Review

Het weer is goed in Den Haag

In de jaren vijftig was het de broedplaats van de indorock en in de jaren zestig het Liverpool van Nederland. Sindsdien werd het -op Gruppo Sportivo en wat alternatieve bands na- tamelijk stil in de Residentie.

Die impasse lijkt nu doorbroken. Eerst met Hallo Venray en Anouk, vervolgens met Dyzack en de groepen Easy Meat, Suburbs en Kane. Van een heuse scene kun je nog niet spreken. Wel valt een zonnig antwoord te geven op de vraag die Annie M.G. Schmidt eens stelde in haar musical-liedje 'Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?'

Zo verrast Hallo Venray na drie jaar stilte met I'M NOT A SENSELESS PERSON, AT LEAST I DON'T WANT TO BE (VAN-8.716.773.000001). De cryptische titel dekt de lading van een album, dat bespiegelend verhaalt over de twijfels waaraan de band ten prooi gevallen was. Tenminste dat meldt het bijgevoegd epistel: 'Wat doe je als er geen inspiratie of zin is? Helemaal niks. (...) Een situatie die de meeste bands om zeep zou helpen, maar in ons geval stimulerend werkte'. De weerslag van deze retraîte voel je in ieder nummer. De kale instrumentatie en licht psychedelische effecten accentueren de melancholische teksten. Je ziet ze slenteren over een herfstig Lange Voorhout wanneer ze zingen: 'Verloor ik mijn vrienden of had ik er eigenlijk geen?' ('Sleep well'). Of: 'Het ziet er niet naar uit dat er vandaag iets positiefs gebeuren gaat' ('People'). Een serene plaat die pas na herhaald luisteren zijn stille kracht prijsgeeft.

Zo introvert als Hallo Venray het Haags bestaan verwoordt, zo extrovert spat Dyzack op NEUROTIC JACKPOT (Polydor-549.453-2) uit de speakers. Twee jaar geleden maakte hij zijn overrompelend debuut als gitarist/zanger, die zichzelf toen typeerde als een 'postmoderne Nikkelen Nelis'. Diens stoeiende slide-gitaar en bijtende zang zijn gebleven, het solistisch musiceren verruilde Dyzack voor het spelen met een band. Toetsen, strijkers en percussie verhogen nu de hectiek die de cd-titel belooft. 'The Ollee wollee man' echoët de gedrevenheid van Captain Beefheart, 'Turning a blind eye' de hete adem van 16 Horsepower. Boogie, rock en countryblues vloeien samen tot een eigen idioom. Soms ('High heeled boogie tramp') rent Dyzack in zijn enthousiamse zichzelf voorbij en ligt eenvormigheid op de loer.

Het volslagen tegendeel verklankt Trespassers W. Na vijftien jaar en een onafzienbare stroom platen, zorgt dit buitenbeentje voor de noodzakelijke resistentie in de Residentie. Vermaard in het buitenland, genegeerd in eigen land gaat het collectief onverdroten voort met waarin het excelleert. Trespassers W combineert pop, music hall en elektronisch experiment met poëzie. Ieder album kent een eigen thema zodat er telkens een surplus ontstaat. Ook op VLUCHT OVER DEN HAAG (distr. De Konkurrent) rijgen ze de losse songs tot een sterk geheel aaneen. De vuurtoren van Scheveningen is begin- en eindpunt. Daar vandaan laat Trespassers W haar licht schijnen over zestien locaties en personages uit het 's-Gravenhage van weleer. Telkens kantelt het perspectief: de Haagsche Dierentuin ('Betsie de olifant'), een bekend straatfiguur ('De Pindachinees') of een beroemde straat ('Laan van Meerdervoort', een kras door de stadskaart) doemen voor het geestesoog op. Stuk voor stuk zijn het miniatuurtjes, ieder voorzien van een bijpassend arrangement plus een pagina in het fraaie tekstboekje. Aldus is Den Haag vandaag niet van gisteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden