Het songfestival hoort ook in deze krant thuis

Rond een uur of elf 's avonds flikkerde het schermpje van mijn telefoon: 'Trijntje Oosterhuis niet door naar de finale'. Gelukkig, dat hebben we ook weer gehad, was mijn eerste gedachte. Na alle aandacht hierover in de media in de afgelopen twee weken, ook in deze krant, konden we weer overgaan tot de orde van de dag. U begrijpt waarschijnlijk al dat ik niet zoveel op heb met het Eurovisiesongfestival. Bij de 3,4 miljoen tv-kijkers die Trijntje zagen verliezen, zat ik niet.

Dat het songfestival een grote impact kon hebben op iemand, werd mij een dag later duidelijk, toen ik 'Klein Verslag' las van Wim Boevink. Hij schreef over zijn vrouw, die naar het optreden van de Nederlandse zangeres keek. "In het gezicht van mijn vrouw stond nu ook pijn geschreven. Om de een of andere reden was deze gebeurtenis, deze drie minuten in Wenen, even het centrum van ons bestaan."

Als verstandige mensen met interesse in poëzie en cultuur een songfestival zo kunnen ervaren en waarschijnlijk ook representatief zijn voor veel meer mensen, dan is het terecht dat ook een serieuze krant als Trouw er aandacht aan besteedt. Of toch niet? Nadat we de afgelopen twee afleveringen het festival vanaf de redactie hadden verslagen, reisde eind vorige week redacteur Joris Belgers naar Wenen af. Hij verbaasde zich over het pandemonium waarin hij belandde. De 1700 aanwezige journalisten uit alle landen van Europa, de vele camera's en de omvang van de Nederlandse journalistendelegatie. Maar ook verbazing over de idiotie, het fanatisme om te winnen, de soms bizarre artiesten en ... de jurk van Trijntje. "Natuurlijk moet je er bij zijn, ook een serieuze krant als Trouw", zei hij na terugkomst.

Het is onmiskenbaar dat Anouk en de nummer twee van vorig jaar, Ilse DeLange en Waylon van The Common Linnets, de aandacht voor het Eurovisiesongfestival terug hebben gebracht bij het grote publiek. Vorig jaar keken er 5,1 miljoen mensen naar de finale.

Waarom eigenlijk? Misschien ligt het antwoord wel in een uitspraak van socioloog Ruud Stokvis in Letter&Geest van 6 mei jongstleden over het verband tussen religie en sportbeleving. "Het gaat in beide gevallen om het gevoel dat je samen opgaat in een groter geheel, in een gemeenschap, en om het besef van onderlinge verbondenheid", zei Stokvis. Ik sluit niet uit dat zijn uitspraak ook opgaat voor het beleven van het Eurovisiesongfestival. Het is betrekkelijk onschuldig vermaak, waar je met je vrienden en familie probleemloos over kunt kletsen, zonder dat je in allerlei ingewikkelde (politieke) standpunten verzeild raakt over de conflicten en problemen die onze wereld beheersen. Bovendien is het leuk om naar de artiesten uit de overige Europese landen te kijken.

Dat Nederland meedoet raakt blijkbaar een nationale snaar en hoe je het ook wendt of keert, het zorgt ook voor verbinding. Dit geldt wellicht het meest voor het Nederlands elftal, maar ook voor andere evenementen. Architect Stephan Petermann was trots op de Nederlandse deelname aan de Wereldtentoonstelling in Milaan. Die kenmerkte zich door soberheid en bescheidenheid. "Niet te veel pochen, maar de wil om op het wereldtoneel een plek te krijgen. Die spanning zit er altijd in", zei hij begin mei in Trouw.

En dat geldt evenzeer voor deelname aan het Eurovisiesongfestival. De belangstelling daarvoor verdampte na het verlies van Trijntje. Deze krant bracht gisteren zelfs niet eens de uitslag van de tweede halve finale. Uiteraard brengen we de uitslag van de finale, dinsdag na Pinksteren. En of ik gekeken heb? Ik denk het niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden