Het neusje van baby No.59

Het was een ongeluk, snikte de moeder van het baby'tje dat in een rioolbuis viel. Schrijver Ernest van der Kwast spit kranten door, op zoek naar berichten over liefde, en schrijft een eigen verhaal.

Naamloos was hij wereldnieuws geworden. Pas toen hij bevrijd was uit de rioolbuis waarin hij twee uur lang had vastgezeten, kreeg hij het nummer 59 mee. Het was het nummer van zijn couveuse in het ziekenhuis van Jinhua. Volgens de dokter was hij twee maanden te vroeg op de wereld gekomen, maar hij was sterk en woog al 2800 gram.

Vele verhalen deden meteen de ronde. Wie dacht niet het slechtste? Het kon niet anders dan dat de ouders schuld hadden. Ze waren arm, kwamen van het platteland en hadden geprobeerd van hun kind af te komen. Maar de vader was al maanden buiten beeld. Hij wilde geen verantwoordelijkheid dragen voor het kind dat in de buik groeide van het meisje van 22 jaar met wie hij had geslapen. Er was geen geld voor een abortus. Het meisje had de zwangerschap voor haar ouders geheim gehouden. Ze was bang dat ze zou worden verstoten. Nu keken de ouders naar hun kleinkind in de couveuse. Ze keken naar elke beweging. Ze begrepen er niets van.

Baby No. 59 was ter wereld gekomen in het gemeenschappelijke toilet van een appartementenblok in de wijk Pujiang. Het was een smerig toilet, een gat in de vloer. Je moest er boven staan, en als je klaar was moest je een beker water leeggieten in het gat.

De Amerikaanse psycholoog David Chamberlain had in de jaren zeventig onderzoek gedaan naar geboorteherinneringen en wist deze met hypnose bij kleine kinderen naar boven te halen. Ze beschreven gedetailleerd hun eigen geboorte, die overeenkwam met de beschrijvingen van hun moeder. Als baby No. 59 over enkele jaren onder hypnose zijn eigen geboorte opnieuw zou beleven, dan zou hij vertellen over de golven die kwamen en gingen, over de enorme druk en over de plotselinge val. Hij zou praten over de klap en de tien centimeter wijde pvc-buis.

Over de benardheid en de eenzaamheid. Over het gemis van de warme, zachte moederschoot. Over de vreselijke kou. Over de angst. Over het gewelddadige geluid van de zaag waarmee de brandweerlieden van Jinhua de buis probeerden te krijgen. Over de stemmen, de vele stemmen, over de schreeuwende stem van de supervisor en de zachte, prevelende stem van zijn moeder temidden van al die mensen. Over het vervoer naar het ziekenhuis, nog altijd in de buis, omdat de brandweer er niet in slaagde om hem te bevrijden. Over de stemmen in het ziekenhuis, over de dorst. Over het verlangen, over de hunkering, over de zucht naar stilte, naar armen, naar een borst. Over het felle, witte licht dat in zijn ogen scheen toen de afgezaagde rioolbuis werd opengeknipt. Over de blauwe latex handen. Over de kille instrumenten die tegen zijn lichaam werden gehouden, over de naalden. Over de stilte die niet kwam, over de armen die niet naar hem werden uitgestrekt en over de borst waaraan hij niet werd gedrukt.

Zijn moeder zat bij de politie. Terwijl ze snikte, vertelde ze dat ze weeën had gevoeld en toen naar het toilet was gegaan. Het duurde lang, ontzettend lang, uren leek het, maar toen kwam haar baby. Ze herinnerde zich de zwarte haren en het neusje. Meer had ze niet gezien. Ze wist niet welk geslacht haar kindje had. Als het een meisje was, dan zou ze niet ongelukkig zijn. Dat had ze in de vierentwintigste week van haar zwangerschap besloten.

Nu keek ze naar beneden. Het was alsof er een stukje tijd ontbrak, alsof er een hap uit was genomen. Minder dan een seconde. In die leemte was haar kind haar ontvallen en terechtgekomen in het gat. Ze kreeg het er niet meer uit. In paniek trok ze aan de navelstreng, maar er kwam geen beweging in. Ze durfde niet harder te trekken.

Bij dieren bijt de moeder de navelstreng door. Veel soorten eten ook de nageboorte op omdat deze voedzame stoffen bevat, maar ook omdat de placenta roofdieren op het spoor kan brengen van het jong.

De moeder wilde zo verschrikkelijk graag haar kindje in haar armen houden. Ze hoorde het ademhalen en janken.

"Ik ben hier", zei ze. "Je mama is hier." Ze probeerde de baby tot bedaren te brengen. "Ik houd van je en ik wil je vasthouden", zei ze. "Ik wil bij je zijn." Ze besloot te neuriën, het liedje dat ze kende van haar jeugd, nog niet zo heel lang geleden.

De nageboorte kwam snel, zoals vaak bij een voortijdige bevalling. "Ik kom terug", zei de moeder en ze liep het toilet uit. Tegen de politie vertelde ze hetzelfde als wat ze tegen de huisbazin had verteld, dat ze een vreemd geluid had gehoord in een buis. Ze was bang en ze was in shock. Eerst dacht de huisbazin dat het een poes of een konijn was, maar toen was het gekrijs duidelijk te horen. De brandweer werd erbij gehaald. Eerst drie mannen, toen nog acht. Het duurde lang, ontzettend lang, dagen leek het.

In de kranten verschenen diezelfde dag nog berichten over baby No. 59. Er werd verwezen naar een vrouw die twee maanden eerder was bevallen van een jongetje in Beijing en hem had achtergelaten in de vroege voorjaarskou.

De moeder van baby No. 59 wist de politie te overtuigen dat het een ongeluk was. Ze werd naar het ziekenhuis gebracht om te herstellen van de bevalling. De volgende dag vond de hereniging plaats.

Ze zag schrammen en blauwe plekken op zijn huid, en ze zag ook het zwarte haar en het neusje. Ze voelde zich sterk. Ze zou alles doen om voor haar kind te zorgen.

Hij hoefde nooit meer bang te zijn dat hij alleen zou worden gelaten. Ze tilde haar zoontje uit couveuse 59 en drukte hem dicht tegen zich aan.

Ze gaf hem een naam.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden