null Beeld
Beeld

Klein VerslagWim Boevink

Het pensioen komt in zicht, dat gevreesde zwarte gat

Omzien past bij het sluiten van een jaar, zeker hier, nu aan het schrijven van de Kleine Verslagen een einde gaat komen. Het is in bijzinnen aangekondigd door de hoofdredacteur, niet uit zuinigheid in waardering, maar om in kleine stappen op het onvermijdelijke voor te bereiden.

Vooruitzien past ook.

Het pensioen! Ik heb er jaren naar toegewerkt zonder ernaar toegewerkt te hebben. Want niemand richt zich in alle alledaagsheid bewust en graag op het einde, tenzij het werk zwaar en uitputtend of belastend is.

Maar dan komt geleidelijk dat pensioen in zicht, dat gevreesde zwarte gat met een brozer wordende gezondheid of die zorgeloze vrijheid, met mogelijke kleinkinderen om op te passen en hobby’s – tuinieren, taarten bakken, overwinteren, de wereld redden – die nog gevonden moeten worden.

Ik heb mails gekregen.
Van een pensioenfonds.
Mails die beginnen met zinnen als:
‘Uw pensioendatum komt dichterbij. U komt toch ook naar onze Pensioen in Zicht bijeenkomst? U krijgt dan informatie die belangrijk voor u is, omdat u binnenkort met pensioen gaat.’

Ook krijg ik overzichten over de hoogte van mijn pensioen. Ik weet dus wat ik krijg. Wat moet een mens nog meer weten? Op de Pensioen in Zicht bijeenkomst, schrijft het pensioenfonds, krijg ik antwoord op vragen als:

Hoe vraag ik mijn pensioen aan?
(Wat, moet ik het nog aanvragen?)
Welke keuzes kan ik maken voor mijn pensioen?
(Pardon, valt er nog iets te kiezen?)
Hoeveel belasting betaal ik na mijn pensioen?
(Weet ik al, ik zag het verschil tussen netto en bruto.)
Kan mijn pensioen worden verlaagd of verhoogd? (Doe maar verhoogd.)

De Pensioen in Zicht-bijeenkomsten in mijn omgeving bleken bij voorkeur te zijn georganiseerd in buitenplaatsen en hotels langs snelwegen – men gaat er vanuit dat de aankomende pensionados zich in automobielen van een zekere middenklasse verplaatsen.

Ik niet dus. Pensioen in zicht.

Geen vragen naar ruimte en tijd, naar zin en vervulling. Naar omgeving. ‘De omgeving van de mens is de medemens.’ (Jules Deelder)

Om mij heen werken mensen door, volgen kinderen opleidingen en ­studies, in de meest existentiële zin ­allemaal op weg naar hun pensioen.

Hoe zien de dagen er dan uit? Dagen zonder deadline, met tijd in overvloed, terwijl die tijd – omgekeerd – in volume snel slinkt. Zet het kleiner worden van de ­wereld zich voort? De horizon smaller? Zouden Kleine Verslagen als ze zich nog lieten schrijven ook kleiner worden?

Is het vakantie? Maar wat is een ­vakantie die nooit meer ophoudt ­anders dan grenzeloze ledigheid? Is het leestijd? Al die boeken, half gelezen, al die boeken met veelbelovend begin.

De ­romans wachten nu een ongehaaste ­lezer, klaar om te verdwijnen in een vertelling. Verhalen van liefde, van verre landen, van kleine mensen.

Is het een tijd van schoonheid en ­beschouwing? Dan graag in het warmste licht van een mediterrane zonsondergang.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden