Het zalvende lachje van Ivo Niehe

Ivo Niehe (69) maakt vanaf deze week de balans op van 35 jaar 'TV Show' (AvroTros). Elke maandag haalt hij spraakmakende afleveringen terug, kijkt hoe het nu met die mensen gaat en - vooruit - loopt nog één keer watertandend door hun paleisje.

Een goed moment om eens de balans op te maken van hem. Dat begint met een rondvraag: wat vind jij van Ivo Niehe? Meestal blijft het dan stil. De ander kijkt even weg. 'Knap, dat hij al die beroemdheden voor de camera krijgt', komt er dan. 'Stiekem vind ik het soms wel leuk.' Of: 'Hij wekt toch vaak de nieuwsgierigheid.'

Steeds dat voorbehoud. Ivo Niehe is: liever niet, maar toch.

Hoe zonderling is het dan, dat hij al 35 jaar zijn publiek weet te vinden. Maakt Yvon Jaspers nog 'Boer Zoekt Vrouw' op haar 69ste? Zien we jongerenlieveling Valerio Zeno nog op tv als hij kalend wordt?

Niehe maakt gewoon wat hij al decennia maakt, draagt zijn brede schoudervullingen en zet zijn jaren-tachtig-begintune op. "Als je iets maar lang genoeg blijft doen, gaan mensen het vanzelf leuk vinden", zei hij ooit. Hup, 1,3 miljoen kijkers maandagavond, en elk jaar een mooie plek in de kijkcijfer-jaar-top-100.

Hij mocht prins Albert van Monaco ten paleize interviewen, kreeg Prince, Sting, Hillary Clinton, Joan Collins aan tafel, vaak na jaren hengelen. Hoe lukte dat? Wat dat betreft zou een terugblik als 'The making of... 35 jaar TV Show' interessanter zijn.

De huidige jubileumaftrap liet vooral zien dat het programma en Niehe steekjes laten vallen. Het begon bij de opening. Niehe kondigde een collage aan van mensen in zijn show. "En je beseft ook (stemmig gezicht), dat we in al die jaren heel veel mooie mensen verloren hebben." Op een stemmig liedje volgden André Hazes, Willem Duys... huh, Sonja Barend? Hans Wiegel? Een jonge Linda de Mol en Anouk, en weer een dode ster. Wat onzorgvuldig, zo'n intro, en wat een gemiste kans om Prince daarin niet op te nemen.

Dan zijn stijl. Goed, hij brengt veel bijzondere verhalen van mensen die iets van het leven maken. Deze keer portretteerde hij een Engelse moeder die haar zonen van acht en negen jaar verloor aan een ontvoering door de Duitse vader. Vijf jaar geleden zocht Niehe haar op, nu interviewde hij haar weer via een beeldverbinding. Het gaf een mooie terugblik van twintig jaar op een intriest verhaal.

Bij Ivo Niehe zie je dan dat zalvende lachje. Die licht gebogen nek. Die duimendik er bovenop liggende bewondering. Dat vissen naar een happy end. "Liep het goed af? Ja hè. Wat een succes dat het toch goed is afgelopen. Bedankt. Ja, jij bedankt."

Tenenkrommend soms. Maar het is ook zijn kracht, die nooit uitgedroogde bewondering. Je denkt wel eens: kom op man, stel eens een echte vraag. Maar charme duurt het langst, moet hij denken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden