Het ontbreekt de nieuwe Carrie aan excentriciteit

Carrie

Regie: Kimberly Peirce

Met Chloë Grace Moretz, Julianne Moore

**

Carrie 'the girl nobody likes', zo dreigde de voice-over onder de trailer van de eerste 'Carrie'; die van Brian de Palma uit 1976. Die horrorfilm naar het boek van Stephen King betekende de definitieve doorbraak van bloemenmeisje Sissy Spacek, de frêle sproetige actrice, die als Carrie in 'Carrie' eerst een schuw schoolmeisje is en dan een telekinetisch begaafde, bloeddorstige furie, die met afwerende arm en bezwerende blik eerst haar meubels tot vliegen brengt, dan haar moeder aan de muur nagelt en haar grootste pestkop op school door de autovoorruit heen werkt.

Schrijver Stephen King zag in de jaren zeventig een feministisch verhaal in Carrie: vrouw vindt haar eigen kracht. Regisseuse Kimberly Peirce heeft het nu over de geboorte van een 'superhero'; toch baas boven baas.

Scholiere Carrie White is 'weird' en wereldvreemd dankzij haar godsdienstwaanzinnige moeder, die haar dochter overhield aan haar enige seksuele avontuur en haar liefst permanent op zou sluiten in een kast om niet meer aan die vunzige oorsprong herinnerd te worden. Peirce ('Boys don't cry') illustreert de waanzin van de moeder in een horror-proloog waarin we Julianne Moore kermend alleen thuis in bed zien liggen, meer in doodsnood dan in barensnood. Als de bloederige baby tussen haar benen op het matras is geland, grijpt ze woest naar de schaar.

Wie dan hoopt dat Peirce in deze remake de diepere laag in de moeder-dochterband gaat aanboren, wordt echter teleurgesteld. Moore is een karikaturale heks die continu gebeden prevelt, en de vijftienjarige Chloë Moretz maakt van de nieuwe Carrie een vogeltje met schrikogen. Moretz mist de sensualiteit en excentriciteit van haar voorgangster.

Peirce volgt verder trouw De Palma: eerst de legendarische douchescène op school waarin de nooit voorgelichte Carrie zich doodschrikt van haar eerste menstruatiebloed. Later de apotheose tijdens 'prom night' waar Carrie opnieuw wordt vernederd en dan gruwelijk wraak neemt op haar kwelgeesten. Een apotheose die bijna veertig jaar van 'prom'-horror verder, toch iets minder indruk maakt. Neemt niet weg dat ook deze remake voor misfits nog steeds een best bevredigende film kan zijn, vooral dankzij de nog onbekende Portia Doubleday, die van pestkop Chris een wel heel bijzonder onuitstaanbaar exemplaar maakt, een naar meisje dat je graag zelf met je ogen door een voorruit zou willen werken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden