Het verhaal van Monica, of hoe een kleine meisje groot wordt

Eerst wankelde de positie van Bill Clinton, maar na zijn 'State of the Union' wankelt Monica Lewinsky. Het gaat goed met de Verenigde Staten, laat Clinton alsjeblieft zitten waar hij zit. Monica heet nu een dweepziek jong vrouwtje, een 'starfucker', makkelijk voor het karretje van een rechts complot te spannen. Stom van Clinton dat hij erin getrapt is! Over naar de orde van de dag in ons aller westers belang. Exit Monica naar het rijk der hoeren. Kill Monica.

Opvallend zoals Hillary Clinton iedere aantijging van seksuele overspeligheid van haar man van de hand wijst. Het was geloofwaardiger geweest, als ze had gezegd: “Ja, hij heeft zich lekker laten pakken door dat jonge mokkel. Ik heb tegen hem gezegd: 'Als je dat nog één keer doet, krab ik je de ogen uit de kop'.” Overigens niet bepaald erotiserend, dat kapsel van Hillary, zo'n helm van haarlak. Op het veel getoonde filmpje, waarop Monica Clinton omhelst, heeft ze een hoedje op. Staat haar goed. Ze lacht ook leuk, beetje nerveus, zegt nog wat tegen hem, 'snappy'. Ik zit met mijn neus op het beeldscherm: zie ik een teken van overspeligheid? Verliefdheid? De fantasie gaat aan het werk.

Kunnen we ons er iets bij voorstellen? Hoe werkt zoiets? Hoe kom je tot zoiets? Wie heeft er nooit een beschamende seksuele ervaring veroorzaakt? Seksualiteit is een mijnenveld. Er is een leeftijd dat de hormonen ongericht dansen. Zo tussen de 20 en 25 jaar, kon ik geobsedeerd zijn. Ik móest hem dan hebben, was niet eens verliefd, maar de macht van seksuele gevoelens is groot. Je prijst je gelukkig, als je de dans ontspringt en nooit met de verkeerde persoon de verkeerde handelingen verricht. Achteraf ben ik een aantal mannen dankbaar, dat ze niet op mijn avances zijn ingegaan. Op mijn beurt heb ik eens midden in de nacht een man op straat gezet, omdat hij vond dat logeren méér was dan slapen. Achteraf kreeg ik nog een bloemetje. Als ik Clinton was, zou ik alle vrouwen dankbaar zijn die niet door hem geërotiseerd worden, want aantrekkelijk is hij.

Als ik in mijn begin jaren twintig stagiaire was geweest op het Witte Huis, is het heel wel mogelijk dat ik ongericht 'verliefd' was geworden op president Bill Clinton en dat het ervan gekomen was, dat ik hem een seksueel plezier had gedaan, hopende op wederkerigheid, tevergeefs. Niet dat macht erotiserend op mij werkt. Integendeel. Bij het zien van een stropdas, het symbolische kledingstuk voor aanpassing aan gevestigde orde, aan toegetreden zijn tot een bepaalde macht, vergaat mij juist de lust. De stropdas uniformeert de persoonlijkheid van de drager en vestigt, als een grote pijl die naar beneden wijst, de aandacht op het mannelijk geslachtsdeel. Obsceen kledingstuk. Ik heb ook nooit het verlangen gehad gered te worden door een prins op een wit paard met veel geld. Dat lijkt me saai: dan hoef je zelf niks meer te doen en ben je snel uitgepraat. Dat macht erotiserend zou werken, is een wat ouderwetse verklaring, van vóór de tweede feministische golf.

Als je de kans krijgt. . . met de president van de VS . . . Je zou wel gek zijn, als je niet. . . Zo werkte het niet. Als het waar is, zit het 'ongelukje' met Monica in een menselijk klein hoekje. Het leek zo onschuldig, maar seks blijkt weer een enorme ontwrichtende kracht. Het brengt op fundamenteel niveau de zekerheden in het huwelijk en het opgebouwde bestaan aan het wankelen. En dat bestaan betreft hier de welvaart van het westen, dus dat is nogal een belang. In een primitieve cultuur, maar ook in een zogenaamd beschaafde samenleving leidt overspelige seks tot jaloezie, onzekerheid, haat, obsessie, ontwrichting, ondermijning van zekerheden. Dat is geen moralisme, zo wérken de menselijke gevoelens gericht op biologische overleving. Misschien zouden we er wat nuchterder mee om kunnen gaan. Maar hoe puriteinser de samenleving, hoe moeilijker dit is en dat verklaart dan weer de media-hype.

Bill Clinton had beter moeten weten. Maar om Monica te brandmerken als labiel, erotomanisch, en zelfs suïcidaal, is een poging tot omdraaiing van de feiten uit het (Hillary) Clinton-kamp. Roep die succesvolle president ter verantwoording en gooi Monica niet op de brandstapel. Laat haar van het leven leren, al is dit een overdonderend harde les, anders worden kleine meisjes nooit groot.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden