwaalden zijn gedachten wel af naar die oude sportwet: wie voortijdig zijn triomf viert zal in de volgende slag ten onder gaan.

Wie weet, de mysterieuze krachten van de sport zijn in het organiserende WK-land op vele niveaus werkzaam. Voor het oog van de wereld werd gisteren met passie een op het oog kansloos gevecht geleverd om een nieuwe droom waar te maken. Dat gebeurde tegen vedetten die professioneel wilden voldoen aan een normale eis. Want dat is een plaats bij de beste acht voor de drievoudig wereldkampioen.

Hartstocht won het dus van berekening; aanvallen van verdedigen; de dwerg van de reus. Want wat kon Italië na de alles beslissende openingsfase overkomen? Zuid-Korea viel met het missen van een strafschop in de vijfde minuut (door de latere matchwinnaar Ahn) terug in de door Hiddink zo verafschuwde, traditionele houding van onderdanigheid. En Italië had in Vieri de beul die na zeventien minuten met een genadeloze knik van het hoofd de tegenstander verder deed buigen.

De wedstrijd was met 0-1 al gespeeld, de Koreanen konden lopen wat ze wilden. De mooie, geslepen Italiaanse sterren met hun, als het 'moet', smerige streken waren heer en meester, zelfs zonder de twee steunpilaren achterin, centrumverdedigers Cannavaro (geschorst) en Nesta (blessure).

Stilaan kreeg de zekerheid de verraderlijke glans van superioriteit. Net als twee jaar geleden in de finale van Euro2000, toen de Europese titel in de laatste seconden uit handen werd gegeven. Maar toen was tegenstander Frankrijk van een andere orde.

Het gevoel van onaantastbaarheid werd gevoed vanaf de bank waar Trapattoni na een uur spits Del Piero naar de kant haalde voor een middenvelder. Het enige dat Hiddink in dit pokerspel kon doen, was het aantal aanvallers opvoeren, tot het er van twee uiteindelijk vijf waren geworden. Allen misten het briljante en uitgekookte van Vieri en Totti aan de andere zijde.

Waar die twee geduldig wachtten op de counter, week hun team ongemerkt steeds verder terug, soms tot nabij de eigen doelmond. Daar was het dat Pannuci in de fout ging. De veroorzaker van de strafschop (shirt vasthouden) was in de 88ste minuut letterlijk even uit evenwicht bij een kaatsbal van Hwang, waardoor Seol van dichtbij doelwachter Buffon kon passeren.

Italië had de vloek over zichzelf afgeroepen. Omdat een ongeluk zelden alleen komt, werd in de verlenging Totti na het onterecht claimen van een strafschop van het veld gestuurd en de doorgebroken Tomassi die niet buitenspel stond teruggefloten.

De zondebok was snel gevonden, hoe goed Byron Moreno uit Ecuador verder ook had gefloten. De gouden treffer van Perugia's wisselspeler Ahn mocht aanvoerder Maldini, met 24 WK-duels in gedachten al bij het record van Lothar Matthaus, zich persoonlijk aanrekenen. De kleine Koreaan trof boven de lange vedette van AC Milan met het hoofd doel. Zo vangt in Korea een koe een haas.

De wijze waarop de kwartfinales werd bereikt, daarvan zal geen Koreaan wakker liggen, wel van de geschiedkundige betekenis van het wapenfeit. Politieke commentatoren vroegen zich voor het vorige wonder al af wanneer Koreanen zich voor het laatst zo trots hebben gevoeld. Toen waren de ijkpunten het einde van de Japanse onderdrukking in 1945 en het slot van de Koreaanse Oorlog in 1953.

Nieuwe data voor de geschiedenisboeken: 18 juni 2002, Japan als WK-organisator overtroffen; Noord-Korea (WK 1966 kwartfinale na winst op... Italië) geëvenaard. 22 juni 2002, Noord-Korea overtroffen??? Zo blijft in euforie een treurige erfenis een volk achtervolgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden