Hiatt en Lovett: pure chemie met een gitaar op schoot

John Hiatt en Lyle Lovett in Paradiso. ( FOTO SONJA HEIMANN)

John Hiatt & Lyle Lovett, zaterdag 13/2 Paradiso (Amsterdam). Cd John Hiatt-The open road (New West Records, versch. 2/3))

Het stampvolle Paradiso proefde zaterdag als een broeierige stand-up comedyclub. Tegen een veloursgordijnen decor hielden twee grappenmakers een samenspraak, met een gitaar op schoot, dat wel. Naarmate de avond vorderde namen de wisecracks af en kreeg pure muziek de overhand. De conversatie tussen John Hiatt en Lyle Lovett groeide in ruim twee uur uit tot een gedenkwaardige ontmoeting tussen twee zielsverwante Amerikaanse singer-songwriters.

Hiatt (1952) en Lovett (1957) vergaarden roem buiten het hitparade-rumoer met albums waarin country, blues en rock stuivertje wisselen. Toch hebben ze meer dan uitsluitend de liefde voor ’Americana’, Amerikaanse rootsmuziek, gemeen. Beiden legden een moeizame weg af als prijs voor het varen van een eigen koers. Ze waren buitenbeentjes in eigen land, daarom kregen ze eerst erkenning in Nederland. Een wet die eerder van toepassing was op collega’s als Randy Newman en Ry Cooder. Toen Hiatt in 1987 met zijn zesde album ’Bring the family’ definitief in de Verenigde Staten doorbrak had hij hier allang uitverkochte tournees plus Pinkpopoptreden achter de rug. Zijn composities werden door niet de minsten gecoverd onder wie Bob Dylan, Eric Clapton en Bonnie Raitt, die ’A thing called love’ tot een wereldwijde hit maakte.

Toch is Hiatt vooral bekend om slimmere liedjes waarin het wringt en schuurt. Daarvan getuigt zijn nieuwste (19e studio) album ’The open road’, dat volgende maand verschijnt. De ronkende band die hem daarop terzijde staat bleef thuis. In Paradiso speelde het tweetal, elkaar af en toe ritmisch aanvullend, uitsluitend solo gitaar. De extraverte Hiatt etaleerde venijn in zang en aanslag, de introverte Lovett grossierde al fingerpickend in fraaie versieringen. Soms vloeide de beeldspraak van hun songs in elkaar over zoals in ’If I had a boat’ (Lovett) en ’Crossing muddy waters’(Hiatt).

Dan weer hoorde je gedeelde melancholie in ’Have a little faith in me’ (Hiatt) en ’Closing time’ (Lovett). Van zijn nieuwste plaat speelde Hiatt ’Like a fraight train’. De rest houden we te goed wanneer hij deze zomer met band op tournee komt, zo liet hij weten.

Ook al stond dit concert als pure americana te boek, het hoge folkgehalte herinnerde onwillekeurig aan het Britse duo John Renbourn en Bert Jansch. Respectievelijk een romantische, door Engelse folk en een sarcastische, door Amerikaanse blues geknede singer-songwriter die eind jaren zestig de kern van The Pentangle uitmaakten. Destijds weggezet als geitenharensokken muziek, vandaag beschouwd als een invloedrijke bron. Hiatt & Lovett bezaten dezelfde chemie, hooguit de wijdlopende gesproken intermezzo’s hadden minder gekund in ruil voor meer samenspraak op gitaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden