Het mysterie van de omoel

Jelle Brandt Corstius (Jörgen Caris, Trouw) Beeld
Jelle Brandt Corstius (Jörgen Caris, Trouw)

Jarenlang spookte een vraag door mijn hoofd. Daar hebben mensen wel vaker last van. Vaak gaat het om wezenlijke zaken als: ’Wat is geluk?’ of ’Is er leven na de dood?’. In mijn geval ging het om de vraag: „Waarom heet de omoel ’omoel’?"

De omoel is een vis die alleen maar in het Russische Baikalmeer leeft. Je kan de omoel gebakken eten of je kan hem rauw en bevroren eten met een kaasschaaf, zoals ik eens op een banket van de gouverneur van Khanty-Mansiisk heb gedaan.

De gebakken versie is merkbaar lekkerder. Die at ik in een restaurant in Irkoetsk, waar ik samen met mijn vader zat. Ik woonde toen nog niet in Rusland, en probeerde te ontdekken of het een land was waar ik langer zou willen wonen. Aan het einde van de reis besloot ik naar Rusland te verhuizen. Mijn vader besloot er in zijn leven nooit meer een stap te zetten.

Het zat ook niet mee op die reis. Uit Irkoetsk zouden wij vliegen naar Severobaikalsk, aan de andere kant van het Baikalmeer.

Eerst was de vlucht een uur vertraagd, vervolgens vier uur. Wij besloten de buurt rond het vliegveld te verkennen.

We kwamen een bruiloftsstoet tegen die op weg was naar het vliegveld. Het bruidspaar wilde graag bij een vliegtuig poseren, maar een slecht geparkeerde Wolga versperde de oprijlaan. Een stuk of tien mannen stapten uit de auto’s en schoven met z’n allen de Wolga een stukje verderop.

De omoel at ik in een raar restaurant met grote pluchen kussens op een industrieterrein bij het vliegveld. Mijn vader, die geen vlees eet, kreeg zoals elke dag van zijn vakantie een bord rijst met een gevulde tomaat. Toen bleek dat het restaurant ook een bordeel bleek te zijn, hadden wij gelukkig onze borden al op en namen de trolleybus terug naar het vliegveld.

De conductrice begon mij te vertellen waarom de omoel ’omoel’ heet, maar stopte midden in de zin omdat wij onze halte hadden bereikt. Het vliegtuig vertrok overigens nooit; we hebben die avond de trein genomen naar een heel andere plek.

Sindsdien spookt die omoel door mijn hoofd. Natuurlijk had ik zelf wel het antwoord op het internet kunnen vinden, maar ik wachtte liever tot iemand het mij zou vertellen.

En dit weekeinde, jaren later en duizenden kilometers naar het westen, om precies te zijn op de Russische Markt in de Grote Kerk van Alkmaar, maakte iemand de zin van de conductrice af: vlak voordat de omoel doodgaat, maakt hij een geluidje dat klinkt als ’o-moeeeel’.

Het is een ongelooflijk verhaal, en misschien ook niet waar. Maar sommige verhalen zijn te mooi om te checken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden