Het songfestival is een waardevolle familietraditie

Lieve Tascha,

Wie ons niet kent, zal aan onze briefwisseling van de afgelopen weken de indruk hebben overgehouden dat bij ons thuis nooit over iets anders wordt gepraat dan over grootouders die zaten ondergedoken of een veilig heenkomen in Zwitserland moesten zoeken, familieleden die door de buren werden verraden en de Holocaust in het algemeen. Ik ben bang dat onze correspondentie een hoogst eenzijdig beeld dreigt te gaan geven van wat mama en mij dag in, dag uit bezig houdt. Dat is echt niet alleen de Tweede Wereldoorlog. Zo zit ik vandaag de laatste hand te leggen aan een lang artikel over de kloof tussen de burger en de politiek dat ik samen met Margalith Kleijwegt voor Vrij Nederland heb geschreven. Daarna vertrek ik naar Berlijn, voor een journalistiek onderzoek naar de gevolgen van de vluchtelingencrisis voor Angela Merkel en haar coalitie. En tussen de bedrijven door verzamel ik elk snippertje informatie over het Eurovisiesongfestival in Stockholm volgende week. Over mijn liefde voor niet al te beste popmuziek hebben we het in onze brieven nog veel te weinig gehad, vind ik. Als klein jongetje volgde ik samen met mijn ouders, die als eersten in de straat een tv hadden aangeschaft, al de verrichtingen van Corry Brokken, Teddy Scholten en De Spelbrekers. Mijn moeder Carry hield nauwgezet de punten bij. Meestal wonnen de Fransen in die tijd. Het geeft me een ontzettend knus gevoel dat mama, jij en ik als het om het songfestival gaat die waardevolle familietraditie hebben voortgezet. Elk jaar beginnen we tijdig de videofilmpjes te bekijken en op het moment suprême - de finale - gaan bij ons thuis nog steeds de puntenlijstjes rond. Natuurlijk ken ik de kritiek dat liedjes als 'Ein bisschen Frieden', 'Viva la Diva' en 'Rise Like a Phoenix' alleen voor liefhebbers van camp en kitsch zijn bestemd. Maar als songfestivalaanhanger van het eerste uur peins ik er niet over me van zulke venijnige opmerkingen ook maar iets aan te trekken.

Weet je nog hoe geweldig we het vonden om samen naar Wenen te gaan vorig jaar? We woonden in de Stadthalle de generale repetitie en finale van het songfestival bij, kwamen om de haverklap de Oostenrijkse dragqueen Conchita Wurst, de vrouw met de baard, tegen en maakten van dichtbij mee hoe het liedjesfestijn dat van de organisatoren het motto 'Bruggen bouwen' had meegekregen ontaardde in één grote kibbelpartij tussen Noord-, Zuid- en Oost-Europeanen. Ongelooflijk, al die sentimenten die Slovenen en Serviërs en Macedoniërs en Albanezen tegen elkaar koesteren! Ik zal nooit vergeten hoe de Stadthalle zich met geloei van de Hongaren en Roemenen vulde toen het Russische zangeresje Polina Gagarina tijdens de finale de Zweden dreigde te verslaan. Het leek de Koude Oorlog wel! Nu de Oekraïners een aanklacht tegen de deportatie van de Krim-Tataren door de Russen hebben ingezonden, zal het in Stockholm wel niet veel vreedzamer toegaan. Spannend! De vraag die ik jou deze week wil stellen is dan ook: hoe vind je dat Douwe Bob het er vanaf heeft gebracht?

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden