Het succes van een zwartekousenblog

Teunie Luijk (42) runt een gezin van tien kinderen en is bevindelijk gereformeerd, door de buitenwacht omschreven als ’van de zwarte kousenkerk’. Twee jaar geleden begon ze het weblog ’Eenvoudig leven’ over haar huishouden en haar kijk op de wereld. Het aantal lezers stijgt wekelijks. „Vaak kan ik me niet voorstellen dat ik iets nieuws vertel, maar dan zijn er toch veel reacties.”

Henk van drie doet de deur open van het nieuwbouwhuis in Alblasserdam, dat net geen uitzicht biedt op de molens van Kinderdijk. Achter hem staat zijn moeder Teunie Luijk: donker haar met hier en daar een pluk grijs, samengebonden in een knot, onderzoekende blik achter een ovalen brilletje, roze trui en zwarte stippeltjesrok tot over de knie. Allemaal ’krijgertjes’, zal ze later zeggen.

Henk is de jongste. Afgelopen november trouwde haar oudste zoon Wim van 21. Daar tussenin zitten nog acht kinderen – vijf basisschoolklantjes en drie pubers. „Wij wonen in de bible belt. Zes, zeven kinderen is hier heel gewoon. Tien is ook voor deze contreien veel.”

In amper twintig jaar tijd kreeg Teunie zestien kinderen. Zes overleden vlak na de geboorte. „Het is heel onwerkelijk om dat verdriet zes keer te moeten meemaken. De laatste keer, een jaar geleden, kostte me bijna het leven. De hele zomer heb ik in het ziekenhuis gelegen. Nu kan ik geen kinderen meer krijgen. Ik heb moeite met dat abrupte einde. Als mensen vragen hoeveel kinderen ik heb, zeg ik: tien, maar in gedachten tel ik die andere zes altijd mee.’’

Teunie is getrouwd met ict’er Willem Luijk. Jarenlang had hij een eigen bedrijf. „De ene keer liepen de zaken prima, dan was het weer wat minder”, zegt Teunie. „Vlak na ons huwelijk, nog voordat er kinderen waren, kregen we te maken met financiële tegenslagen. Ik was niet echt zuinig opgevoed. In het Reformatorisch Dagblad las ik over de Vrekkenkrant. Dat zuinig aan doen een sport kon zijn, was nieuw voor me.”

Ondertussen heeft haar man al weer jaren een vaste baan. ’Consuminderen’, zoals Teunie het noemt, hoeft eigenlijk niet meer. „In de loop van de tijd werd ’eenvoudig leven’ echter een levensstijl. Van niets iets maken, dat ligt me. Ik wil niet anders meer. Bovendien vind ik dat het een christen siert. In het begin van de kerk deelden mensen ook alles met elkaar. Wie twee rokken heeft, geve er een aan een ander; dat is de opdracht.”

Geïnspireerd door het Australische blog ’Down to earth’ begon Teunie twee jaar geleden haar weblog ’Eenvoudig leven’ – persoonlijke aantekeningen op internet die iedereen kan lezen. „Ik heb altijd graag geschreven. Ik voelde de behoefte om over mijn leven te communiceren. Over hoe ik een groot gezin run, hoe ik kosten bespaar en hoe mijn dagelijks leven verweven is met mijn geloof.’’

Echtgenoot Willem zag Teunie’s plan niet zitten. „Hij was bang dat zijn hele huishouden op straat zou komen liggen. Ik dacht: zolang ik niet in detail treed, staat hij het me wel toe.”

Zoon Dirk hielp zijn moeder met de opmaak. „In een van mijn eerste blogjes schreef ik dat ik een strijkplankhoes had gemaakt van een oud dekbedovertrek. En ik legde uit hoe ik brood bak. We dachten allebei: wie leest dit nou? Maar al snel ontstond er een soort netwerk. Dan liep ik naar boven en zei zachtjes tegen Dirk: ik heb deze week honderd bezoekers gehad!”

Inmiddels is echtgenoot Willem om. „Toen ik weer een vroeggeboorte had gehad, gunde hij me de afleiding. Hij is nu zo enthousiast dat hij heeft geregeld dat je kunt adverteren op mijn blog.”

Vanuit de kerkgemeenschap heeft Teunie nooit commentaar gehad, zegt ze. „Dat had ik eigenlijk wel verwacht, maar nee. Er zijn wel zwartkijkers die zich afvragen of ik niet iets beters te doen heb. En er zijn mensen die huiverig staan tegenover contact met buitenstaanders. Ik ben voor uitwisseling, ook met mensen die een heel andere levensstijl aanhangen. Sommige gemeenteleden zijn bang dat we onze eigenheid kwijtraken als we informatie uitwisselen met mensen buiten onze groep. Ik denk dat niet. Ik ben trots op ons gedachtegoed. Ik vind het belangrijk om anderen uit te leggen wat ik denk en doe. Ik wil laten zien hoe ik leef. Ik ben altijd geweest wie ik ben en ik heb altijd respect ontmoet.”

Wie haar blog volgt, weet dat Teunie groenten weckt, zelf brood bakt en een bananendoos nodig heeft als ze spinazie voor het hele gezin wil maken. Lezers weten dat ze vanwege haar geloof geen televisie kijkt en niet naar de film gaat, maar wel af en toe in het Concertgebouw is te vinden om één van haar kinderen een onvergetelijke avond te bezorgen. Lezers worden door Teunie aangespoord een Amber Alert op hun mobiel te installeren, krijgen recepten voor rabarber- en perentaart, tips over bezuinigen (bijvoorbeeld: koop nooit plakjes kaas en rasp de laatste korstjes, geef je kinderen bekers drinken mee naar school in plaats van pakjes, gebruik katoenen en geen wegwerpluiers). Vorig jaar lazen bezoekers van Teunie’s weblog dat, tot haar grote verdriet, baby Theo was overleden. „Zo persoonlijk was ik nog nooit geweest, maar het moest er gewoon uit. Ik weet dat Theo’s overlijden bij Gods plan hoort, dat alles een bedoeling heeft en dat het dus goed is. Maar het is een eenzaam verdriet. Ik heb, ook door mijn blog, veel warmte, steun en medeleven ontvangen; kaartjes, gedichten – dat was echt heel bijzonder.”

Teunie kreeg al veel spullen – de kast in de kamer kwam van de buurman, de bankjes belandden via-via in Alblasserdam – maar sinds haar weblog komt er nog meer. „Laatst vroeg iemand of ik belangstelling had in merkkleding, maat 176. Nou, laat maar komen. Onlangs kreeg ik zelfs kaartjes voor een concert.”

„Ik vind het mooi dat wij zo worden bedeeld. De christelijke gedachte bestaat nog wel degelijk. Je kunt het benaderen als iets armoedigs, maar ik vind het iedere keer weer een feestje als ik een zak kleren openmaak. Het komt ook altijd precies op tijd. Ja, daarin zie ik zeker de hand van God. Als je laat zien hoe blij je bent, dan komt er de volgende keer weer wat. Dat leer ik mijn kinderen ook. Je moet ook kunnen ontvangen.”

Teunie’s dagen zijn lang en druk. Om kwart over zes staat ze op, hoewel het vanochtend nog een uur vroeger was omdat ze vijftig appelflappen wilde bakken voor de verjaardag van dochter Maaike. „Er kunnen er tien per keer in de oven, die moeten twintig minuten bakken – dus reken maar uit. Op zondag doen wij volgens ons geloof alleen het hoogstnoodzakelijke. Dan ’s maandags maar een uurtje eerder op.”

’s Ochtends eet het gezin samen. „Daar ben ik heel streng in. ’s Avonds redden we het vaak niet: de een moet naar school, de ander werken. Bij het ontbijt passen we ons aan aan degene die het eerst weg moet. De grote kinderen kleden zichzelf aan, de kleintjes doen we daarna. Om half negen zijn alleen kleine Henk en ik nog over.”

’s Nachts draaien twee wasmachines, vier keer per week bakt ze brood, iedere dag schilt ze vier kilo aardappelen, ze houdt het huis op orde en dan heeft ze nog twee kinderen met adhd, eentje met het syndroom van Asperger en eentje met pdd-nos. „Ik voer gesprekken op school, moet naar de logopedist, naar de tandarts, naar het consultatiebureau, de orthodontist, het gaat maar door.”

Op de grote eettafel in de woonkamer, waaraan zeker twaalf mensen kunnen zitten, liggen stapels keurig gevouwen was. In de oven staan drie broden, op het aanrecht rijzen er nog drie onder een theedoek. Over een dik uur lunchen de vijf basisschoolkinderen thuis. Teunie weet precies wie zwemles heeft, wie bijbelles en wie naar blokfluit moet.

’s Avonds na tienen, als de kleintjes al lang op bed liggen en het huiswerk af is, mag Teunie aan haar blog. „Ik schrijf een keer of twee, drie in de week.” Inmiddels schrijft Teunie maandelijks een column in het Reformatorisch Dagblad en komt er na de zomer een boek van haar uit, met het weblog als leidraad. „Ik ben wel eens benaderd om op televisie uit te leggen hoe ik het allemaal doe, met tien kinderen en mijn geloofsgemeenschap. Ik zou best willen laten zien dat ik geen dikke moeke ben en dat ik weet wat er in de wereld te koop is. Toch doe ik het niet. Ik wil geen mensen schofferen. De SGP is sinds kort ook op de televisie, maar ik wil niet voorop lopen. Als je er een ander mee ergert, moet je het niet doen, al zou je zelf vinden dat het best kan. Ook dat is bijbels.”

Teunie Luijks, te midden van haar gezin, inclusief schoondochter Geertje (staand links). (FOTO ROGER DOHMEN) Beeld Roger Dohmen
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden