Column

Het ziektebeeld van Rutte

null Beeld

Nederland heeft natuurlijk een reputatie hoog te houden als het gaat om bruuske veranderingen, zowel in het beleid als wat de gemoedstoestand van de natie betreft. Dat deze wispelturigheid ook politici kan treffen, weten we sinds Jan Peter Balkenende en Wouter Bos in de volksgunst daalden. Maar bij Mark Rutte is dit fenomeen wel erg snel gegaan. Zo rap en spectaculair zelfs dat zijn desintegratie op een kernfusie dreigt te lijken. Gisteren nog hoog in de hemel, maar vandaag heb je weinig meer nodig dan een proppenschieter om de jeune premier uit de lucht te halen. Het is bashing Rutte dat de klok slaat. Wat gisteren zijn kracht leek te zijn - goedlachs, aanstekelijk optimisme, jeugdig voorkomen - werkt nu tegen hem en maakt hem verdacht.

Sylvain Ephimenco

Waar hebben we dat soort types eerder gezien, vragen we ons vertwijfeld af. Die man die je uitbundig op de schouder slaat, je op een tweede kopje koffie trakteert, een mop vertelt, grijnzend vraagt hoe het met je kinderen gaat terwijl hij ongemerkt het abominabele verkoopcontract onder je neus schuift. Juist: bij de autodealer. De reputatie van onbetrouwbaarheid kleeft nu wel heel erg sterk aan een Rutte die van alle Marken thuis lijkt te zijn: van Marx (De Telegraaf: Marx Rutte) tot Markos (Wilders die 'Markos Ruttos' liever ziet als premier van Griekenland). Zelfs het gouvernementele NOS-Journaal die meestal premiers uit de wind houdt, heeft hem opgegeven. Dinsdagavond verscheen Dominique van der Heyde met haar blik van geslagen hond om te melden dat Pinokkio zojuist zijn derde belofte op rij (geen geld naar Griekenland) had gebroken. Haar conclusie: 'Rutte heeft een geloofwaardigheidsprobleem.'

Maar hoe ging het dan een jaar geleden? Toen viel de keus van Elsevier nog op Mark Rutte voor de titel 'Nederlander van het jaar'. Elsevier smolt voor de jeune premier die 'ondanks economische tegenspoed toch optimisme en opgewektheid uitstraalt, die gelukkig aanstekelijk werken'. Elsevier-hoofdredacteur Arendo Joustra was bijkans lyrisch in zijn oordeel: "Als een haptonoom weet hij de juiste snaar te raken, houdt hij de moed erin en voorkomt hij dat het land volledig bevangen raakt door somberheid over de economische vooruitzichten."

Opmerkelijk genoeg valt de overeenkomst op tussen deze hoofdredactionele woorden en de persoonlijkheid van de premier: in beide gevallen geen diepgang. En zie hoe in tijden van rampspoed en zwaar weer voor zijn imago, Rutte gelukzalig blijft glimlachen. Als de heilige van steen in zijn vochtige nis.

Misschien moeten we milder oordelen over de premier en rekening houden met een verborgen disfunctie. Rutte kan niet anders. Als hij op zaterdag als VVD-leider beweert dat de formatie beter door de koningin kan worden geleid, dan weet je dat hij op dinsdag als premier zijn eigen woorden gaat ontkrachten. En zo ging het met de hypotheekrenteaftrek, de belastingverlaging en het geld voor de Grieken: de campagnevoerende lijsttrekker en de primus inter pares waren vreemden voor elkaar. Dit syndroom heeft een naam: dissociatieve stoornis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden