Het schuurtje moet gesloopt

De orde van de binnenhuisarchitect is wreed verstoord. De briljante, want simpele lijn die hij in mijn huis had gebracht, ligt als een verkreukeld touwtje in een hoek. Weggegooid door een strengere meester die zich beroept op een traditie van duizenden jaren. (Die 'duizenden jaren' horen erbij, geen aanhanger van welke traditie dan ook zal ooit toegeven dat het meeste van zijn traditie onlangs - of op zijn hoogst een paar honderd jaar geleden - is verzonnen of in zwang gekomen. Zo is het tegenwoordig alomtegenwoordige keppeltje een relatieve nieuwigheid, maar reken maar van yes dat Mozes de berg Sinaï niet af durfde komen zonder zijn keppeltje).

De Feng Shui-meester is geweest. Dankzij zijn aanwijzingen gaat de qi, de levensenergie, weer lustig door mijn huis stromen.

Mark my words - eerdaags blaak ik van gezondheid, schrijf ik de mooiste stukken, heb ik de leukste man, regenen de duiten op mijn hoofd neer, heb ik al mijn rotzooi opgeruimd, kan mijn geluk niet meer stuk.

En dat allemaal door de Feng Shui-meester, een soort acupuncturist van woon- en werkplek.

Al een half jaar geleden had ik hem besteld, lang vóór de media-hype, maar dat maakt het er allemaal niet minder modieus om.

Ik was hem eerlijk gezegd helemaal vergeten toen ik werd gebeld met de mededeling dat de meester was aangekomen uit het verre buitenland.

Had ik nog interesse?

Ik wel.

Na de acupuntuur (die niet werkte), na de alternatieve medicijnmannen (die niets konden uitrichten), na de hoge dosis vitaminen (waar ik geen enkel effect van merk) zijn de financiële middelen die ik voor deze fratsen beschikbaar heb bijna opgedroogd.

Maar mijn honger naar verlossing is nog steeds niet gestild, mijn nieuwsgierigheid niet gedoofd.

En dus staat nu alles anders.

Bed een kwartslag gedraaid. Het lieve bokje van Armando onverbiddelijk uit de slaapkamer verbannen.

'Zal ik dit er dan maar hangen?'

'Wat denkt u zelf?', vroeg de meester, zijn leerling testend of ze wel geluisterd had naar een uurtje uiteenzettingen.

Ik keek er nog eens naar. Een nogal vrolijk Zuid-Amerikaans schilderij. Maar, ai, er staat een kruis op, een kleintje; maar ook een slang. Het was duidelijk. Geen slang in mijn slaapkamer.

Feng shui deelt het huis, of een kamer, in in negen levensgebieden: welwaart, roem, huwelijk, familie, Yin/Yang (zoiets als onze 'ziel' of het nieuwere 'zelf'), kinderen, carrière, kennis, behulpzame vrienden.

Als dat allemaal functioneert, heb je het inderdaad wel allemaal gehad.

Blijkbaar zijn geluk en gezondheid volgens de Chinezen (de Japanners hebben een iets ander, maar soortgelijk systeem) geen 'dingen' op zich, maar resultanten van harmonie en gebrek aan blokkades.

'Waarom zijn niet bijna alle Chinezen (de spotters en cynici uitgezonderd) rijk, gelukkig en gezond als ze een zo perfect systeem hebben om het leven in goede banen te leiden?' vraagt mijn kritische geest.

Maar het gedeelte van mijn mind dat naar devotie hangt en me stuurt in de richting van geloof, hoop en liefde, zegt: 'Hou even je mond, we gaan kijken of het werkt.'

En zo keek de Feng shui-meester naar de plattegrond en fronste diep zijn wenkbrauwen.

Geen goed huis, alles zit op de verkeerde plek.

'Moet ik verhuizen?' vroeg ik bezorgd, want ik ben dol op mijn huis.

Nee, maar, als ik ooit...

Met een fiks aantal remedies moet het lukken om er weer wat van te maken. Een spiegel hier, een nieuw matras, andere planten.

En het schuurtje moet gesloopt. Het is zo verrot dat alles wat er in stond is vergaan. Het schuurtje staat op de plek van 'huwelijk'. Dat geeft ellende, dat begrijpt iedereen. Zelfs ik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden