Het verhaal achter een vervallen huis

Ze voelde zich een ’inbreker’, vertelt fotograaf Petra Stavast. Daar stond ze dan met haar camera, in een al jaren leegstaand en deels leeg geplunderd huis in het dorp Sant’Andrea Apostolo della Ionio in het Zuid-Italiaanse Calabrië.

„Wat doe ik hier? En wat als de buren alarm slaan?” Stavast (Opijnen, 1977) was verbijsterd toen ze de woning de eerste keer bezocht, toen nog zonder camera. Een inwoonster van het dorp had haar gewezen op dit huis, dat misschien wel een geschikt onderwerp was voor de fotoserie die ze wilde maken over de leegloop en vergrijzing van Calabrië.

Binnen was het een enorme puinhoop. Plunderaars hadden de kasten leeggehaald, tussen de spullen op de vloer lagen brieven en foto’s en er liepen zwerfkatten rond.

Stavast besloot het interieur nauwgezet te fotograferen en nam één foto mee, van een vrouw die het aan werk was in de keuken, ongetwijfeld de vrouw des huizes. Later kwam ze terug en besloot toen alle brieven en foto’s te ’redden’. Dat was het begin van een intensieve speurtocht naar het verhaal van de bewoners van dit huis. Het verslag daarvan is nu te zien in Naarden.

Stavast bezocht Calabrië voor het eerst in 2003, zonder vastomlijnd doel. Maar ze wilde in geen geval thuiskomen met clichébeelden van ’zwarte dametjes in stille straatjes’. „Ik wilde geen Bertolli-achtige beelden, maar wist ook niet goed wat het dan wel moest worden.” Tot ze terechtkwam in dat leegstaande huis, waar de tijd wel bevroren leek.

Ze ontdekte dat de bewoonster, Delia, in 1991 was overleden. Ze had geen kinderen, geen directe verwanten en haar neven en nichten hadden na de begrafenis nooit meer omgekeken naar het huis. Haar kleren waren in de loop der jaren door de kleerhangertjes heen gezakt, aangetast door motten. Plunderaars hadden de deur opengebroken en haalden het huis steeds verder leeg.

De eettafel en spiegel die Petra Stavast het ene jaar nog had gefotografeerd, waren bij haar volgende bezoek verdwenen. Ze ontdekte dat de brieven en foto’s tussen 1965 en 1984 waren verstuurd door Delia’s broer Libero, die in Amerika woonde. Hij overleed twee jaar eerder dan zijn zus Delia. Hij stuurde haar elk jaar foto’s van zijn kinderen Libero jr. en Valeria, die we via die kiekjes zien opgroeien.

Met veel moeite wist Stavast Libero en Valeria op te sporen. Ter afsluiting reisde ze naar Amerika om de foto’s en brieven die ze had gevonden in het huis van hun tante Delia, terug te brengen.

Die drie levens, van Delia, Libero en Valeria heeft Stavast vastgelegd in het prachtige document ’Libero’, waarin niet alleen haar eigen foto’s van Calabrië en het vervallen huis, maar ook de gevonden kiekjes en brieven zijn verwerkt en de gesprekken die ze voerde met Libero, Valeria en de pastoor van het dorp, die Delia tot het laatst had meegemaakt.

Alleen ’Libero’ maakt het al de moeite waard om naar Naarden af te reizen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden