Het water loopt haar in de mond

Vandaag begint het Trouw-feuilleton waarvoor Joop Braakhekke het scenario bedacht. Deze eerste aflevering schreef hij zelf. Daarin introduceert hij de hoofdpersoon, de 40-jarige weduwe Corinthia, en gunt hij ons door haar ogen een eerste verlangende blik op de fraai gevormde tuinman Gaston.

Ze staat voor het raam in een van de erkers die het kasteel telt. Ze staart naar buiten. De Versailles-achtige tuin is bedekt met sneeuw en bladeren. Het geeft het achttiende-eeuwse kasteel een melancholieke aanblik. Ze kijkt naar de tuinman, niet naar hoe hij de bladeren bijeenharkt, maar naar zijn goed gevormde lijf: strak en jong, het straalt jeugd uit. Hij zorgt voor de tuinen zoals ze wilde dat hij voor haar zou zorgen. Achter haar hangt het schilderij van Charles. Links en rechts daarvan kijken oude meesters de kamer in, her en der staan antieke erfstukken. De kaarsen die ze vanwege kerst in glanzend gewreven kandelaars heeft neergezet, dompelen het interieur in een geheimzinnige gloed.

Wat zou ze graag eens . . . , misschien heeft Gaston het nog wel nooit gedaan, hij ziet er nog zo onschuldig uit. Ze gaat volkomen op in haar fantasieën die steeds wilder worden. En al beseft ze dat het eigenlijk absurd is, ze geniet ervan. Waarom zou een vrouw van haar leeftijd niet haar verlangens mogen hebben? En zij zeker - zo'n uitgebreid seksleven heeft ze nu ook weer niet achter de rug. Charles is al een aantal jaren dood.

Op zich had ze een acceptabel huwelijk achter de rug. Charles was serieus, hij was Engels en is altijd Engels gebleven. Stortte zich vol hartstocht op de wijnmakerij, vandaar dat zij weleens wat te kort kwam. Hoewel, als hij los kwam in het lits-jumeaux . . , maar het gebeurde te weinig naar haar zin. Dus stelde ze zich maar tevreden met gevoelens van waardering voor de wijze waarop hij de zaken bestierde. En dat deed hij niet slecht.

Toen Corinthia het kasteel met de wijngaard erfde, was er niet veel meer over van de vroegere glorie. De wijn van het kasteel, Château Belvédère, had in vroeger tijden een renommee. Het château was wijd en zijd bekend om zijn pracht, twee torens, een schitterende entree met oprijlaan - enfin, zoals je het in sprookjes tegenkomt.

Haar familie had erop aangedrongen met Charles te huwen. Hij was niet alleen van goeden huize, erudiet, maar ook erfgenaam van het familiekapitaal. Daarmee kon Belvédère weer in oude glorie worden hersteld. Dus trouwde Corinthia Charles, niet zozeer uit pure liefde als wel uit berekening. Dit gegeven had post gevat in haar achterhoofd, ze was dan ook zelden ontevreden of zeurderig, al vond ze dat ze daar soms wel reden toe had. Ze had zich het huwelijk misschien toch anders voorgesteld, maar wie niet? Ze vond min of meer troost in het feit dat Charles zich geweldig kweet van zijn taak als kasteelheer en wijnhandelaar. Het ging weer goed. Hij had een van de beroemdste wijnregisseurs aangetrokken: Pierre van Dale, een late dertiger, charmant, Hollandse achtergrond, dus betrouwbaar en kundig.

Dat betrouwbare kreeg al vrij spoedig een deuk: hij bleek ook nog belangen bij een ander château te hebben. Althans, zo werd beweerd, het was nooit bewezen. Feit was dat hij Belvédère weer aanzien had gegeven. Een fenomeen, die Pierre. Hij had een ingenieus systeem uitgedacht waardoor de wijn weer volgens oude principes wordt gemaakt, maar toch minder tijd nodig heeft om op dronk te komen. De jonge wijn wordt langzaam, zo'n drie maanden, als het ware door twee houten nieren geleid, verder niet gefilterd en ook sulfiet komt er niet meer aan te pas. Zo had ze het van Charles gehoord, maar hoe het nu precies zat, wist ze niet en ze vroeg zich af of Charles het wel exact wist. Het was immers een door Pierre zwaar bewaakt geheim.

Ze staat nog steeds naar buiten te staren en betrapt zich erop dat ze een paar keer flink moet slikken. Gaston doet haar kennelijk meer het water in de mond lopen dan ze besefte. Met een lichte zucht gaat ze zitten in haar haardstoeltje, periode Napoleon III, en schenkt zich thee in. Dat gebruik had ze overgenomen van de familie van Charles; Fransen drinken 's middags geen thee. Bij die ene Engelse traditie had ze het gelaten, ze had geen enkele affectie met zijn achterban.

Gaston is dichterbij gekomen, ze kan hem nu nog beter zien. Als Charles werkelijk vermoord is, zoals in het dorp wordt gefluisterd, is híí in ieder geval niet de dader. Dat weet ze zeker en als het wel zo is, dan . . .

Weer gaat de fantasie met haar op de loop. Het gebeurde nog maar een paar jaar geleden. Ze had in Parijs haar dochter Emilie bezocht. Toen ze terug kwam, was Charles verdwenen. Verdronken in de rivier, er vandoor met een geheime geliefde, vermoord? Een lijk was nooit gevonden, maar Corinthia hield het op moord. Misschien wist Charles toch wel te veel van het geheim. Of wellicht dacht de concurrentie dat het zíín geheim was. In ieder geval is tot op de dag van vandaag niets opgelost. Het maakt haar soms gek, temeer daar die onzekerheid een vruchtbare bodem vormt voor verhalen en roddels.

De ene dag kan ze er beter tegen dan de andere, de momenten van afschuwelijke eenzaamheid nemen hand over hand toe. Wie kan ze vertrouwen? De burgemeester? Hij is ook advocaat, en soms vraagt ze om advies als hij bij haar dineert. Met de familie van Charles heeft ze hoegenaamd geen contact, zij hadden zich nooit zo van de goede kant getoond. Jaloezie, denkt ze.

Corinthia kampt ook met andere problemen. De laatste jaren was de wijnoogst niet al te best en op financieel gebied pakken zich donkere wolken samen boven het kasteel. Ze vraagt zich af hoe ze het hoofd boven water kan houden. Emilie, haar dochter, suggereerde een vleugel van het kasteel te verhuren. Aanvankelijk vond ze dat niet zo'n goed idee, maar toen ze bij toeval in aanraking kwam met een groep Japanners veranderde ze van mening. Toen bleek dat ze op den duur kasteel, geheim en wijngaard kwijt zou raken, zag ze er uiteindelijk toch maar vanaf. Op dit moment toont een Chileense familie belangstelling. Die had al belangen in de wijnindustrie in Chili en op advies van de burgemeester brak Corinthia de onderhandelingen niet af.

Het is tijd de honden uit te laten. Ze doet het zelf, want ze kan wel een frisse neus gebruiken. In de tuin ziet ze Gaston met de meid praten. Een gevoel van onvrede komt bij haar naar boven. ,,Bonjour', zegt ze kortaf. Ze draait zich om. ,,Françoise, wil je wel zorgen dat het diner op tijd opgediend wordt, je weet, ik heb gasten. Bij de foie gras wil ik een Coteaux du Layon, die waar mijn man zo dol op was. Bij de patrijs een bourgogne '79. En bij de fromage een Belvédère '82.' Ineens realiseert ze zich dat dit menu het laatste was dat ze met Charles had gegeten. Een vreemd gevoel maakt zich van haar meester.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden