Het was heel rustig aan de Costa Brava

In zekere zin wordt bij terugkeer afgerekend.

Bij het rituele uitwisselen van vakantieverhalen.

Zo gingen we weg aan het eind van het schooljaar: we hadden keuzes gemaakt, via internet geboekt en betaald, niks avontuurlijks eigenlijk, maar toch.

Huisje in Italië, camping in Frankrijk, appartement in Barcelona of Lissabon. Gaan we met de auto, vliegen we met Ryanair - we wogen kosten, moeite, comfort en ontbering.

Zo vloog en reed ieder zijns weegs.

Sommigen gingen met hun gezin helemaal naar oostelijk Afrika, of naar de Amerikaanse Westkust en Hawaï. Dat was gewaagd, en duur, en een tikje jaloersmakend. En wie weet viel het tegen.

In het land blijven kon natuurlijk ook, maar dan viel er weinig af te rekenen.

We waanden ons liever elders.

Onze keuze was gevallen op Spanje en Ryanair. Een keuze zonder risico, maar met een goed verhaal thuiskomen was onwaarschijnlijk.

Maar toch, tegen wijkgenoten gaf ik monter als bestemming 'Catalonië' op, terwijl we feitelijk domicilie hadden gekozen aan de Costa Brava, in het stadje Blanes; maar het eerste klonk cultureler en avontuurlijker.

We zeiden het niet hardop, maar we hielden ons hart vast.

De Costa Brava heeft de reputatie van een rumoerig massatoerisme, van sangria, foamparties en stroken vol appartementengebouwen - met over elk balkon een badlaken in de kleuren van een voetbalclub.

Lloret de Mar. Platja d'Aro.

En Blanes.

Wel, wij zaten in het Spaanse gedeelte van Blanes. Het ergste vakantieverhaal is het verhaal waarin de vierders zijn terechtgekomen in een Hollandse kolonie. 'Op de camping stonden alleen maar Nederlanders.' 'Op het strand lagen alleen maar Nederlanders.' Dat wil je niet. Als Nederlander wil je ook vakantie van elkaar. En van je taal.

Wij huurden dus een appartement in het Spaanse deel van Blanes, in het centrum van het stadje; iets verderop begon dat gevreesde massatoerisme, met zijn eigen strand en vermaak. So far, so good.

Ons appartement, gehuurd van een Spaanse kennis, lag in een calle, een steeg, die haaks stond op de strandboulevard. Daar konden we mee thuiskomen. Niet goed raad wist ik aanvankelijk met de nachtelijke herrie in dit Spaanse deel van Blanes, de muziek van een zomerfestival, de tot in de kleine uren rondgillende kinderen, de beierende kerkklok, de scooters, de nachtelijke vuilnisophaaldienst en de hysterisch lachende meeuwen, die met de vissersboten in de vroege ochtend aan land kwamen.

Het mocht dan Spaanse herrie zijn, herrie was het wel, maar bij thuiskomst, bij de verhalen, was de herrie allang vertaald in 'de authentieke geluiden van een Spaanse badplaats' waarin we ons met heel ons slaapgebrek opgenomen voelden. De steeg was koel, het strand rustig, de cortados en de croissants om de hoek heerlijk, nee, we hadden een voortreffelijke keuze gemaakt.

En jullie, waar waren jullie?

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden