Het nieuwe roeileven van Roel Braas

roeier | De dood van zijn vader bepaalde het leven en de sportieve carrière van skiffeur Roel Braas. Na een mindere periode leidde een overstap naar de twee-zonder naar de Spelen van Rio.

"Ik ben niet iemand die snel spreekt van desillusies." Dat zegt Roel Braas op vrijdag 29 augustus 2014. Hij is er zojuist niet in geslaagd de finale te halen van de WK roeien op de Bosbaan. De skiffeur uit Breezand blijft er vrij nuchter onder. Het is niet anders. Niet gehaald, punt uit, zegt Braas, op dat moment een van de boegbeelden van het Nederlandse roeien.

De toekomst van Braas ligt in de skiff. Hij vertelt over de progressie die hij heeft geboekt in de eenmansboot en hij weet dat de meeste van zijn concurrenten na de Olympische Spelen van Rio stoppen. Dan komt zijn tijd in wat Braas de ultieme boot noemt. Waarin je helemaal op jezelf bent aangewezen. "Ik ben iemand die heel erg zijn eigen ideeën heeft en die zelf dingen wil uitvoeren."

Braas kan op dat moment niet bevroeden dat zijn leven en roeicarrière een compleet andere wending krijgen. In maart 2015 wordt bij zijn vader Huub alvleesklierkanker geconstateerd. "We zijn met z'n allen naar het ziekenhuis gegaan en ze zijn toen een behandeltraject gestart. Hij heeft twee chemotherapieën gehad, maar het was al in zo'n ver stadium dat het niet aansloeg. Hij verzwakte alleen maar en hij werd iedere week minder."

In april ziet vader Huub, Roels allergrootste supporter, zijn zoon op de Bosbaan de nationale titel in de kleine nummers winnen. Vrij kort daarna overlijdt hij. "Dan ben je verdrietig en even helemaal van slag", zegt Braas. "Je denkt na wat er allemaal is gebeurd en hoe snel het is gegaan. Je kijkt ook iets anders tegen het leven aan. Je blijft natuurlijk met roeien bezig, maar soms denk je: zo kan het leven dus ook gaan."

Braas probeert het roeileven zo goed als het gaat weer op te pakken. De EK in Poznan eindigen in een desillusie, het woord dat tot dan niet voorkwam in de vocabulaire van de hovenierszoon. Hij eindigt als elfde. Braas: "Het was helemaal niks. Ik heb daar alleen maar aan mijn vader gedacht. Ik kon het niet goed van me afzetten. Dat proces heeft ook heel lang geduurd."

Eenzaam in de skiff

De mislukte Europese titelstrijd in Polen zet Braas aan het denken. Plots voelt hij zich eenzaam in de skiff, de boot waarin hij zich altijd zo thuisvoelde. De boot waarin je zelf verantwoordelijk bent voor je beslissingen, waarin je niemand de schuld kan geven als het misgaat en waarin alle roem op jou afstraalt bij succes. Maar ook de boot waarin je heel veel kunt nadenken.

"Als je er echt alleen niet meer uitkomt, dan is het heel erg moeilijk om de draad weer op te pakken. Dan heb je geen zin meer om helemaal alleen te zijn. Je gaat veel nadenken en dan kun je je niet meer goed concentreren op de trainingen. Dat was eigenlijk een beetje wat er met mij gebeurde. En als het niet loopt, moet je gewoon stoppen."

Vijftien maanden voor de Spelen in Rio zit Braas moederziel alleen in de skiff. Maar hij heeft geluk. De roeibond biedt hem een stoeltje aan in de twee-zonder. Rogier Blink, de vaste maat van Mitchel Steenman, kampt met een serieuze rugblessure. Braas verlaat de skiff en stapt bij Steenman in de boot. Na nog geen twee weken training wint het nieuwe koppel goud bij de wereldbekerwedstrijden in Varese.

Braas krijgt naast de lol ook de A-status van NOC-NSF, die hij kwijtraakt na de flop op het EK in Poznan, terug. Er zit weer perspectief in zijn roeicarrière. Het klikt met Steenman, met wie hij op de Spelen van Londen in de Holland Acht vijfde wordt. "Voor Londen hebben we in de twee tegen andere tweetjes gevaren en alles gewonnen", zegt Braas. "We wisten dat we hard konden roeien en dat komt er nu uit."

Dat het koppel meteen in de medailles vaart, verbaast Braas wel enigszins. In alle wedstrijden van dit jaar staat het koppel op het podium. Dat sterkt Braas in zijn gedachte dat er ook in Rio medaillekansen zijn. "Dat denk ik wel, al wordt het heel close. Je hebt de Britten, de Serviërs, de Australiërs, de Nieuw-Zeelanders en wij. Vijf ploegen die gaan voor de medailles, waarbij Nieuw-Zeeland de meeste kans heeft op het goud."

Het roeien, een van de prioriteitssporten van NOC-NSF, kan een olympisch succes wel gebruiken. Vier jaar geleden in Londen haalt alleen de vrouwenacht het podium met brons. "We hadden toen op twee medailles gerekend", weet Braas nog. "Nu willen we er twee à drie halen. Dat zou de roeisport weer een positief beeld geven. Een paar medailles is goed voor het aantrekken van sponsors en het krijgen van subsidies. Dat kan geïnvesteerd worden in de groep die na ons komt."

Zeven olympische boten

In vergelijking met het WK van 2014 in eigen land staat het Nederlandse roeien er goed voor. De olympische Rio-vloot bestaat uit zeven boten. Braas: "Vóór het WK op de Bosbaan hadden we ook goede boten. Alleen op het WK liep het niet en omdat het in eigen land was, werd het erg uitvergroot. Het was een vreemd toernooi met veel wind en baanvoordeel. Er werden ploegen wereldkampioen die zich een jaar later niet plaatsten voor de Spelen van Rio. Dat zegt wel genoeg."

Braas weet niet hoe zijn roeileven er na de Braziliaanse Spelen uitziet. Keert hij terug in de skiff, met de wetenschap dat veel van zijn concurrenten er na Rio mee stoppen? Of blijft hij zitten waar hij zit, in de twee-zonder? "Na Londen was het halen van de Spelen in de skiff het doel. Maar dan veranderen er dingen en nu wacht ik af wat er gebeurt. Als we in de twee-zonder een medaille halen, waarom zouden we er dan niet mee doorgaan?"

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden