Column

Het lijkt alsof ik ieder jaar meer liefde voor de leerlingen voel

Bart Ongering Beeld Maartje Geels
Bart OngeringBeeld Maartje Geels

Het is maandagochtend. Ik neem plaats op een bankje aan de Ten Katemarkt, te midden van de marktkooplui die vele malen harder lijken te werken dan ik.

Even sluit ik mijn ogen om inspiratie te vinden voor mijn laatste column in Trouw. Met een noodvaart neem ik het schooljaar door dat bijna aan zijn eind is. Maar echt lang ben ik niet weg. Een man op leeftijd neemt naast mij plaats op het bankje en we raken in gesprek.

"Ik zag u even dromen, mijnheer", de man port zijn elleboog vriendelijk tegen mijn arm. "Mag ik u vragen, wat zag u zo voor zich?"

Ik neem een slok van mijn koffie.

"Afgelopen schooljaar flitste aan mij voorbij. Het was alsof ik mezelf langs de leerlingen zag gaan over wie ik me dit jaar best wat zorgen heb gemaakt."

"Ik luister."

"Als docent wil ik te allen tijde sterk ogen. Maar het is alsof de kinderen onder mijn huid kruipen. Ik kan niet anders dan van ze houden. Ook al duurt die liefde slechts een paar jaar, die liefde voelt echt. Soms, als ik goed luister, hoor ik de kinderen de mooiste melodieën zingen. In hun zang liggen kwetsbaarheid en trots dicht bij elkaar. Dat raakt me, iedere dag weer."

De man haalt een katoenen zakdoek uit zijn borstzak. Zijn twee vochtige ogen kijken me aandachtig aan.

"Moet u eens horen. Vijfendertig jaar stond ik voor de klas. Ik gaf Nederlands. Ik legde de grammatica uit in een ritme dat al mijn leerlingen het konden volgen. Soms probeerde ik er wat literatuur in te gooien. Het grappige was dat de meest mondige leerlingen het meest gevoelig waren voor de taal van onze beste schrijvers. Wat was ik er vol van. Totdat de verwachtingen van de school en de ouders me te veel werden. Ik ben op een gegeven moment de liefde voor het onderwijs verloren. Inmiddels loop ik tegen de tachtig en wandel ik iedere ochtend een rondje langs het schoolplein. Ik kan er nog altijd van genieten, van het gekrijs en het geren van de jeugd."

"Uw verhaal lijkt op dat van mij, maar het lijkt alsof ik ieder jaar meer liefde voor de leerlingen voel. Mijn leerlingen zijn uw leerlingen. Mocht u eens langs willen komen, de deur van mijn lokaal staat voor u open."

De man schudt zijn hoofd en legt zijn grote handen op de mijne, die kleiner lijken dan ooit. Op zijn handen tel ik honderden rimpels. Ik kijk naar mijn eigen handen en zie rimpels die ik nooit eerder zag. De man sluit zijn ogen. Nog lang zit hij op het bankje met om zich heen zijn leerlingen.

Dit is de laatste column van Bart Ongering voor Trouw. Meester Bart blijft te volgen op Facebook en Twitter. Hij werkt aan een roman, die in 2018 verschijnt bij Pepper Books.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden