Review

Het meisje mus werd haar hele leven door drama achtervolgd

Het was woensdag exact zestig jaar geleden. Onttroond wereldkampioen boksen Marcel Cerdan verlangt hevig naar zijn geliefde en maîtresse die op dat moment een serie optredens heeft in New York. Een echtpaar staat welwillend de plaatsen af in de volle Lockheed Constellation. Het toestel stort neer bij de Azoren: alle 48 inzittenden dood.

üdith Piaf (eigenlijk üdith Giovanna Gassion) valt flauw als zij het slechte nieuws te horen krijgt over de dood van haar Marcel Cerdan, de grootste liefde in haar leven. Dezelfde avond treedt zij toch weer op. Dat publiek heeft immers recht op haar, heeft betaald om haar te zien en te horen, ook al is haar verdriet nog zo groot.

Haar privéleven is met het noodlottige ongeval voor de zoveelste keer aan duigen gevallen. Ze raakt aan de morfine en zingt kort daarna haar zo prachtige ’Hymne a l’amour’ en het even prachtige ’Mon Dieu’.

Het is tekenend voor’ ’la Môme Piaf’ (het meisje mus – ’Piaf’ betekent ’mus’): het drama achtervolgt haar in haar hele leven. En als geen ander weet zij dat drama in haar chansons over te brengen op het publiek dat haar op handen draagt.

Letterlijk opgegroeid in de goot, tussen de hoeren van Parijs, met naar verluidt al een dosis wijn in haar babyflesje, ontpopt de fragiele Piaf zich tot die fenomenale chansonnière, met die onnavolgbare tril in haar stem. Ze weet het gehoor direct in het hart te raken met haar liederen over de liefde en het leven. En weet anderen te inspireren; ze verzamelt jonge artiesten om zich heen die later ook tot grote hoogte stijgen: Yves Montand, Charles Aznavour, Georges Moustaki.

Een net verschenen box met twee dvd’s en 5 cd’s (met 100 nummers) ’üdith Piaf, sans amour ...’ maakt duidelijk wat voor bijzondere vrouw deze Française was. Een documentaire over haar leven (1915 tot 1963) toont de jonge krachtige Piaf, die alles en iedereen om haar vingers weet te winden en de rijpere, oudere, kwetsbare en vermoeide Piaf die eenmaal in haar zwarte jurkje op het toneel staande, met een dijk van een stem, het publiek tot in de onderbuik beroert en tot uitzinnigheid brengt.

Alleen al met het fameuze ’Non, je ne regrette rien’ weet zij in het begin van de jaren zestig het vrijwel failliete theater Olympia in Parijs van de ondergang te redden. Drommen mensen willen haar meemaken.

Piaf wordt niet ouder dan 47, haar versleten lichaam begeeft het op de tiende oktober 1963. Ze wordt begraven op Père-Lachaise in Parijs. Gelovig als ze altijd was, zouden de religieuze rituelen daarbij hebben gepast. Maar het Vaticaan weigert toestemming te geven voor een grote kerkelijke begrafenis van deze zo verderfelijke vrouw die in zonde had geleefd. Slechts een eigenzinnige pater (en fervent Piaf-aanhanger) durft het aan haar toch de laatste zegening te geven. En een immense menigte van tienduizenden fans brengt langs de route van de begrafenisstoet, de laatste eer aan de vedette.

(HM)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden