Het was niet zo gezellig

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Buurvrouw Weiers was jarig. Ik wist dat, maar vergat het. 's Ochtends had ik Jasper nog uit haar tuin geplukt, die was 'm gesmeerd. Ik zwaaide wat naar donkere ramen, dat doe ik hier vaker: domweg zwaaien, ook al zie ik niemand. Doorzonwoningen ben ik hier nog nooit tegengekomen. Pas toen ik op Facebook zag dat boekhandelaar Arno Koek van Boekhandel Blokker te Heemstede jarig was, herinnerde ik me haar verjaardag. Om half zes liep ik erheen. Buurvrouw Monica en zoon Willi, die doordeweeks voor haar zorgt, waren er ook. De Pflegehilfe was net klaar. Maria kwam de keuken binnen. "Wie is dat nou weer?", zei ze. "Nou ja", zei ik. "Ik ben het, de buurman!" Dat kon ze allemaal niet meer zien, ze zag bijna niets meer tegenwoordig. "Mag ik je zoenen?", vroeg ik. Dat mocht. Ik ging voor haar wang, maar ze draaide listig haar hoofd, zodat we elkaar een natte pakkerd vol op de mond gaven. "Kijk", zei ik, "een potje zelfgemaakte aardbeienjam." "Lekker", zei ze.

Vanaf dat moment was ze niet zo goed meer te spreken. Of eigenlijk was ze helemaal niet meer te spreken. Ze begon een verhit argument met Monica in het Eifelisch. Dat ze het hele weekend in de steek was gelaten, dat niemand zich om haar bekommerde en dat ze ook nog in het ziekenhuis had gelegen. "Je hebt helemaal niet in het ziekenhuis gelegen", zei Monica. "Je was in het verpleegtehuis." "Ja", deed ik er een schepje bovenop. "Irmgard is ziek, die kon afgelopen weekend niet hier komen." Het stond haar allemaal niks aan, ze mopperde en monkelde en van al dat gerommel en gedoe om haar heen werd ze ook gek.

Ondertussen had Willi me een enorm stuk kwarktaart gegeven. "Hm, lekker", zei ik om de gemoederen wat te bedaren. Hij schonk me een kop koffie in. "Ich bin weg", zei Maria. Ze stond op en stiefelde met haar stok naar de woonkamer. "Immer diesen Schwindel!", knorde ze op de gang. Uit de oververhitte woonkamer klonk het geluid van de reusachtige tv die daar staat. Waarschijnlijk was 'Lindenstrasse' erop, één van haar favoriete soaps.

"Heb jij de koffie gezet?", vroeg ik aan Willi. Ja, dat had hij. "Te slap?" Nogal, zei ik. Onmiddellijk vond ik dat niet aardig van mezelf. "Maar dat geeft niet, is juist goed, zo kun je er lekker veel van drinken." Willi schonk me nog eens in. Het was niet zo gezellig, iedereen was wat aangeslagen. Ik had koffie en taart op en vertrok. Bij de woonkamerdeur riep ik "Fijne verjaardag verder!" "Ach wat", zei buurvrouw Weiers, "wat is daar nou voor lol aan, als je 95 wordt. Het is allemaal verschrikkelijk. Was deze dag maar voorbij." Thuis nam ik een flinke borrel, daar kikkerde ik van op. Ik wist dat de vogels, waarover ik vorige week beloofde te schrijven, moesten wachten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden