Hetzelfde Europa

Maandagochtend. Met lichte, puur door het hoofd gestuurde buikpijn heb ik achter de schrijfmachine plaatsgenomen. De Tour heeft zojuist stad en land verlaten. Utrecht, de stad waarin ik woon, had zich aan zijn eigen vrolijkheid gelaafd.

Zelf had ik me op die hete zaterdag naar de Berekuil begeven, die rotonde met ondergrondse doorgang, die zich zo leent voor bespiegelen wegens dat rondrazende verkeer en die stille, groene oase naar beneden, met die hemelcirkel erboven.

Maar nu kookte het in de oase, het zonlicht was fel, de schaduw onder de bomen een vluchtplaats. Niettemin blikten mensen rijendik strak naar het asfalt beneden hen, en de voorbij zoevende renner, achtervolgd door een auto met opdruk. De hitte sloeg van hun lijven, maar ze juichten, zoals in de hele stad langs dat parcours, ze waren hun eigen feest geworden, ze voerden als het ware de Tour in triomftocht op hun schild door de straten. Zo overrompeld was de Franse Tourdirecteur geweest dat hij na afloop iets van 'herhaling' had gestameld.

Ik zag het allemaal in verbazing aan, de stad glansde van het zelfvertrouwen en van elan, en de nieuwe bibliotheek, die nieuwe huiskamer in dat grootse oude hoofdpostkantoor, stond ook al te schitteren in tekeningen en animaties. Overal opbouw, vooruitgang, de transformatie van het stationsgebied, het nieuwe muziekpaleis, de groei van het Science Park, dat zijn te dorpse naam Uithof leek te hebben afgeworpen, de herinrichting van het kloosterlijke, zich openende Centraal Museum, de vestiging van vriendelijk ontworpen boetiekhotels - overal waaide de nieuwe wind van een stad die een grote bühne wilde gaan betreden.

Maar ik stond in die snikhete Berekuil en staarde naar een kruiwagen vol vuil water, waarin plastic flesjes dreven die voor 2,50 te koop werden aangeboden.

Oase's blijken soms fata morgana's.

Terwijl de renners zondag onder gejuich de stad uit fietsten, begaven de Grieken zich naar hun stembureau's. Inmiddels kent iedereen de Griekse woorden voor ja en nee, en buitelen snel gevonden meningen in bijpassende nuanceringen over elkaar heen.

De gestuurde buikpijn heeft daarmee iets van doen, met die wonderbaarlijke euforie in Utrecht en die beschouwingen over Griekenland, en de telkens terugkerende beelden van oudere mensen die vertwijfeld naast pinautomaten zitten. Utrecht, Athene. Hetzelfde Europa. En nog heviger is die buikpijn als ik denk aan dat 'vluchtelingenkamp' op Lesbos, één douche voor duizenden mensen, de hel in een all-inclusive paradijs.

Net vernam ik dat Varoufakis is afgetreden, maar ik voel niet de opluchting van hen die van hem een ijdele kwast maken, of een starre ideoloog; veel meer kan ik me niet losmaken van het idee dat hij een atypische soort politicus vertegenwoordigde, te virtuoos en te eigenzinnig voor de conforme pak-en dasbrigade in Brussel, maar ik geef toe, ik ben een romanticus, net als hij vermoedelijk. Misschien zag ik in Varoufakis ook de hoop op transformatie en elan, in dat ene, grote Europa.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden