Het WK laat de Britten hun troebele en onzekere brexit-toekomst even vergeten

Engelse voetbalfans vieren op een terras op het Thorbeckeplein in Amsterdam de overwinning na afloop van de kwartfinale tussen Zweden en Engeland tijdens het WK voetbal.Beeld ANP

Er zijn weinig landen waar voetbalfans zo uitzinnig kunnen juichen als in Engeland. Zeker niet als het nationale voetbalteam alle verwachtingen aan het overtreffen is. 

Want oh, oh, wat was het hier kommer en kwel de afgelopen decennia. De ene gênante uitschakeling was nog tragischer dan de andere. En dat voor de moeder aller voetbalnaties, waar ze ooit anderhalve eeuw het meest populaire spelletje ter wereld uitvonden. 

Maar zie daar, het WK van 2018. Waar ineens het onvoorstelbare mogelijk lijkt. Voor het eerst in 28 jaar staan de Engelsen in de halve finale. En voor de laatste - en enige - finaleplaats moeten we zelfs terug naar 1966. Toen The Beatles de wereld aan het veroveren waren. Harold Wilson premier was. En de Britten nog niet in de EU zaten...

Dat verklaart wel de uitzinnige ontlading na de winst op Zweden afgelopen zaterdag in al die pubs en huiskamers en op al die pleinen. Honderden liters bier gingen de lucht in na het laatste fluitsignaal, in Croydon gooide een man met een gebroken been zelfs zijn krukken weg. Er werd met iemand in een rolstoel gecrowdsurft. In Londen liepen mensen op de daken van rode dubbeldekkers, waarbij één fan dacht op het glazen dak van een bushokje te kunnen springen en er vervolgens doorheen zakte. Compleet voetbalgestoord.

Coming home

En ik kreeg, terwijl ik voor Studio Sport live op televisie verslag deed, gillende fans in mijn nek. Ze tikten ritmisch op mijn hoofd terwijl ze "Football's coming home" zongen. Verder dan "allemachtig zeg, wat gebeurt er allemaal", kwam ik niet. Ongemakkelijker kun je het leven van een correspondent niet maken, terwijl er een paar miljoen mensen toekijken.

Football is coming home. Het voetbalnummer is hier nu niet meer uit de hoofden te krijgen. Ooit geschreven voor het EK 1996, het moment dat de Engelsen voor het eerst in dertig jaar een groot voetbaltoernooi mochten organiseren. Het voetbal kwam weer thuis, op de plek waar het ooit begon. Maar het is sindsdien uitgegroeid tot hét nationale voetbalnummer in Engeland. Het beschrijft de negatieve volksaard, waarbij iedereen er op voorhand al vanuit gaat dat een toernooi weer op een drama uitloopt. Maar de schrijver van het nummer, komiek David Baddiel, legt uit dat ze moeten blijven dromen. En dat de wereldbeker ooit weer thuis zal komen. Ooit.

Voor even zijn de troebele en onzekere brexit-toekomst van de agenda verdwenen. Niet Theresa May maar bondscoach Gareth Southgate is de meest besproken persoon van het land. Southgate, die zelf ooit een penalty miste in de halve finale van het EK 1996, weet als geen ander hoe diep het trauma zit. En hoe graag zijn land weer het beste voetballand op aarde wil worden.

Lees ook:

Harry Maguire laat de Engelsen dromen

De foto is inmiddels een hit op social media. Op de afbeelding is te zien dat Harry Maguire, verdediger van Engeland, twee jaar geleden met zeven vrienden het EK in Frankrijk bezoekt. In twee jaar tijd kan er veel veranderen.

Oude makkers zien Kuipers schitteren op WK: 'Je maakt Björn de pis niet lauw'

Scheidsrechter Björn Kuipers (45) floot de kwartfinale Zweden-Engeland. Als het aan zijn oude makkers van Scheidsrechtersvereniging Noord Oost Twente (SVNOT) ligt, wordt Kuipers de eerste Nederlander die een WK-finale fluit.

En lees in dit dossier meer nieuws en achtergronden over het WK-voetbal in Rusland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden