Klein verslag

Het wordt de Kerstman wel erg makkelijk gemaakt

Beeld Wim Boevink

Nog 60 dagen tot Kerst, zei een bord bij de ingang. Midden in de stad in een ruim pand waar voorheen C&A was gevestigd, is sinds enige tijd een tijdelijke winkel opengegaan. Een winkel voor kerstinkopen. Ik was er nog niet binnen geweest en met nog zestig dagen te gaan en 17 graden op de thermometer was er ook geen haast.

Maar ik liep eraan voorbij en zag achter de ingang al de eerste Kerstmannen staan en werd eraan herinnerd dat ik eerder eens een stuk had gewijd aan de intocht van de man op de arreslee, jaren geleden, in Noordwijk.

De datum was de negende december en staand op het Noordwijkse strand, bij dat grote, wat poenerige Hotel Huis ter Duin, kon je bij wijze van spreken, nog de rookpluim van de stoomboot van Sint aan de horizon zien verdwijnen, toen het volgende feestvarken zich aandiende om de kassen van de middenstand te spekken. De Kerstman gold toen nog als een commerciële noviteit in onze Lage Landen.

Kon hij de scepter van Sinterklaas overnemen? Ik had met hem te doen, zoals hij daar vastgesnoerd in een veiligheidstuig dat zijn kruis omsloot moest abseilen van het hoteldak (een schamele Ersatz voor een gebrek aan een uit de hemel zeilende arreslee) en zich eenmaal beneden moest onderwerpen aan een argwanend interview over zijn bedoelingen.

Het ellendige was, de Kerstman had niets te vertellen. Hij was een man zonder verhaal. Geen Pieten, geen zak, geen schimmel, geen liedjes, geen boek - de Kerstman had alleen een bel.

Daarmee kon hij bellen en tegelijkertijd johoo roepen. Ik zag hem in een van de zalen van dat hotel op een podium staan, aangegaapt door een groep opgetrommelde kinderen, uitgedost met kerstmutsen, en hoorde hem om genegenheid smeken. "Wie wil de Kerstman knuffelen?"

Het was hartverscheurend. "Wat gaat u vanavond doen", werd hem gevraagd en ik zag hem in het lege hoofd zoeken naar een antwoord. "Pakjes inpakken", bracht hij ten slotte uit. Pietenwerk.

Onbelaste Kerstman

Een kansloze, ongewenste vreemdeling schreef ik toen. Maar nu, enige jaren en een lange Pietendiscussie verder, lijkt het erop dat de Kerstman een nieuwe aanloop neemt. Sint is Sint niet meer, worstelend met zijn slavernijverleden, en dan komt zo'n onbelaste Kerstman met roodneuzige rendieren misschien van pas.

Ik stapte de grote winkel binnen. Het wemelde van de Kerstmannen. Honderden van hen staarden me aan, opgesteld in grote groepen. sommigen in een rood pak, anderen droegen wit. Er waren er met een mand op hun rug en er waren er met een lantaarn in de hand. Ze hadden allemaal dezelfde blije en wat wanhopige lach op hun gezicht.

Dit waren de staande Kerstmannen. Er waren ook zittende. Die zaten in een fauteuil, in een arreslee (zonder rendieren), of zelfs op een landbouwtrekker. Maar staand of zittend, net als hun voorganger in Noordwijk ontbrak het ze aan tekst, aan een verhaal.

Intussen dropen de kerstliedjes uit het plafond en het enorme winkeloppervlak, met zelfs een roltrap naar een eerste verdieping, stond vol met kerstballen en kerstdecoraties, met kunstkerstbomen en sneeuwdekens en een enkel kerststalletje. Het ging weer een zware aanloop worden.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier alle afleveringen van zijn Klein Verslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden