column

Het vertrouwde gezicht, dat zal ik voor mijn zieke vader zijn

null Beeld Trouw
Beeld Trouw

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen? Trea van Vliet is journalist en schrijfster en schrijft over haar vader.

Trea van Vliet

We hebben bericht gekregen van het team chirurgen: ze durven het aan, mijn vaders darmtumor verwijderen zonder coloscopie vooraf. Er is een datum geprikt en daar leven we nu naartoe. Ik merk niet aan mijn vader of, en hoe, hij bezig is met zijn ziek-zijn. Wel weet ik van een verzorgster dat hij tegen haar heeft gezegd dat hij doodgaat. Hij had het in alle kalmte gezegd.

Ik heb vandaag planten voor hem meegenomen. Vanuit je raam naar bomen kijken is net zo heilzaam voor je gezondheid als tussen die bomen verkeren, heb ik gelezen. Zelfs denken aan groen schijnt je gezondheid al te verbeteren. Omdat ik niet denk dat ik mijn vader ertoe kan bewegen dat hij aan natuur gaat zitten denken, heb ik planten voor hem gekocht.

Ik zet ze neer in zijn stellingkast, die verder gevuld is met stapels papieren en volle en lege colaflessen. Mijn vader vindt het maar eigenaardig. "Me dunkt dat ik niet van de planten ben", zegt hij plechtig. Dat weet ik. Zijn idee van gezelligheid is de Feyenoordvlag die boven zijn bed hangt. En natuur komt in zijn welbespraakte woordenboek niet voor. Als ik hem vertel dat ik een dag ga wandelen, vraagt hij of mijn auto stuk is en of ik niet beter met het openbaar vervoer kan gaan.

"Als je ze in leven houdt, krijg je een hondje", zeg ik.
Mijn vader zegt met grote ogen dat hij geen hondje mag hier in huis.
"Een cavia dan."
Mijn vader snuift en vraagt wie die planten water moet geven.
"Jij natuurlijk, pap."
"Ik durf te stellen dat ik daar geen instrumentarium voor heb", zegt hij.
Ik vul een lege colafles met water en zet die naast de planten.
"Opgelost pap", zeg ik.

Ik help hem zijn schoenen aan te doen en we gaan op pad, naar de markt in Middelburg waar hij haring wil eten en schoenen met klittenband wil kopen.
Na ons uitstapje overleggen huisarts, mentor, psycholoog, het ziekenhuis en ik over de extra voorzorgsmaatregelen voor de operatie.

Er moet op elk moment een vertrouwd gezicht bij mijn vader zijn, zo hopen we te voorkomen dat hij ervandoor gaat in een van zijn psychoses. Het vertrouwde gezicht, dat zal ik zijn. En ik moet er rekening mee houden dat ze hem openmaken, constateren dat er niets meer aan te doen is en weer dichtmaken, herhalen ze me veel te vaak.

Na het overleg loop ik nog even bij m'n vader langs. Hij zit aan zijn bureautje te rekenen aan zijn botenplannen.

Ik geef hem een kus.
"Dag pap, zul je goed voor de planten zorgen?"
"Ik meen dat ik dat wel kan beloven", antwoordt hij ernstig.

Lees meer columns van Trea van Vliet over haar vader.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden