Klein Verslag

Het was geen chaos, maar avontuur

Dat het regende en vrij lang ook, was al bijna een anomalie, zo lang leek de droogte te hebben geheerst. Ik keek vanuit mijn werkkamer op de eerste verdieping de tuin in en zag een duif boven in de pruimenboom, net boven het bladerdek. 

Hij zat daar roerloos, de kop ingetrokken, de regen kletterde onafgebroken op hem neer. Misschien genoot hij. Het was de dag dat het openbaar vervoer staakte. De stad was zonder tram, bus of trein, om een verdere verhoging van de pensioenleeftijd tegen te houden.

Ik wist eigenlijk niet of dat ook voor mijn pensioen gold, dat volgens een schrijven dat ik van een of ander fonds had gekregen ‘in zicht’ was; het schrijven bevatte de uitnodiging naar een voorlichtingsbijeenkomst te komen, waar men mij iets over financiële gevolgen wilde vertellen. Ik liet de bijeenkomst aan me voorbijgaan.

‘Geen tram, geen bus, geen pont, geen chaos’ kopte Het Parool vanuit Amsterdam en je kon op het net filmpjes zien van natte, maar euforische fietsers die de IJtunnel mochten gebruiken.

Ach ja, Amsterdam.

Routine en sleur

Geen chaos was er ook elders. Zoals vaker bij iets uitzonderlijks dat iedereen treft leeft de samenleving op en wordt weer samenleving, met carpools en gedeelde fietservaringen (‘van Amsterdam naar Utrecht in twee uur!’), trotse selfies in poncho’s en berustende commentaren op de radio van filerijders die gewoon wat eerder van huis gingen.

We kunnen eigenlijk best even zonder openbaar vervoer, leek men te willen zeggen, bijna dankbaar voor de onderbreking van de routine en de sleur. Ineens is het leven weer een avontuur en vormt het ongewisse een uitdaging.

Ikzelf wachtte de afnemende buiigheid af, om daarna naar het Centraal Station van Utrecht te gaan; zo’n machtig leeg kruispunt is een bezienswaardigheid op zich.

Ik was niet de enige. Er doolden meer fotograferende enkelingen door de holle ingenieurshal, die nog kaler en kouder leek dan anders, geflankeerd door deels gesloten winkels en een dichtgetralied foodcourt waar briefjes hingen met verontschuldigingen. ‘Onze excuses voor het ongemak. Morgen staan we weer voor u klaar.’

Bob Dylan

Het was het eind van de ochtend en het regende nauwelijks meer, maar die regen herinnerde mij aan wat zanger Nick Cave een dag eerder tijdens zijn optreden in TivoliVredenburg had verteld. Hem was gevraagd of hij ooit een van zijn muzikale helden ontmoet.

‘Een van mijn grootste helden is Bob Dylan. Ik was eens op het festival van Glastonbury. Ik stond buiten een sigaret te roken, schuilend, want het regende pijpestelen. Er was overal modder. Aan de overkant van de moddervlakte ging de deur van een trailer open en een figuur met een hoodie op kwam door de modder en de stromende regen in mijn richting. Ik dacht: o jee, een roadie die iets van me wil.

‘Toen hij vlak bij me was pakte hij mijn hand en zei: ‘I like what you do.’ Pas toen herkende ik Dylan. Volkomen verbouwereerd wist ik niks anders uit te brengen dan: ‘I like what you do too’, om vervolgens in gestamel te vervallen. Dylan draaide zich om en liep terug naar de trailer.’

Honderden vragen had hij hem, zijn grote held, willen stellen. In de regen moet je extra scherp zijn voor verrassingen.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden