Column

Het pragmatisme waar het gezinsleven toe dwingt

Marjolijn van HeemstraBeeld Maartje Geels

Mijn zoon vraagt of het vandaag gaat sneeuwen. We hebben net voor de zoveelste keer de clip van ‘Let it go’ bekeken, die hit uit ‘Frozen’, Disneys grootste kaskraker ooit. 

Ik weet niet precies wat het geheim van de film is, maar het glinsterende winterlandschap waarin het sprookje zich afspeelt heeft er alles mee te maken. Sinds hij ‘Frozen’ zag, wacht mijn peuter op sneeuw.

Die ene winterse middag vorig jaar waarop we hem in een slee over een schlemielig laagje vlokken trokken, kon hij van pure verrukking niet stoppen met zingen. En nu de dagen korter worden kijkt hij weer verlangend naar de wolken.

Het stemt me somber, dit hoopvol gestaar uit het raam. Zelfs in de Alpen, las ik, is sneeuw schaars geworden. Ik kan er nog steeds niet bij dat de gevolgen van ons consumptiepatroon het leven van zijn generatie zo zullen tekenen. Oh, dat allesverpletterende schuldgevoel. De plastic verpakkingen, de auto, de leren schoen, het vooruitzicht van weer een natte, groene Kerst.

Hoe ga je de verlamming tegen? Dat gevoel dat je je met elke beweging, elke aankoop, elke muisklik verder vastdraait in dit systeem van ongebreidelde groei en verspilling? Al je principes ten spijt heb je aan het einde van de dag altijd wel ergens bijgedragen aan de mondiale afvalhoop.

Lievelingsgehaktbal

Principes. Gisteren vertelde iemand mij dat ze deze week gaat demonstreren tegen Zwarte Piet, maar de volgende dag wel met haar kinderen langs de weg gaat zwaaien als Sint en zijn zwart geschminkte Pieten hun intocht doen in hun buurt.

We moesten daar om lachen. De absurditeit. De ironie. Het pragmatisme waar het gezinsleven toe dwingt. Maar terwijl ik naar mijn zoon kijk die naar de wolken tuurt, denk ik dat het meer is dan absurd en ironisch.

Het inconsequente ervan voelt op deze grijze donderdagochtend even heel bevrijdend. Je kunt tegelijkertijd mee- en tegenbewegen. Of beter gezegd, je kunt bewegen. Tussen idealen en praktijk, tussen alles en niets. En wie weet wat die beweging brengt? In elk geval wat lucht vandaag. En de gedachte dat je soms moet wrikken om iets los te krijgen.

Ik klap de laptop weer open, nog één rondje sneeuw voor mijn zoon. Straks gaan we plastic verzamelen in onze jute recyclezakken van Zero Waste Lab. Voor de muntjes die we daarmee verdienen krijgen we een gratis gehaktbal bij de slagerij op de hoek. Niet biologisch, wel de lievelingsgehaktbal van mijn zoon. Daarna prikken we weer verder en blijven hopen op sneeuw.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Haar Trouw-columns zijn gebundeld in ‘Het groeit! Het leeft!’ Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Lees hier meer columns van Marjolijn van Heemstra 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden