’Het zal lang duren voor ik mensen volledig vertrouw’

„Een arme ziel”. Dat vindt de 19-jarige Oostenrijkse Natasja Kampusch nu van haar ontvoerder Wolfgang Priklopil.

De Oostenrijkse Natasja Kampusch wist gisteren een jaar geleden, na een ontvoering van achtenhalf jaar, te ontsnappen uit het huis van Wolfgang Priklopil. Haar ontvoerder sprong daarna voor de trein en was op slag dood. Een van de meest mysterieuze misdaden uit de Oostenrijkse geschiedenis kwam daarmee ten einde.

Priklopil was een ’verdwaalde en misleide’ man, zei Kampusch in een tv-documentaire van de Oostenrijkse üRF die deze week in Oostenrijk en elders in Europa is uitgezonden. „Alles wat ik erover kan zeggen is dat ik beetje bij beetje meer medelijden met hem krijg.”

Natasja Kampusch was tien jaar oud toen ze in maart 1998 in Wenen op straat, op weg naar school, werd ontvoerd. Priklopil bracht haar naar een klein kamertje in de kelder van zijn huis, waar ze achtenhalf jaar opgesloten zat.

In de documentaire ziet ze er gezond uit, en maakt ze een rustige en weloverwogen indruk. Ze spreekt veelal met zachte stem en kiest haar antwoorden met zorg. „Het is voortdurend duidelijk geweest dat er uiteindelijk maar een van ons zou overblijven en uiteindelijk ben ik dat geworden, en niet hij”, zegt Kampusch.

Ze zei ook dat Priklopils dood bij haar een bepaald gevoel van tevredenheid en overwinning teweegbracht. Tegelijkertijd gaf ze toe wel afscheid van Priklopil te hebben genomen, toen hij na zijn zelfmoord in zijn kist lag. „Ik bedoelde het cynisch, maar ik heb tegen hem gezegd dat ik ooit op zijn graf zal dansen; maar dat zal natuurlijk niet gebeuren”, aldus Kampusch.

Sinds haar ontsnapping probeert Natasja Kampusch zoveel mogelijk stof van de middelbare school in te halen zodat ze examen kan doen. Verder neemt ze rijlessen en doet ze aan boogschieten om haar concentratievermogen te verbeteren. Ook probeert ze voor zichzelf te definiëren wat een begrip als vriendschap betekent. Het zal nog lang duren voordat ik andere mensen volledig zal vertrouwen”, zegt Kampusch.

In tegenstelling tot haar familie schuwt ze de publiciteit zoveel mogelijk. Ze geeft nauwelijks interviews, en tijdens een persconferentie, waar haar moeder twee weken geleden haar eigen boek presenteerde, droeg ze een donkere zonnebril tegen opdringerige fotografen. Emoties toont ze niet in het openbaar, want dat is ’privé’. Mensen die om handtekeningen vragen, vindt ze ongevoelig. „Ik deel geen handtekeningen uit. Ik ben geen superster.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden