Het nieuwe beeld van matchfixing is geruststellend

Matchfixing, tja, wat daarover te schrijven? Het is een lastig onderwerp, en niet alleen omdat verdenkingen en vermoedens moeilijk of niet hard te maken zijn en omdat (zeker in ons voetbalpoldertje) opzet niet of nauwelijks van onkunde is te onderscheiden.

Het is journalistiek óók lastig, omdat elke vorm van relativering als kinnesinne kan worden gezien naar onderzoekende collega's. In dit geval naar Willem Feenstra en Menno van Dongen, die vorige week in de Volkskrant uitvoerig reconstrueerden dat de wedstrijden Ajax-Willem II (4-0) en Feyenoord-Willem II (1-0) in 2009 zijn gefixt. Althans, en daar ga je al, dat Willem II-speler Ibrahim Kargbo zou zijn omgekocht om wedstrijden te beïnvloeden die doodnormale uitslagen kregen.

Het mooist vond ik het commentaar bij de NOS van Alfons Groenendijk, de toenmalige trainer van Willem II. "Ik was geen trainer van Real Madrid, ik was trainer van Willem II", zei hij. "Kargbo wordt genoemd. Ja, die liep wel eens vaker de verkeerde kant op."

Niet dat hij er onverschillig onder was. Het liet hem niet onberoerd dat er waarschijnlijk gesjoemeld is in dezelfde kleedkamer waarin hij als jonge trainer een carrière had trachten op te bouwen. Maar in één moeite door raakte Groenendijk de relativerende kern, van opzet en onkunde.

Verder was er vooral opwinding en verontwaardiging, met de paternalistische teneur dat we nu toch echt niet meer moesten denken dat dit in Nederland niet zou gebeuren. Alsof we dat dachten, alsof niet iedereen kan begrijpen dat ook dit slechte in de mens niet bij de grens halt houdt. De vraag was allang niet meer of het in Nederland gebeurde, de vraag is hoe erg het is. Dat valt nogal mee, leert een vogelvlucht door de tijdlijn van het matchfixen.

De Voetbal International-verslaggevers Iwan van Duren en Tom Knipping schrijven er al jaren over. De ronkende boodschap: de georganiseerde misdaad infiltreert in het voetbal en verscheurt competities. In 2012 doen ze er verslag van hoe het lijk van een Italiaanse voetballer, die omkoping bekende, in de Rijn wordt gevonden.

In de Volkskrant gaat het er rustiger aan toe. De verslaggevers registreren vochtige ogen en trillende handen, als ze Kargbo met de beschuldigingen confronteren, maar hij ontkent - uiteraard. Wie zal hem, met zulke uitslagen, nog iets kunnen of willen maken?

Deze week legde professor Ben van Rompuy uit hoe matchfixers te werk gaan. Ze richten zich (anders dan lang werd gedacht) op de hoogste divisies. Omdat daarop meer wordt gegokt, valt het minder op en daarbij ¿ konden we al langer op onze vingers natellen ¿ zijn ze gebaat. Ze willen dat Ajax met minimaal drie doelpunten verschil van Willem II wint, en Feyenoord met twee. (Dat was de bedoeling: dat laatste fixgeval lukte niet eens.)

In de gevestigde voetbalwereld verscheuren de fixers zo geen competities - ze zouden wel gek zijn ook. En het bureau waarvan Van Rompuy de cijfers inzag, kon 1 procent van de onderzochte wedstrijden als verdacht aanmerken, Europol twee jaar geleden nog minder.

Justitie lijkt voorlopig niet happig op matchfixing. 'Moeten er eerst doden vallen?', schreeuwt VI op de cover. Ach, van de trillende handen van Ibrahim Kargbo zagen we later voor de camera van de NOS niets terug. Waarom justitie weinig tot niets kan, is nogal duidelijk, maar hoe erg kan dat zijn? De laatste gevallen kunnen nu juist leren dat matchfixing zo oneerlijk of ontwrichtend waarschijnlijk vaak helemaal niet is.

Om niet te zeggen dat er na alle indianenverhalen langzamerhand een geruststellend beeld van wordt geschetst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden