Het ouderschap als practical joke

Marjolijn van Heemstra is theatermaker, schrijver en nu ook moeder. Vanaf vandaag is ze terug met haar column, waarin ze onderzoekt wat het moderne leven met kersverse ouders doet. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Giving birth is the most natural thing in the world. Het was de kop van een artikel dat ik las in de tweede maand van mijn zwangerschap. Korte samenvatting: vrouwen zetten al duizenden jaren kinderen op de wereld. Het is niet vreemd en ook niet eng want uiteindelijk is dit waar je, biologisch gezien, voor gemaakt bent.

Deze boodschap, of een variant erop, kwam ik de daaropvolgende maanden overal tegen. Op websites ('Die mooie oerkracht zit ook in jou'), in handboeken voor toekomstige moeders ('Zo zit de natuur in elkaar, jij bent niet anders'), tijdens de zwangerschapscursus ('Mee met je wee!') en in de prenatale adviezen van vrienden, bekenden, en de wildvreemden die je plotseling aanspreken als je zwanger bent.

De baby mocht dan consequent 'het wondertje' worden genoemd, het dragen en bevallen werd mij voorgespiegeld als een oeraardse aangelegenheid waar je je alleen maar aan kunt overgeven.

Het was allemaal vast geruststellend bedoeld, maar mijn uitdijende lichaam met daarin het gewriemel van een volslagen onbekende voelde eerder buitenaards dan aards. Toen ik de laatste weken contouren van handen, voeten en billen onder mijn huid zag golven moest ik voortdurend de gedachte onderdrukken dat ik bewoond werd door een alien.

En the most natural thing in the world voelde als pure sciencefiction. Een zo vreemde ervaring dat ik er nu, weken later, nog altijd niet aan terug kan denken als iets dat mijzelf overkwam. Het was iemand anders, iemand uit een film, die binnenstebuiten werd gekeerd, in stukken geknipt en met een jammerend hompje vlees naar huis gestuurd.

Veel mensen vragen me nu of het ouderschap zwaarder is dan ik verwachtte.

Het antwoord is nee, wel eindeloos veel raarder.

Ik dacht dat na de schemerzone van die eerste slapeloze weken alles langzaam weer normaal zou worden. Fout gedacht. De bevalling bleek een rabbit hole en ik bevind me nu in een parallelle wereld van curven, lintjes, stippen, knisperdingen, toeterboekjes, mini-mutsjes, nachtelijke dwalingen tussen de bad- en de slaapkamer, lapjes, doekjes, halfslaap, verpletterende verliefdheid en vreemde, nieuwe angsten.

Nog dagelijks betrap ik mezelf op de gedachte dat deze idiote toestand natuurlijk tijdelijk van aard is. Een practical joke. Een aflevering van 'Bananasplit' die twee maanden duurt. Kijken of ik erin trap.

Bij het consultatiebureau verkneukel ik mij om het feit dat de kinderarts ons zo serieus neemt, niet ziet dat ik maar een moeder speel. Niet ziet dat onze gloednieuwe zoon geen zuigeling is maar een oude, wijze man (kijk maar naar zijn ogen).

Terwijl hij gewogen en gemeten wordt wisselen we samenzweerderige blikken uit. De wereld is gek geworden maar wij weten wel beter. Hij speelt zijn rol voorbeeldig, laat zich gewillig knuffelen, zoenen, wassen en verschonen, trekt voor de camera een pasgeboren gezicht. Ik oefen ondertussen op de taal van dit babyblauwe universum, omdat ik zo langzamerhand begin te begrijpen dat dit hele circus nog wel een tijdje zal duren. Regeldag. Clusteren. Kloven. Stuwing. Spruw. En het allervreemdste woord: de voornaam van mijn prachtige zoon, die ik nog altijd niet vol overtuiging uit kan spreken omdat het voelt alsof ik daarmee een groot geheim onthul.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden