Het leven leek een feest maar dat was het niet Andy van der Meijde

Andy van der Meijde (Arnhem, 1979) speelde bij Ajax, FC Twente, Internazionale en Everton. In 2009 kwam er een eind aan zijn loopbaan als profvoetballer. Vorig jaar verscheen zijn biografie: 'Geen genade'.

I Gij zult de Here uw God aanbidden en hem liefhebben met geheel uw hart, geheel uw ziel en met al uw krachten
"Ze hebben me gedoopt en ik ben een paar keer naar de kerk geweest, maar dat was het wel zo'n beetje. Toch heb ik het idee dat ik hier ben neergezet om iets voor een ander te doen; 't maakt niet uit wat ie doet, of welk ras zo iemand heeft. Goed zijn voor je medemens. Zo ben ik opgevoed. En ik geloof ook dat ik tot de orde ben geroepen toen ik slordig omging met het talent dat ik heb meegekregen. Ik was een goeie voetballer, maar met het gedoe er omheen kon ik niet omgaan. Seks, drank, drugs. Nu is mijn leven weer op de rails. Ik ben gelukkig. Volgens mij heb ik dat aan God te danken."

II Gij zult de naam van de Heer uw God niet zonder eerbied gebruiken
"Als ik naar de Arena ga, zit ik in Vak 410. Dat is, zeg maar, de jongere generatie van de F-side. Daar zingen ze alleen maar liederen - gewoon, Ajax is de beste en zo - en er wordt een beetje op trommels geslagen. Ja, oké, soms worden de tegenstanders behoorlijk uitgescholden, maar daar doe ik niet aan mee. Ik ben heel relaxed. Ik gebruik nooit rare woorden."

III Gij zult de dag des Heren heiligen
"Mijn vriendin werkt heel hard, de hele week. 's Zondags zeg ik tegen haar: 'Melis, dit is een rustdag. Nu moeten we rusten'. Lekker thuis blijven, geen mensen aan de deur. Ja, familie. Meer niet. Ik heb een paar wilde jaren gehad, maar ik ben eigenlijk altijd een familieman geweest. Toen ik in Purmerend woonde, ging ik voor en na elke training altijd bij mijn moeder in Diemen een kopje koffie drinken en een sigaretje roken. Misschien is daar alle ellende wel begonnen: toen ik in 2003 van Ajax naar Inter ging en m'n gewone dagelijkse dingetjes moest gaan missen."

IV Eer uw vader en uw moeder
"Mijn moeder is een lieve vrouw, iemand die haar laatste centen zou weggeven om een ander te helpen.

Ze heeft een heel zwaar leven achter de rug. Mijn vader was gokverslaafd, kocht allerlei dingen op haar naam en verkocht ze weer om te kunnen gokken. Zij kwam daardoor in de schuldsanering terecht.

Ze heeft haar eigen op een dag bijna vermoord, vanwege al die zorgen. Het was na de scheiding, ze woonde al ergens anders. Ze zat zo in de problemen dat ze dacht: misschien is het maar het beste als ik er een einde aan maak. Ik was een jaar of acht, negen. Ik weet nog goed dat ik - een klein mannetje met z'n bal - bij haar voor de deur stond en niet naar binnen mocht. Als Angelique, mijn oudste zus, haar niet had gevonden, was ze nu dood geweest. Ze had haar polsen doorgesneden en de hele kamer zat onder het bloed.

Ik had het er moeilijk mee, begreep er ook niet zo veel van. Wat weet je van het leven als je zo oud bent? Ik heb mijn vader nooit iets kwalijk genomen, ik had wel een goede band met hem. Het is waar dat hij zijn gezin in de problemen bracht, maar ik herinner me ook veel goede dingen die hij heeft gedaan. Hij probeerde echt voor ons te zorgen, maar ja, die gokverslaving... Eigenlijk is hij heel relaxed, altijd een lach op z'n gezicht. Mooie kerel. Dat zou jij ook zeggen als je nu met hem zou praten.

Ik lijk als twee druppels water op hem. In alle opzichten. Ik ben, net als hij, altijd vrolijk en gezellig, maar ik heb dezelfde fouten in mijn leven gemaakt. Ik ben vreemd gegaan, heb gedronken en cocaïne gebruikt. Mijn voetballeven is daardoor te snel, en ook niet heel erg mooi, geëindigd. Toen mijn vader hoorde dat er een biografie zou verschijnen was hij daar niet zo blij mee. 'Je gaat er toch niet alles in zetten?' Ik zei: 'Ja, dat doe ik wel. Zo is mijn leven gegaan, ik kan er niets anders van maken.' Het boek kwam vorig jaar november uit. Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Ik denk dat hij boos op mij is. Het is jammer dat hij zo reageert. Als ik hem zou zien, zou ik hem gewoon omhelzen en met hem praten. 't Komt nog wel goed, denk ik.

Mijn moeder schrok ook toen ze het boek las. Ik heb gewoon niemand verteld hoe het nou echt met mij ging. Ik denk dat ik haar niet ongerust wilde maken. Ze is altijd heel belangrijk in mijn leven geweest. Diana, mijn ex-vrouw, was niet zo van de familie. Zij had liever niet dat ik zoveel contact met mijn moeder had. Als ik haar aan de lijn had, maakte Diana zo'n gebaar, dat ik moest ophangen. Dat was best moeilijk. Ik wilde geen ruzie, zat tussen twee mensen in.

Toen ik van Inter naar Everton was gegaan, kwam mijn moeder weer helemaal in beeld. Ik had Diana bedrogen, ze wilde van me scheiden en nam onze kinderen Isabella en Purple mee terug naar Italië. Ik heb mijn moeder toen over laten komen en haar in een huisje bij mij in de buurt gezet. Ze ging iedere maand een week naar Nederland. Ik vond het moeilijk als ze er niet was. Dat kwam ook doordat Lisa, destijds mijn nieuwe vriendin - een lapdancer met wie ik Diana had bedrogen - en ik veel ruzie maakten. We kregen samen een dochtertje, Dolce. Ik had mijn andere twee kinderen zien vertrekken - dat beeld vergeet ik nooit meer: Bella, achter in de auto, in haar zitje, die mij lachend uitzwaait. Ze kon niet begrijpen waarom ik zo moest huilen. Ik denk dat ik de ruzies met Lisa bleef uitvechten omdat ik bang was om nog een keer een kind kwijt te raken. Altijd stress, stress, stress. Stress heeft me uiteindelijk de das om gedaan.

Na een tijdje vertrok mijn moeder weer voorgoed naar Nederland. Ik voetbalde nauwelijks meer, haalde hele nachten door, gebruikte cocaïne, sliep met vreemde vrouwen en gaf geld uit als water. Het leven leek een feest, maar dat was het helemaal niet. Het ging van kwaad naar erger. Toen ik niet dieper meer kon zinken, ben ik uiteindelijk teruggegaan naar Nederland. Naar Ajax. Naar mijn moeder die weer in haar flatje in Diemen was gaan wonen. Het was het begin van een ander leven. Ik was weer thuis."

V Gij zult niet doden
"Ik had in Engeland slaappillen nodig en ik heb vaak gedacht: als ik nu gewoon eens een handje vol neem, dan ben ik overal vanaf. Aan de buitenkant zag je niks - ik zette elke dag mijn pokerface weer op - maar ik zag het echt helemaal niet meer zitten. Niemand wist ervan. Mijn familie dacht dat ik ruzie met de trainer had en daarom zo weinig voetbalde. Eigenlijk wist niemand wat er met mij aan de hand was. Ik reed doelloos rond in mijn peperdure Ferrari. Geen idee waar ik heen moest met mijn ellende. Eenzaam, ja, dat is het woord. Ik ben zo verschrikkelijk eenzaam geweest."

VI Gij zult geen onkuisheid doen
"We zijn allemaal mensen, we hebben allemaal gevoelens. Daarom begrijp ik ook niet waarom er in de voetballerij nog steeds zo raar wordt gedaan over homofielen. Ik ken niet één homo in de voetballerij. Dat kan toch helemaal niet? En de paar jongens die hebben bekend dat ze homo zijn, deden dat pas ná hun carrière. Er is wel een een macho-cultuurtje op het veld en in de kleedkamers, maar ik denk echt dat niemand nog bang hoeft te zijn om gezichtsverlies te lijden. Het lijkt me ook onzin om te proberen dat allemaal verborgen te houden. Als je homofiel bent, komt dat er op een gegeven moment toch wel uit."

VII Gij zult niet stelen
"Kort nadat ik voor Ajax was gescout heb ik een discman gestolen. Ik wilde ook zo'n ding hebben maar ik kon het niet betalen. Spijt? Niet echt. Hij lag in de kleedkamer van de tegenstanders hè?"

VIII Gij zult tegen uw naaste niet vals getuigen
"Mensen vragen wel eens: is wat er in dat boek staat nou allemaal echt gebeurd? Ja dus. Ik hou niet van lulverhalen. Zo is het gegaan. Als ik straks misschien ergens als trainer verder wil, kan niemand ineens met een raar verhaal op de proppen komen. Alles staat er in. Verder is er er niks meer te halen. Klaar ermee."

IX Gij zult geen onkuisheid begeren
"Voor mij is seks altijd een uitlaatklep geweest. Je moet als voetballer steeds presteren. Elke dag trainen, wedstrijden spelen, winnen. Als ik tegenslagen had, ging ik gekke dingen doen. In Amsterdam viel het op zich nog mee, maar toen ik in Italië ging voetballen en binnen een jaar al op de reservebank zat, vloog ik helemaal uit de bocht. Voetbal is gewoon het mooiste wat er is. Weet je wel hoe erg het is om niet mee te mogen spelen? Zeker als je gelooft dat je eigenlijk beter bent dan de jongens die wél worden opgesteld. Ik raakte zo gefrustreerd...

Ik was Diana niet trouw. Eerst bedroog ik haar met allerlei vrouwen, later, in Engeland, kreeg ik een buitenechtelijke relatie met Lisa. Lisa was in alles het tegenovergestelde. Ze was wild en sexy, temperamentvol. Verschrikkelijk jaloers ook. Ik moest zelfs met mijn mobieltje foto's maken van de mensen met wie ik had afgesproken. Als ik iets langer trainde en daardoor een oproep van haar miste, hadden we de rest van de avond ruzie. Ik heb weken in hotels doorgebracht omdat het door die ellende thuis niet uit te houden was. Al die energie... Ik denk wel eens: als ik Lisa niet was tegengekomen, als ik Diana niet had bedrogen, zou ik misschien nu nog steeds een profvoetballer zijn. Ja, je hebt gelijk, dan zou ik niet met Melisa zijn. Als we het toch over een les van boven hebben: ik denk dat zij door God op mijn pad is gestuurd.

Ik woonde alleen, in Amsterdam. Er was een kleine kans dat ik bij PSV zou gaan voetballen, maar ze zagen het uiteindelijk toch niet zitten. Ik begon weer, net als in Engeland, elke nacht te feesten. Het zou verkeerd met mij zijn afgelopen als ik Melisa toen niet had ontmoet. Het was in een Ajax-café, mijn stamkroeg. De eigenaar is een vriend van mij. Zijn vrouw was bevriend met Melisa. Zij vond ons wel bij elkaar passen. Melisa heeft ook zo haar dingetjes gehad. Ze deed mee aan het tv-programma 'De Gouden Kooi', poseerde naakt voor de Playboy en werkt nu in haar eigen kapsalon. Ze heeft een kind uit een vorige relatie. We konden het meteen heel goed met elkaar vinden. Melisa brengt rust en stabiliteit in mijn leven. In november 2011 werd onze Lily Fay geboren, en afgelopen februari kwam daar dochter Rox nog bij.

Als we samen de stad in gaan, maken we dolletjes over het verleden. Dan zegt ze: 'Die vrouw daar, vind je haar niet mooi?' Ik zal haar niet bedriegen, die tijd ligt echt achter me. Ik voel die spanningen ook niet meer. Eigenlijk ben ik een soort brave huisvader geworden. Veel beter zo. Ik wil die teleurstellingen niet meer, want daar draait het uiteindelijk op uit."

X Gij zult niet begeren wat uw naaste toebehoort
"Vroeger was er niks. Ik was een straatschoffie in Malburgen-west. Mijn moeder naaide labels van dure merken in de kleren die ze voor me op de markt had gekocht. Een paar jaar later kon ik de spullen kopen die ik nooit had kunnen betalen, maar het gekke is: ik deed het vooral om indruk op anderen te maken. Eigenlijk was ik mezelf niet meer. Ik moest dit hebben, ik moest dat hebben, gewoon, omdat het kon. Elke dag uit eten, in de duurste restaurants. Diana, die in Nederland nog redelijk zuinig was geweest, ging er helemaal in mee. Kopen, kopen, kopen. Ik kocht dure, snelle auto's. Daar kon ik een paar weken van genieten, daarna was het over. Ik heb nu minder geld, maar ik ben veel gelukkiger. Dit leven is mij honderd keer meer waard dan het leven in Engeland. Het is ook stiller geworden om mij heen. Toen ik zoveel geld uitgaf aan feesten, waren er altijd mensen in de buurt - 'Hee, Andy!' - maar nu er niet zoveel meer te halen is zijn ze verdwenen. Ik heb nog maar een paar vrienden over. Goede vrienden.

Ik moet eerlijk zijn: ik had liever nog als prof gevoetbald dan hier nu met jou over mijn mislukte carrière te moeten praten. Ik had liever nog een keer voor het Nederlands elftal gespeeld, een EK willen meemaken, maar goed, zo is het niet gegaan.

Ik ben 33, heb nog een heel leven voor me. Het liefst zou ik assistent-coach betaald voetbal worden, de schakel zijn tussen trainer en elftal. Ik kan die jongens vertellen wat ik heb meegemaakt, ze wijzen op de gevaren die er zijn. Er zijn trainers geweest - Co Adriaanse en Ronald Koeman - die af en toe een arm om mij heen hebben geslagen, maar het zijn ook de momenten buiten het veld waarop je de boel een beetje in de gaten moet houden. Ik heb het allemaal meegemaakt, ik heb er van geleerd. Dat wil ik graag doorgeven. Maar mijn grootste wens is toch dat ik Bella en Purple terug ga winnen. Ze wonen bij Diana, in Italië. Spreken alleen maar Italiaans. Misschien mogen ze, als ze iets groter zijn, een keer bij papa langskomen. Dat is mijn wens. Dat ik die twee weer even vast mag houden."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden