Het moslimse modedictaat verdient geen begrip

In Soedan staan een journaliste veertig geselingen te wachten. Lubna Hoessein is naar eigen zeggen een vrome moslima die vijf maal daags bidt. Vorige maand zat ze in een Khartoems café te luisteren naar een muziekoptreden toen er politiemannen binnenvielen die alle vrouwen controleerden op ’decente’ kledij. Lubna Hoessein en twaalf anderen bleken, jawel, een lange broek te dragen.

De meesten bekenden schuld. Zij kregen tien geselingen en een boete. Een van hen, een meisje van dertien, veertien jaar oud, „was zo angstig dat ze in haar broek plaste”. Zelf weigerde Lubna Hoessein schuld te bekennen. Waar staat per slot in de Heilige Boeken dat je als vrouw geen lange broek zou mogen dragen? Op 7 september komt haar zaak voor. Ze ziet het proces,zei ze tegen de Britse krant The Observer, met opgeheven hoofd tegemoet. Die veertig geselingen doen volgens haar geen pijn. De vernedering, die doet pijn.

Natuurlijk, dit alles speelt zich af in verre buitenlanden, waar moslimfundi’s het voor het zeggen hebben. En dat die zo hun eigen opvattingen koesteren omtrent de seksen is genoegzaam bekend. Het vrouwelijk wezen moet zoveel mogelijk geweerd uit de openbare ruimte. Die is namelijk van het mannelijk wezen. En komt zij toch buitenshuis, dan dient ze de contouren van haar lichaam zoveel mogelijk te verhullen. Opdat het mannelijk wezen niet in verzoeking raakt.

Een perverse redenering, die op geen greintje begrip zou mogen rekenen. Zeker niet in het Westen. Maar zie, ook hier hebben de propagandisten van kuise kledij de laatste tijd de wind nogal in de rug.

Zo besloot de Belgische federale politie vorige maand dat mannelijke agenten voortaan niet langer boerkadraagsters hoeven te controleren. Dat mogen alleen vrouwelijke agenten doen. Pas toen de maatregel alom hoon bleek te oogsten werd hij weer ingetrokken.

En vorige week was er dat bericht over het Britse zwembadwezen. In diverse badinrichtingen blijken ook niet-moslima’s zich tijdens de islamitische zwemuurtjes in boerkini te moeten steken. Terwijl er, let wel, tijdens deze sessies in de verste verten geen man te bekennen is.

Het blijft verbijsterend, die westerse ijver om aan het moslimse modedictaat tegemoet te komen. Waarom niet wat fermer gezegd: u mag daar gerust uw eigen ideetjes over hebben, wij hier doen er niet aan mee?

En verontrustend genoeg zijn het niet alleen goeiige multiculti’s die er zo welwillend tegenover staan.

Precies een week geleden plaatste Het Financieele Dagblad een column van psycholoog Henk Noort – zelfbenoemd kenner van de hedendaagse zeden, en auteur van werken als ’Wat mannen echt willen...’ en ’Vrouwen willen maar één ding...’. In genoemd stukje vertelt hij hoe een ’damesbladjournaliste’ hem onlangs kwam interviewen. „Door haar decolleté”, schrijft hij in knarsend bouquetreeksproza, „bleef over de vormen van haar boezem weinig te raden over.” Gevolg: hij kon zich ’onmogelijk’ op de inhoud van het gesprek concentreren.

„De oude religies”, vindt de psycholoog, „hebben dit goed begrepen.” Bedekkende kledij voor moslima’s – heus, het is zo gek nog niet. Oké, verplichte oogkleppen voor mannen was misschien eerlijker geweest. Maar de ’biologische radar’ van de man scant vrouwen nu eenmaal ’onwillekeurig’ op secundaire geslachtskenmerken als borsten, billen, heupen. En de mannelijke lust is nu eenmaal ’licht ontvlambaar’. „Redenen genoeg”, besluit hij, „voor functionele preutsheid.”

Licht ontvlambaar? Functionele preutsheid? Zouden ze in verre buitenlanden Het Financieele Dagblad lezen, de psycholoog werd er als held binnengehaald.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden