Review

Het Verschil: om als poëzie te ondergaan

’Het Verschil’ met o.a. Wende Snijders, Raoul Heertje en Manoushka Zeegelaar Breeveld. Concept en regie: Ruut Weissman. Tournee t/m 7/6. Informatie: 0900-9203.

’Vertel me een verhaal dat nooit voorbij ging’, zingt Jenny Arean. ’Vertel me dat poëzie en zachte krachten op een goed moment liggen te wachten.’

In Spanje, achter de Andalusische heuvels staat een oud huis. Wende Snijders neemt er haar intrek. Ze wil de drukte en de stad ontvluchten, alleen zijn maar dat is ze niet. Twee dolende zielen wonen ook in het huis, Bruno en Iris (Ali Çifteci en Manoushka Zeegelaar Breeveld), broer en zus en al minstens 1000 jaren oud. De zielen hebben een barre tocht door het verleden gemaakt en meer ellende gezien dan ze voor mogelijk hielden. Oorlogen, godsdiensttwisten, honger en ellende. Ze zijn er niet verbitterd door geraakt, ze hebben alleen gekeken en zich verwonderd zonder te veroordelen.

’Het Verschil’ is een mengelmoes van stijlen die wonderwel samengaan op het podium. Muziektheater, toneel, cabaret, stand-up comedy, allemaal ingrediënten die samen een boeiende soep tevoorschijn toveren. Af en toe voelt het raar als Raoul Heertje de handeling onderbreekt met zijn actuele commentaar, maar omdat de spelers er zo rustig op reageren en na hem onverstoorbaar de draad van hun verhaal oppakken, raak je eraan gewend.

Een veelkleurig verhaal wordt verteld, waar je naar believen aanknopingspunten in kan vinden om bij weg te dromen of juist over na te denken. Een volle voorstelling ook, waarin veel beweerd wordt en maar weinig concreet uitgelegd. Het is als een lang gedicht waarvan je vooral de poëzie zelf moet ondergaan.

’Het Verschil’ kwam over als een omgekeerde toren van Babel. Geaccepteerd werd dat iedereen een andere taal spreekt, verschillend is. „Maar we hebben dezelfde ogen”, zegt Bruno ergens. Er wordt hevig getracht met elkaar te communiceren, ondanks die verschillen. Wende met de geesten in haar huis, de geesten met haar en met ons, het publiek, Jenny als commentator op wat gebeurt en gezegd wordt. Raoul Heertje recht in ons gezicht, maar altijd inhakend op het verhaal dat te zien is. Hij haalt dat naar het hier en nu, en laat bijvoorbeeld weten dat er een schofterige wet is waarin staat dat politiemensen 75 euro bonus krijgen als ze een illegaal aangeven. Om dat vervolgens, zoals het een standupper betaamt, volledig om te draaien.

Gecommuniceerd wordt er, desnoods zonder woorden, maar met de schoonheden van het leven: kunst, mooie muziek, beschaving en lekker eten.

Werkelijk prachtig zijn de liedteksten, vooral geschreven door Jurrian van Dongen. Mooi van taal, zinspelend op je gevoel en tegelijkertijd trekkend aan je geest. Wat een feest dat Wende Snijders ze mag zingen. Deze temperamentvolle zangeres kan niet anders dan zingen met haar hele lijf en gevoel. Zet daar Jenny Arean tegenover die je met prachtzinnen heel kordaat toezingt en je moet wel van steen zijn om je niet te laten raken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden