Het shirt van Matt

Darmstadt, het vluchtleidingscentrum van de Esa. Hij wandelde door de perszaal, in korte broek. Journalisten namen foto's van zijn been. Hij tilde zijn rechterbroekspijp nog iets verder op. Mag ik ook even, vroeg ik toen hij passeerde. Natuurlijk, zei hij. En toonde me zijn rechterdij. Rosetta in tattoo. Matt Taylors ogen lachten achter zijn zwarte brilmontuur. Een rock-'n-roll-wetenschapper.

Hij en zijn team gingen over een paar uur een lander op een komeet zetten, op een half miljard kilometer van ons vandaan. Het zou voor Matt Taylor een grandioze dag worden. De euforie had hem al in de greep. Nachten niet of nauwelijks geslapen.

Ik nam een foto van zijn dij. Waar ik niet op had gelet was het shirt dat hij erboven droeg. Een shirt dat wereldnieuws zou worden.

Matt Taylor ging die dag van camera naar camera. De lander, Philae, stond op de komeet, het wonder was geschied. Nooit eerder hadden mensen zoiets gedaan. In de Main Control Room waren tranen gevloeid. Op de gang zag ik Matt Taylor willekeurige mensen omhelzen. Collega's, medewerkers, journalisten. In zijn shirt.

Een dag of drie later zag ik hem terug op een scherm tijdens een vragenuurtje bij de Esa. Hij zat naast vluchtleiders. Hij had de microfoon in handen en stamelde. Maar zijn antwoord ging niet over zijn ongekende wetenschappelijke succes, maar over zijn shirt. Het shirt, dat voor hem was gemaakt door een lieve vriendin, was bedrukt geweest met illustraties van schaars geklede vrouwen met lang blond haar. Niet naakt, geen blote borsten of billen, maar schaars gekleed. Daarover was een shitstorm losgebarsten op Twitter, van woedende vrouwen vooral, die zich gekwetst voelden. Ze stortten hun haat en walging over hem uit. Was dit soms de boodschap van de ruimtewetenschap?

Matt Taylor zei dat hij een fout had gemaakt en dat het hem diep speet. Boog het hoofd, worstelde met zijn emoties. Vluchtleider Andrea Accomazzo klopte hem troostend op de schouder. Een komeetstorm met zijn gassen had hij getrotseerd, maar een Twitterstorm had hem gevloerd.

Matt Taylor woont in Londen, en deze week nam zijn burgervader, Boris Johnson, het voor hem op in een vlammend stuk in de The Telegraph. Het openlijk excuus dat de gebroken Taylor - die briljante astrofysicus - maakte, herinnerde hem aan de showprocessen van Stalin of aan de snikkende intellectuelen die tijdens Mao's Culturele Revolutie hun misdaden tegen het volk moesten bekennen. Er zou in onze wereld ruimte moeten zijn voor het excentrieke, schreef de burgemeester, ook als het de preutsen kwetst, en ruimte voor dat vage 'anders-in-de-wereld-staan dat vaak gepaard gaat met het geniale'. Juist zij die Taylor met haat en verachting hadden overladen moesten zich schamen, schreef Johnson.

En gisteren kwam er uit Amerika kritiek op de triviale bullshit van feministen, die liever zeurden over een shirt dan dat ze waakten over ware emancipatiedoelen van gelijkberechtiging. De spreker was Ayaan Hirsi Ali.

Misschien had Matt zich niet zo moeten laten gaan, in kleding en excuus.

Maar mij leek hij een fijne vent.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden