HHH

Ooit begonnen op een boot in Barcelona en voortgezet in een grote hotelruimte in Atlanta werd het Holland Heineken House een van de grootste bezienswaardigheden van uitgaand Sydney.

Mart Smeets

In 2000 verdrongen 's avonds de mooie jongens en meiden van de stad zich om in het Oranjegewoel een gekke avond mee te maken. Speerwerpers, roeiers en hordelopers uit Peru en Italië stonden in de rij om met een bandje om de pols in het hof van Eden losgelaten te worden: allemaal blije, veelal blonde, in het oranje geklede mensen die hosten en dansten en dronken en ook opvallend veel te vieren hadden. Iedere avond werd er wel een Oranjesporter toegezongen en ging het publiek in de grote tent helemaal uit 't dak.

Het HHH is heel snel uitgegroeid tot een instituut. Er werken bijna tweehonderd mensen in slopende ploegendiensten, er is een bewakingsdienst, er wordt op hoge kwaliteit gekookt voor diegenen die er -niet goedkoop- willen eten, er is een loungeruimte, je kunt er lekker zitten en naar sport kijken. En, juist, je kunt er uit je dak gaan.

Na een week Sydney werd het voor de Aussies duidelijk dat er gezellig en veel gedronken kon worden met al die aantrekkelijke blonde paardenstaarten die lol maakten, maar dat is in Athene nu iets anders.

De gemiddelde Griek bekijkt de zaak, komt wel binnen -na het tonen van een paspoort-, maar blijkt niet het Hollandse vocht vol aan de lippen te willen zetten.

Het gevolg: De zakencijfers in Athene lopen een beetje achter bij die van Sydney, maar iedereen haast zich te zeggen dat de sfeer formidabel is en dat het HH wederom een groot succes is.

Het is een merkwaardig fenomeen inderdaad. Ik ken mensen uit bijvoorbeeld België die hoofdschuddend al dat Oranjegehos aanzien en waarschijnlijk in hun vooringenomenheid een bevestiging krijgen als ze even binnen zijn in dit bolwerk van opportunistische, feestvierende Oranjefans.

Vier jaar geleden schreven zelfs grote kranten in grote buitenlanden over het fenomeen en probeerden mensen van andere snit dan die van ons, te begrijpen wat er binnen de muren van die tent aan de haven allemaal in het oranje gebeurde.

Is het alleen gehos? Neen. Het is een enclave in een miljoenenstad waar dagelijks rijen van honderden in het oranje geklede mensen naar op trekken. Het is een pindakaas en kroketten vestiging waar de eigen krant gelezen kan worden, waar de eigen televisie opstaat en waar men zich vol overgave kind van Beatrix kan en mag voelen.

En ja, ook voor Republikeinen en hoshaters blijft er genoeg speling binnen hun gevoel om er een paar maal heen te gaan. Is het de bijna elektrisch geladen sfeer tijdens de 'live'-uitzendingen van de vele sporten die er overal te zien zijn? Het feit dat 'we' weer ergens iets winnen? Het optreden van Hollandse artiesten?

Lange rijen staan nu 's avonds voor de deur. Het gebonk van zware basklanken klinkt boven de National Garden waar sponsoren een vorkje wegprikken, journalisten hun stukjes schrijven en vrolijk Nederland zich overgeeft aan weer een avond ongebreidelde lol.

Met sport dus als kurk. Of eigenlijk met succesvolle sport als bodem. Na de zilveren medailles van De Bruijn en VdH van afgelopen week bleef het in de grote ruimte even heel stil en was een hele koele reactie in alle hoeken van het HH te voelen. De speaker van dienst moest roepen: 'We hebben wel zilver hoor!', maar de sfeer bleef toch behoorlijk kil. Het blijkt dat dit oranje volk achter de duinen ook behoorlijk verwend is. En redelijk chauvinistisch. Daar hoef je overigens geen tijdelijk pretpark voor binnen te treden om dat bevestigd te krijgen. Dat voel je door heel Athene heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden