Hewitt op koord tussen afkeer en bewondering

AMSTERDAM - Hij speelt alsof een oude frustratie hem er constant aan herinnert dat tennis geen contactsport is. Strijdlustig, veerkrachtig, maar ook onstuimig en agressief. Lleyton Hewitt is een man die gevangen zit in het lichaam van een jongen.

Zondagavond laat veroverde de twintigjarige Australiër in New York zijn eerste Grand Slam-titel. In de finale van de US Open overrompelde hij de oude vedette Pete Sampras (7-6 6-1 6-1).

Van zenuwen leek Hewitt geen last te hebben. Geen wonder. Hij speelt iedere wedstrijd als een finale. Gewonnen moet er worden. Op welke manier dan ook. Zo simpel is het spelletje. De baseliner wil tegenstanders en officials nog weleens verbaal intimideren. Alles voor de goede zaak.

Het voormalige wonderkind balanceert inmiddels, dankzij deze over-mijn-lijk-mentaliteit, op het dunne koord tussen bewondering en afkeer. Wijzend op de groeiende lijst incidenten omschrijven critici hem als een kruitvat op de baan. Fans concluderen dat Hewitt de verpersoonlijking is van het voor tennissers zo belangrijke begrip 'focus'.

De finale van dit weekeinde onderstreepte Hewitts dilemma. Slechts zelden balde hij de vuist na een gewonnen rally. Ook schreeuwde hij niet of nauwelijks; een gewoonte die zijn toch al dodelijke passings normaliter nog meer lading meegeeft.

Hewitt is een geboren vechtjas die graag à la Jimmy Connors het publiek bespeelt. Zondag durfde hij niet. Zijn vermogen om als een katalysator druk om te zetten in adrenaline bracht hem op het grote podium, alwaar er plotsklaps hele andere regels blijken te gelden voor de toppers die automatisch voorbeeldfiguren behoren te zijn.

De vriend van Kim Clijsters weet dat emotie de kurk is waarop zijn spel drijft, maar steeds meer realiseert hij zich een 'keurige sport' te beoefenen.

Vorig jaar stelde Hewitt nog monter: ,,Er wordt te veel over mijn gedrag gesproken. Laat mij toch, zo steek ik in elkaar. Ik heb het nodig om mezelf op te pompen, anders ben ik niet tot dit spel in staat. Ik ga nu eenmaal voor elk punt en gebruik wat heisa om mezelf naar een hoger niveau te tillen. Maar is dat fout? Vuur in het spel is niet verboden. Ik vind niet dat ik de grenzen van fatsoen overschrijd.''

Daar denkt een deel van de Verenigde Staten sinds deze editie van de US Open anders over. Vandaar dat zijn coaches Hewitt adviseerden zich tijdens de eindstrijd rustig te gedragen. De duizenden chauvinistische toeschouwers zouden immers maar weinig nodig hebben om zich massaal tegen hem te keren, zeker met een Amerikaan aan de andere kant van het net.

Gedurende de eerste week van het toernooi was Hewitt goed geweest voor vele politiek geladen krantenkoppen. Uitgerekend in het land waar de eigen geschiedenis nog lang niet verwerkt is en waar het woord neger taboe is, raakte de tennisprof van Down Under in conflict over racisme.

In zijn tweede-rondepartij tegen James Blake, zoon van een gekleurde vader, insinueerde Hewitt dat een donkere lijnrechter zijn donkere tegenstander bevoordeelde. ,,Kijk eens naar hem'', vroeg hij umpire Elgi met de vinger richting Blake. Vervolgens wees hij naar de official. ,,En kijk dan eens naar hem. Zeg maar wat hun overeenkomst is.''

Op Roland Garros, eerder dit jaar, was overigens Elgi zelf doelwit van Hewitt. De umpire werd in Parijs als 'spastisch' getypeerd, tot woede van gehandicaptenorganisaties. De nieuwe nummer drie van de wereld excuseerde zich ras.

Ruzies waren er ook in het kader van de Davis Cup, met Corretja en Kafelnikov. Zelfs zijn eigen plaatsgenoten moesten het in 2000 ontgelden. Als de mondiale nummer 550 won Hewitt in 1998 nog in 'zijn' Adelaide. Nimmer zegevierde een zo laag gerangschikte speler op een ATP-evenement. Vorig seizoen vond meneer echter dat het publiek hem onvoldoende steunde. ,,De supporters hier zijn idioten.''

Het heetst van de strijd kan Hewitt niet heet genoeg zijn. Het is de echo van zijn verleden. Als jochie woonde hij op loopafstand van Football Park, het thuis van de door hem bewonderde Adelaide Crows. Zijn vader Glynn verdiende er zijn geld in het 'Aussie Rules footie', een ruwe versie van rugby. Ook zijn opa en oom waren professionals.

Hewitt koos op zijn dertiende voor het tennis, gedwongen door zijn magere gestalte. Moeder natuur had hem niet de benodigde spiermassa meegegeven: een man gevangen in het lichaam van een jongen. Al mag hij natuurlijk niet mopperen.

Zijn coördinatie is weergaloos en de snelheid van de reactie in zijn benen is een van de wonderen van Australië, zo is al vaak geschreven, net als de zevenmijlsvoeten van zwemmer Ian Thorpe. De eindzege in New York moet dat weer eens benadrukken, hoopt Hewitt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden