'Het was niet zo raar dat ik een medaille haalde'

Achteraf is BMX'er Laura Smulders minder verbaasd over haar bronzen plak in Londen

Het huis van olympisch medaillewinnares Laura Smulders is niet moeilijk te vinden. Het dorpje waar ze woont, Horssen in Gelderland, is al klein met zo'n 1600 inwoners. En de atlete woont, hoe toevallig, op de Sportlaan. Om het nog makkelijker te maken hebben buurtbewoners, in alle blijdschap vanwege haar olympische medaille, de straat omgedoopt tot de 'Laura Smulderslaan'.

Ruim twee maanden na 'Londen 2012' is het eindelijk wat rustiger geworden in het leventje van de 18-jarige fietscross-atlete. Vóór de Olympische Spelen wilden journalisten vooral haar teamgenoten spreken, die bij de mannen serieuze medaillekandidaten waren. Ging het niet over Jelle van Gorkom, die vier maanden voor Londen door een ongeluk tijdens het fietscrossen nog in coma lag, dan werd er wel geschreven over Twan van Gendt, die in de aanloop naar de Spelen om de haverklap een bot brak. Om Smulders maakte niemand zich druk.

Alleen een rechtszaak van een ander BMX-talent, Lieke Klaus, zorgde ervoor dat de Gelderse topsportster even in de schijnwerpers stond. Klaus probeerde via de rechter ten koste van Smulders een startbewijs voor de Olympische Spelen af te dwingen.

Tevergeefs, dus ging de 18-jarige durfal gewoon naar Londen. Het doel was om daar bij de laatste acht te eindigen. Van een medaille had ze niet eens durven dromen. Die zou over vier jaar in Rio wel komen, als ze wat meer ervaring had.

Maar het liep anders. "Ineens zat ik in de finale", vertelt Smulders, nog steeds nagenietend. Ze zit in een joggingpak aan de eettafel in de keuken. Aan de muur hangen actiefoto's van de olympiër en haar broer en zusje, ook fanatieke fietscrossers. "Toen ik daar stond op de startheuvel was ik niet eens zenuwachtig. Ik had mijn doel toch al bereikt en ging er niet vanuit dat ik kans maakte op een medaille." Terwijl de meiden naast haar zich concentreren op de start, kijkt Smulders een beetje om zich heen. "Ik kon alleen maar lachen en genieten van al die fans. Zulke volle tribunes had ik nog nooit gezien." Haar moeder is op dat moment ergens in Londen aan het rondstruinen. "Die vindt het zo eng dat ze nooit durft te kijken", grinnikt Smulders. Vader, broer en zusje zitten wel op de tribune.

In de nog geen veertig seconden die daarop volgen racete ze naar een derde plek. Bij de finish kon ze bijna niet geloven dat ze zo gemakkelijk een paar wereldtoppers eruit had gereden. Nu denkt ze dat het vooral bescheidenheid is. "Op het rechte stuk heb ik een hele hoge snelheid. Dan haal ik ze allemaal in. Alleen mijn start kan nog beter. In principe was het dus helemaal niet zo raar dat ik een medaille haalde. Maar soms voel ik me nog een beetje een beginneling tussen die meiden."

Smulders begon op haar zevende met BMX'en. Na het zien van een wedstrijd was ze helemaal verkocht. Het leek haar wel wat, met een klein crossfietsje racen en springen over zanderige heuvels. Terwijl klasgenoten op turnen of voetbal gingen, schafte Smulders een BMX-fiets aan, een tweedehands exemplaar. Een helm toverde haar vader ergens vandaan. Veel te groot, maar het was tenminste iets. Nog geen drie jaar later reed de stoere scholier haar eerste wereldkampioenschap. "Dat klinkt heel wat", zegt Smulders. "Maar BMX'en is een kleine sport. Bij mijn eerste WK waren de regels om deel te nemen nog niet zo streng."

In de jaren erna werd ze steeds fanatieker. Twee keer per week fietste ze naar Wijchen, zo'n 13 kilometer verderop. Daar trainde ze bij fietscrossvereniging Wycross. In 2008, 2009 en 2010 werd Smulders europees kampioen in haar leeftijdscategorie. Natuurlijk brak ze tussendoor ook wel eens iets, dat hoort bij de sport. Ze heeft geluk gehad met 'maar' twee breuken in haar pols. "Eén keer stond mijn pols helemaal scheef. Dat was niet zo leuk nee", zegt Smulders laconiek. "De andere keer zat er een scheurtje in de andere pols. Dat was niet zo erg."

Tussen het trainen door was de fietsfanaat een ijverige scholier. Haar ouders vonden het leuk dat ze veel plezier heeft in haar sport, maar studie moest op nummer één staan. Pas nadat ze haar vwo-diploma haalde, mocht ze van haar ouders fulltime gaan sporten. In 2011 sloot ze zich aan bij de nationale selectie. Vanaf dat moment moest ze elke dag naar Papendal, waar een BMX-baan ligt die bijna identiek is aan het parcours in Londen. Naast crossen op de baan deed ze daar aan cardio- en krachttraining. Haar dagen bestaan uit eten, slapen, trainen. Een echt topsportbestaan.

Terug naar dat ene moment. Als ze over de streep komt, zijn alle camera's plotseling gericht op dat 'onbekende BMX-meisje'. "Ineens wilde iedereen me interviewen. Zelfs internationale pers kwam op me af. Toen ik even naar het hotel mocht, heb ik snel een hamburger gegeten om het te vieren. Daarna ging ik door haar het Holland House voor de huldiging."

Daar stonden honderden uitzinnige Oranjefans haar naam te schreeuwen. "Ik heb maar wat met mijn handen op en neer bewogen. Had ik gezien van Dorian (Dorian van Rijsselberghe, olympisch kampioen windsurfen, red.) die de dag ervoor was gehuldigd. Wist ik veel wat ik moest doen. Niemand had me dat verteld."

Nu is Smulders een routinier als het om huldigingen gaat. Na Londen wordt ze nog een paar keer in Nederland in het zonnetje gezet. "Hier in het dorp was een groot feest en bij de aankomst in Den Bosch natuurlijk. Dat was echt super, omdat we daar met z'n allen op het podium stonden te springen. Dat is toch leuker dan in je eentje."

Twee maanden na het succes op de Spelen is de rust weer terug in haar leven. In het dorp herinnert alleen het straatnaambordje met haar naam nog aan de feestelijkheden. De avonden dat ze vol ongeloof naar haar medaille keek voordat ze ging slapen, zijn voorbij. "Ik ben er nu wel een beetje aan gewend", lacht ze. "Dat gevoel van 'wow is het echt waar', heb ik nu niet meer. Maar het was wel een heel mooi avontuur." In Rio wil Smulders voor goud gaan. Maar eerst is het tijd om eens na te denken over haar leven naast de sport. "Over een tijdje ga ik weer serieus trainen. Maar ik wil ook kijken of ik iets kan doen naast het fietsen, een deeltijdstudie bijvoorbeeld."

Doel voor Spelen in Rio: goud

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden