Het olifantenhuwelijk van Gerhard Schröder

Rood-groen, zwart-geel, rood-geel-groen of misschien rood-zwart. Der Spiegel zet zich schrap voor de Duitse verkiezingen aanstaande zondag en speculeert over de coalitievorming. Het weekblad heeft een donkerbruin vermoeden dat het rood-groen wordt: een coalitie van de SPD en de Groenen. Maar ondanks zijn groeiende populariteit is het voor SPD-leider Gerhard Schröder te vroeg om zich al te verheugen op een voorzetting van de samenwerking met de voorman van de Groenen, Joschka Fischer.

Volgens een enquête van der Spiegel kunnen de twee partijen op dit moment rekenen op steun van 46,5 procent van de kiezers- net geen meerderheid dus.

De ogen zullen daarom scherp gericht zijn op de socialistische, (voormalig Oost-Duitse) PDS. Deze partij bungelt op het randje van de kiesdrempel van vijf procent. Struikelt ze voor de drempel dan is dat gunstig voor het rood-groene aandeel in het totaal. Haalt de PDS het wel om in de Bondsdag te komen, dan is de 'geliefde' rood-groene regering volgens der Spiegel vrijwel onmogelijk en bestaat er een grote kans dat de Schröder kiest voor een 'olifantenhuwelijk' met het CDU/CSU. Hier had de ministerpresident in 1998 al een voorkeur voor. Een team van sterke mannen en vrouwen uit beide partijen onder zijn leiding, dat lijkt Schröder wel wat, weet het weekblad.

De conservatieven kampen met hetzelfde probleem als de SPD. Samenwerking met de liberale FDP levert, zoals de peilingen nu staan, 44,5 procent van de stemmen op. Ook zij staan niet onwelwillend tegen een monsterverbond met de SPD. ,,Als de kiezer een beslissing neemt die geen andere mogelijkheid toelaat, dan is dat geen ramp'', aldus CDU'er Schüuble.

Aan de andere kant van de oceaan vraagt het Amerikaanse blad Time zich af of het uitmaakt wie er wint. Zowel Stoiber als Schröder biedt volgens het weekblad geen oplossing voor de nijpende economische situatie. Schröder heeft in zijn afgelopen regeringsperiode middels overheidssteun gepoogd banen te redden, maar zonder resultaat. Stoiber belooft betere tijden met het invoeren van Amerikaanse 'hire and fire'-wetten, vrij vertaald: ontsla naar hartelust. Volgens politiek wetenschapper Karl-Heinz Nassmacher stuit dit enkel op enorme protesten van vakbonden. De verkiezingen worden, zo schijft Time, dan ook bestempeld als een schoonheidswedstrijd tussen de twee kandidaten, waarbij een zwakke economie onderdoet aan tv-optredens, uitspraken over overstromingen en een dreigende oorlog in Irak.

Een oorlog die de Verenigde Staten volgens Newsweek overigens al veel eerder bezworen hadden kunnen hebben. Twintig jaar geleden reisde minister Donald Rumsfeld van defensie -toen nog gewoon burger- in opdracht van president Reagan naar Bagdad om daar de relatie met Saddam Hoessein aan te halen. De grootste zorg van Washington was 'de islamitische revolutionairen' in Iran die het Midden-Oosten dreigden te veroveren en daarmee de toevoer van olie. Onder het motto 'de vijand van de vijand is mijn vriend' hebben de VS Saddam vijf jaar lang voorzien van geheime militaire informatie over Iran, economische hulp en munitie. Dit was niet de enige keer dat Washington aanpapte met Bagdad. Ook tijdens de Koude Oorlog concurreerde Amerika al met Rusland om Iraks behagen. Gedurende de jaren tachtig gaven de VS zelfs de Iraakse Commissie voor Atoomenergie toestemming om bacterie-culturen te importeren, die Saddam kon gebruiken om biologische wapens te ontwikkelen. De VS knepen volgens Newsweek jarenlang een oogje dicht en creeerden daarmee een ultieme Frankenstein.

Maar nu Amerika Saddam wil vermorzelen, zou het volgens Newsweek wel zo netjes zijn als Bush ook verklaart waarom zijn drie voorgangers deze 'Slachter van Bagdad' zo lang aan de macht lieten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden