Het wildverlangen in het Tijgerbos

In de ban van wild en wolf ging ik naar de tijger. Ouwehands Dierenpark in Rhenen verstuurde een uitnodiging om bij te wonen hoe de tijger zou omgaan met een nepprooi: een kunststof regenton, ingepakt in koeiehuid.

Niet onmiddellijk ontsloot zich waarom dat zinvol zou zijn, maar er stond bij dat het er om ging het natuurlijk gedrag van de tijger te stimuleren.

Natuurlijk gedrag met een aangeklede regenton? Het hoofd moet hier even een sprongetje maken, dus belde ik voor de zekerheid even. Aan de telefoon liet een medewerkster bij herhaling het woord 'verrijking' vallen, hetgeen ik niet direct kon plaatsen tot ik begreep dat men speciale programma's hanteert om dieren op een gevarieerde wijze hun voedsel aan te bieden.

Twee uur later stond ik tussen de bezoekers naar het Tijgerbos te kijken. Naast me de manager dierenverzorging en een fotograaf die zijn werk aanbood aan De Telegraaf.

We staarden naar de ingepakte ton aan de overzijde van het water. De vacht was lichtbruin en harig, er zaten nog oren aan en een staart. 'Een Schotse Hooglander?' vroeg ik. De manager knikte. Iemand uit het publiek vroeg waarom de kop van het rund er niet nog aan zat. Je voelde in die vraag het wildverlangen van het Nederlandse volk. Dat waren reguleringen van het slachthuis, zei de manager.

De manager belde door dat de fotograaf zijn lens had scherp gesteld; de tijger kon komen. We keken even ingespannen tussen de bomen. En daar was hij, Taimyr, de Siberiër. Een man van drie jaar. Hij begon met een drafje, hield in, doolde even tussen de bomen, en vond toen al snel zijn ton. Keek ernaar, keek op, keek er weer naar, keek rond. Alsof hij zich afvroeg of iemand hem een loer draaide.

Taimyr likte langs de vacht, legde een poot op de ton. De dierverzorgster, 28 jaar in dienst, voegde zich bij ons. Ze had de ton gemaakt. Ik vroeg of er ook vlees onder de huid zat. Nee. De ton was vooral bedoeld om hem hier - ze wees naar haar hoofd - gezond te houden. Wat we zagen was eigenlijk bezigheidstherapie.

Therapie voor een tijger in gevangenschap. Soms leggen we een geurspoor van bloed door het bos, zei de verzorgster, of we hangen een stuk vlees aan een bungeetouw.

Waarom geen levend dier als prooi, wilde iemand weten. Een koe in het Tijgerbos. Daar was het wildverlangen weer. De wolf en het schaap, de tijger en de koe, en de mens als toeschouwer. De verzorgster zei dat de tijger waarschijnlijk niet meer wist hoe hij moest doden, dat de koe nodeloos lang zou moeten lijden.

Taimyr worstelde met zijn ton. Likte eraan, probeerde er met zijn tanden houvast aan te vinden, legde beide voorpoten erom heen. In de ton zat een bal, zei de verzorgster. Die maakte geluid als de ton rolde.

De ton werd steeds meer een speeltje. Taimyr likte langs het oor. Rukte even aan een stuk huid, dat even loskwam. En ging liggen uithijgen. Kijk een ligreflex, zei de verzorgster, dat doen ze in het wild ook. De minuten verstreken, de bezoekers verspreidden zich. Groot spektakel bleef uit. Toen ik na een uurtje terugkwam lag Taimyr uitgeteld naast zijn ton.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden