'Het was ook een beetje Bert en Marja's eigen schuld'

Ze waren dit jaar in het nieuws, soms kort en heftig. Anderen bleven liever in de schaduw van de gebeurtenissen staan. Hoe is het met hen, de makers van het nieuws van 2004. Vandaag: de buurvrouw van 'Bert en Marja'.

Wybo Algra

AMSTERDAM - Mevrouw M. Mendelson (74) woont al tien jaar in de Smaragdstraat en ze vindt het er fantastisch. De architectuur, haar benedenhuis met tuintje, en ja: ook de veelkleurigheid van de buurt. Ze leeft in een stad waar mensen uit allerlei windstreken terecht zijn gekomen en dat mag je er best aan afzien. ,,Ik ben vast van plan hier tot het eind van mijn leven te blijven.”

De Diamantbuurt ligt verstopt achter de Amstel, maar sinds deze zomer kent heel Nederland de wijk. En dan vooral 'Bert en Marja', die na buurtterreur door Marokkaanse jongeren, uitmondend in ingegooide ramen, de wijk ontvluchtten. Deze wintermiddag is het er waterkoud en rustig. De planken zijn weggehaald voor het huis van het geplaagde echtpaar. Het hoekhuis, pal tegenover het stoepje van het badhuis waar de jongeren zich ophielden, wordt grondig opgeknapt voor de volgende huurders.

Wie maakte hier nu eigenlijk wie het leven zuur? Buurvrouw Mendelson vindt het verschrikkelijk dat de ruiten van het echtpaar zijn ingegooid, daar wil ze niets aan afdoen. Dat in hun auto een hakenkruis werd gekerft - ze heeft er geen goed woord voor over.

Maar er is een keerzijde. ,,Marja kwam hier anderhalf jaar geleden wonen, Bert trok later bij haar in. Zijn kinderen waren hier af en toe. Hij was wat toeschietelijker. Haar noemde ik het koninginne-tje van de Diamantbuurt. Meer dan een knikje kon er niet af. Ze heeft al die tijd twee keer het trappenhuis schoongemaakt. Ik vind het niet netjes dat aan een oude buurvrouw over te laten.”

Nou ja, daarvoor woonden er een junk, die ze daar op een dag dood aantrof en een Chinese man die - nadat het gas was afgesloten - een vuurtje stookte met papier. Stond het buurhuis in de fik toen ze thuiskwam. Bert en Marja leken wel een verbetering. Maar dat viel tegen, wat haar betreft.

Ze moet erbij zeggen: haar slaapkamer ligt aan de achterkant. Bert en Marja sliepen aan de straat, die hadden meer last van het luide praten en het gecross met brommertjes. Maar het echtpaar gooide wel steeds olie op het vuur. ,,Ze stapten niet op de jongens af. Nee, ze belden steeds 112, dag en nacht. Dat de jongens gestolen fietsen aan het verhandelen waren. Kwam de politie, bleek dat ze daar gewoon met hun eigen fietsen stonden.” De politie vertelde ze wie had gebeld, denkt ze. ,,Dat was niet handig.”

Want de boel escaleerde, vooral ook na artikelen in dagbladen.

,,Dan zag ik ze met Het Parool, terwijl ik niet aanneem dat het grote krantenlezers zijn.” Halve waarheden heeft ze gelezen. Zoals over inbraken bij Bert en Marja. ,,Ik heb haar op straat horen zeggen dat ze het raam op een kier hadden laten staan. Ja, dat heb ik zelf ook eens gedaan terwijl ik in mijn tuin was. Toen was mijn portemonnee gestolen. Stom van mezelf, denk ik dan.”

Nogmaals, de jongens zijn veel te ver gegaan. ,,Maar het was ook een beetje eigen schuld, dikke bult. Dit zijn jongens die zich toch al afgewezen voelen door de samenleving.” Ze vertelt over de Marokkaanse jongen die keer op keer solliciteerde en niet eens een uitnodiging kreeg. Solliciteerde hij onder een Nederlandse naam, mocht hij wél op gesprek komen - waarna hij de baan toch niet kreeg. Daarover praten deze jongens met elkaar.”

Er is inmiddels het nodige veranderd in de Diamantbuurt. Sinds kort loopt het project South Watch, een brigade van jongeren uit de buurt tot 23 jaar. Mendel-son ziet deze 'stadswachten' soms lopen in mooie jasjes. Pas geleden kwamen ze het eten brengen op een buurtavond voor omwonenden van het plein. ,,Daar waren ook oudere mannen die graag iets voor de buurt willen doen.”

Er wordt al gepraat over een buurtbarbecue, volgende zomer. ,,Ik heb de afgelopen maanden veel gezichten en mensen in de buurt leren kennen. Laatst stopt een Marokkaanse jongen met zijn auto naast me, hij draait zijn raampje open en roept: hé, buurvrouw.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden