Megastad

Het zou een misdaad zijn deze kip niet te laten slachten, zegt mijn schoonzus

Man draagt kippen op de markt in Mumbai, India. Beeld Reuters

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad. Deze week: Aletta André vanuit New Delhi.

Zondagmiddag, de bel gaat. Achter de deur staat Noor, de jongen die ons afval ophaalt. Ik kijk hem verbaasd aan, want dit is gewoonlijk de enige dag in de week dat hij niet komt. Noor, een vrolijke 18-jarige met een hip hoedje en een smartphone, lacht geheimzinnig. In zijn hand heeft hij een grote plastic tas. Het is een cadeautje voor mijn man, zegt hij.

Pas wanneer we allemaal in de woonkamer staan onthult hij de verrassing: “Tadaa!” Het is een levende kip. Het arme beest, dat zich tot dan toe buitengewoon stilhield, begint bij het zien van daglicht meteen wild te tokken en met zijn vleugels te klappen. Mijn man is sprakeloos, terwijl ons zoontje zich zenuwachtig lachend achter hem verschuilt.

Bovenwoning

Ik heb duizend-en-een vragen. Waar komt die kip vandaan? Hoe komt Noor eraan? En bovenal: Waarom? Wat moeten wij met een kip, in onze bovenwoning met een piepklein balkon? Het antwoord is simpel: “Opeten natuurlijk”, zegt Noor.

Het blijkt dat de moeder van Noor kippen houdt, in het stadsdorp aan de zuidgrens van Delhi waar ze wonen met een paar duizend andere vuilnisophalers. En mijn man vertelde hem onlangs dat hij de ‘desi’-kippen, oftewel plattelandskippen, uit zijn geboorteplaats in het oosten van India zo mist. Moeders desi-kip­curry… daar wordt vaak over gedagdroomd. Zodra er een ticket naar huis is geboekt gaan er elke dag berichten over en weer waarin tot in detail wordt gepland hoe, waar en wanneer precies de kip gegeten zal worden.

Zo dromen miljoenen eerste­generatie-megastadbewoners over het eten thuis, in het dorp of de kleine stad waar ze zijn opgegroeid. De lucht is er schoner, de velden groener en wat er ook wordt gekookt, het is altijd smakelijker.

Heimwee

Indiërs nemen hun curry zeer serieus. Het is niet ongewoon dat een dag volledig om de maaltijden heen wordt gepland en een uitgelopen lunch is absoluut een goed excuus om te laat te komen. Het is dan ook niet verrassend dat juist de verschillende regionale geuren en smaken symbool staan voor het gevoel van heimwee waar stedelijke migranten mee kampen.

Het nieuws van onze kip verspreidt zich snel. Terwijl mijn man affectie voor de kip begint te voelen, en twijfelt of we haar geen naam moeten geven en als huisdier op het balkon kunnen houden, bespreken een groeiend aantal vrienden en familieleden de benodigde ingrediënten voor het onvermijdelijke kookfestijn. Ondertussen cirkelen onze katten verward rond hun vervoersmandje, waarin de kip tijdelijk is ondergebracht.

Mijn schoonzus hakt de knoop door. “Het zou een misdaad zijn deze kip niet te laten slachten”, zo spreekt ze mijn man streng toe. Onze bovenbuurman knikt instemmend. “Ik heb mijn vriendin al uitgenodigd”, voegt hij eraan toe. “Ik heb haar echte desi-kipcurry beloofd en ze komt speciaal vroeg thuis van kantoor.”

Die avond eten we met veel te veel mensen elk een paar hapjes magere kip. Het is gezellig, maar iedereen is het over één ding roerend eens: het is lang niet zo lekker als thuis.

Lees ook:

De Megastad

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden