Het pompoensap van een bleke jongedame. Veel zoeter dan ik had verwacht, rijk, vol, zacht.

Russische winkels zijn er niet in Amsterdam. En ook niet in Rotterdam. Russische winkels vindt men in gemeenten als Groningen, en Roosendaal.

De mijne zit in 's-Hertogenbosch. Vanuit het station een paar keer links, een paar keer rechts, maar dan afwisselend. In het midden van de bochtige Vughterstraat zit een onopvallende winkelruit met heel opvallende uitstalling. Zoveel toffees heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Duizend, tweeduizend? In kleurige jasjes waar Smarties nog een puntje aan kan zuigen.

Binnen zit een jongedame achter een kassa, bleek zoals alleen Russen dat kunnen zijn. Meteen naast haar is het al prijs: een koelvitrine vol worsten, vissen en verpakt spek. Daar tegenover, aan mijn linkerhand, een open koeling met witte pakjes die bij nadere inspectie verschillende soorten verse kaas blijken te bevatten. Er staan flessen yoghurt, en blikken met een plastic deksel erop. Wat zou dat zijn? 'Feta,' zegt de jongedame, met dik accent. Een pakje verse kaas gaat mee, feta koop ik wel bij de Griek. De jongedame wijst me op een handgeschreven papiertje, waar de aanbiedingen van de week op staan. Ik val met mijn neus in de boter, het pompoensap is nu in prijs verlaagd.

Het achterste deel van de winkel kent een onder en een boven. In wat een kelder lijkt staat het drinken, fris, bier en uiteraard wodka. Daarin ben ik niet geïnteresseerd. Het bovenste deel is bestemd voor de blikjes, de potjes, de pakjes en de doosjes. Grote potten augurken staan er, in wazig sap, en ingelegde paprika's, en potjes mierikswortel, wit en rood. In het middenschap liggen koekjes, toffees en andere snoepjes en aan de noordkant daarvan staan weer potjes, blikjes, pakjes, etcetera. Het is te veel om in een keer mee te nemen, ik wankel de trap af met een grote pot augurken, een blikje visjes in tomatensaus, een blikje pasztet met een haantje op het etiket, geen idee wat er in zit, een potje haring in tomatensaus, en nog zo wat. Op de begane grond sla ik verder in: een fles bier, om het af te leren, het blik feta, een pakje verse kaas, een gerookte makreel, vier lange dunne worstjes en een verpakt stuk spek, en nog zo wat. Veel? Helemaal niet. De bleke jongedame rekent er iets meer dan achttien euro voor, dat is geen geld voor zoveel eten. Geen wonder dat ze bleek ziet, met zulke prijzen.

Ik zal niet alle meegebrachte waren bespreken, waarvan de Thijssentjes nog een week hebben gesmuld, maar die lange dunne worst springt er wel uit. Gemaakt van eend, met een subtiel kummelsmaakje, erg lekker in stoofpot en met zuurkool. De makreel is koud gerookt, met stevig vlees en zout vlees. Van brokkelend zuivel is het verse kaasje, met een lichte zurigheid die wij eigenlijk alleen van yoghurt kennen, maar dan weer minder zuur - kaas die net onder de koe vandaan komt. Het bier is bruin en verder niet bijzonder. Maar het pompoensap, ach het pompoensap. Veel zoeter dan ik had verwacht, rijk, vol, zacht.

Jammer dat alles zo snel op gaat. Ik moet toch weer eens naar Den Bosch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden